{"id":6929,"date":"2019-07-28T23:29:30","date_gmt":"2019-07-28T21:29:30","guid":{"rendered":"http:\/\/nicky0607.nl\/?p=6929"},"modified":"2019-07-29T00:30:42","modified_gmt":"2019-07-28T22:30:42","slug":"twee-jaar-later","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nicky0607.nl\/?p=6929","title":{"rendered":"Twee jaar later."},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>In 2016 woonden wij in Frank\u2019s appartement in Amsterdam Nieuw West, dat toen ik bij Frank introk nog gewoon Slotervaart heette. Geen beste buurt<\/a> om te wonen. Ik herinner me de geschokte reactie van een collega die me ooit \u2018s avonds met de auto naar huis bracht. \u2018Zet me hier maar af. Dan kun jij zo doorrijden. Ik loop het laatste stukje wel\u2019 zei ik. Verbijsterd keek de collega om zich heen. \u2018Ik kan je hier toch niet alleen over straat laten gaan.\u2019 stamelde hij, kijkend naar de muren vol graffiti, het huisvuil op de stoepen en de ongure types op elke straathoek. \u2018Ik w\u00f3\u00f3n hier\u2019 antwoordde ik. \u2018Ik ben het gewend.\u2019 Maar leuk was anders.<\/p>\n

Toen we een moord<\/a> en twee schietpartijen<\/a> in de straat hadden gehad en de huur het astronomische bedrag van \u20ac 1500,- per maand bereikte was voor ons de maat vol. Rond die tijd ging dochterlief samenwonen en kwam mijn mini-appartementje vrij. Ik had het al die jaren aangehouden om mijn studerend kind van onderdak te voorzien. We sloegen de inboedel op en verkasten. Het flatje was piepklein. De buurt was n\u00e9t iets minder slecht. Maar voor een huurprijs van \u20ac 500,- per maand konden we daar wel mee leven. En het was tijdelijk. We hadden bedacht van daaruit iets anders te zoeken<\/p>\n

Onze huizenzoektocht kwam op een laag pitje te staan toen Frank bijna het loodje legde<\/a>. Maar zodra hij weer enigszins in het land der levenden was, hervatte ik mijn zoektocht. Ik reageerde op zo ongeveer 50 appartementen in Amsterdam. Te duur voor het aantal vierkante meters maar we moesten toch wat. Kansloos. Zoals zoveel woningzoekenden in Amsterdam breidde mijn zoekgebied zich uiteindelijk uit buiten Amsterdam. Omdat je – ook in de vrije sector- als woningzoekende in Amsterdam altijd twintigste of vijftigste in de rij bent. En alleen de eerste tien uitgenodigd worden voor een bezichtiging. <\/p>\n

En toen zag ik op internet een appartement in Heemskerk. Heemskerk? Ik had er nog nooit van gehoord. De eerste stap was altijd de reistijd naar mijn werk in Amsterdam checken. Dat viel, verdorie, niet tegen! 23 minuten met de trein! De volgende stap was uitvogelen hoe Heemskerk was om te wonen. Neem van mij aan: als je \u00edets wilt weten, vul je zoekwoorden in op Google gevolgd door de term \u2018Viva forum\u2019 en je vindt het. Ik vond dit<\/a> en verdomd! Dat klonk best aardig! Vooral de term \u2018met de fiets naar het strand\u2019 klonk mij als muziek in de oren.<\/p>\n

Daarna ging het snel. Ik reageerde op een tweede woning in Heemskerk maar ik had nogal wat moeite om onze inkomensgegevens door te geven via internet. In een verloren momentje, terwijl Frank onder de douche stond, zich klaar makend voor een laatste afspraak bij het revalidatiecentrum, zat ik op ons balkonnetje in Amsterdam Nieuw West (ter grootte van een postzegel) na te denken over die inkomensgegevens. Zou dat nou goed doorgekomen zijn? Zou ik eens bellen? Ach, dat had toch geen zin. Aan de andere kant; ik zat hier nu toch te niksen. Dus ik belde.<\/p>\n

\u201cWat grappig dat u juist n\u00fa belt over d\u00ede woning\u201d zei de dame aan de telefoon. \u201cMijn collega is daar momenteel heen voor de eindinspectie. Kunt u nu daarheen komen?\u201d Verbijsterd stamelde ik dat we een belangrijke afspraak hadden. \u201cHm. Morgen misschien?\u201d stelde de dame voor. \u201cDan schuif ik u even naar voren.\u201d Ik kon niet anders dan toezeggen. Tuurlijk, konden wij de volgende dag! Paniekerig belde ik mijn collega\u2019s om te melden dat ik vrij moest hebben die volgende dag. Waar iedereen, wetend van mijn huizenzoektocht, enthousiast mee akkoord ging. Gelukkig!<\/p>\n

De volgende dag reden wij – voor het eerst – Heemskerk binnen. We verbaasden ons over de fietsers die hun hand uitstaken, over de keurige plantsoenen, over de schone straten. De verhuurmedewerkster liet ons het appartement zien en dat was ook al zo leuk! Met in mijn achterhoofd de groepsbezichtingen in Amsterdam vroeg ik voorzichtig wat nu de bedoeling was. \u201cAls jullie het willen huren, maken we de papieren in orde en dan is het geregeld\u201d was het antwoord. Ik sloeg bijna stijl achterover op de betonnen vloer van wat nu mijn woonkamer is.<\/p>\n

Afgelopen woensdag was het twee jaar gelden dat we verhuisden. Geen moment hebben we spijt gehad. Al die winkels, restaurantjes en terrasjes om de hoek. De vriendelijke mensen. En dat strand waar ik maar geen genoeg van kan krijgen. Toen ik nog in Amsterdam woonde, vervloekte ik die stad regelmatig. Verzuchtte ik vaak dat ik lekker rustig in mijn geboortestad in Brabant had kunnen wonen. Maar sinds we hier wonen, mis ik Breda niet meer. Ik kom thuis als ik de blauwe windmolen zie en het dorp in rijd.<\/p>\n

Op mijn eerste treinreis vanuit Heemskerk naar mijn werk, in 2017, werd ik bij aankomst in Amsterdam getrakteerd op een gedicht in een van de abri\u2019s op het station. Ik heb niks met po\u00ebzie. Maar deze heb ik bewaard. Ik vind \u2018m mooi. Want wie had ooit gedacht dat ik met een Amsterdammer zou belanden in een dorp aan de Noord Hollandse kust? En me er z\u00f3 thuis zou voelen?<\/p>\n

Het gedicht is van Kees Spiering<\/a>. De foto van mij.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In 2016 woonden wij in Frank\u2019s appartement in Amsterdam Nieuw West, dat toen ik bij Frank introk nog gewoon Slotervaart heette. Geen beste buurt om te wonen. Ik herinner me de geschokte reactie van een collega die me ooit \u2018s avonds met de auto naar huis bracht. \u2018Zet me hier maar af. Dan kun jij […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,13,18,22],"tags":[],"class_list":["post-6929","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-amsterdam","category-me-myself-and-i","category-terug-in-de-tijd","category-verhuizen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6929","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6929"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6929\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6937,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6929\/revisions\/6937"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6929"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6929"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6929"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}