{"id":7004,"date":"2019-09-17T00:09:21","date_gmt":"2019-09-16T22:09:21","guid":{"rendered":"http:\/\/nicky0607.nl\/?p=7004"},"modified":"2019-09-17T00:09:21","modified_gmt":"2019-09-16T22:09:21","slug":"27-even-opscheppen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nicky0607.nl\/?p=7004","title":{"rendered":"27 – Even opscheppen."},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Ik was net 23 toen ik moeder werd. En nee, dat was niet de bedoeling dus de situatie was verre van ideaal. De vader in kwestie was, op zijn zachts gezegd, niet enthousiast. Dus ik wist dat ik er alleen voor stond. Mijn flatje, met maar \u00e9\u00e9n slaapkamer, was te klein. Mijn banksaldo niet riant. En ik had een baan in een andere stad die het onmogelijk maakte om een kind op tijd bij een opvang te dumpen om naar mijn werk te gaan.<\/p>\n

Maar vanaf het allereerste moment dat ik wist dat ze op komst was, telde maar \u00e9\u00e9n ding. \u2018Kan ik een kind een leuk leven geven?\u2019 En ik had er het volste vertrouwen in dat ik d\u00e1t kon. Dan maar alleen. Dan maar arm. Ik wist zeker dat het goed zou komen. Maar voor de zekerheid nam ik mijn voorbereiding z\u00e9\u00e9r serieus. Ik nam een abonnement op \u2018Kinderen\u2019 en \u2018Ouders van nu\u2019 en ik las elk exemplaar van voor naar achter om me voor te bereiden op wat komen ging.<\/p>\n

En toen werd mijn dochter geboren. En ik was z\u00f3 enorm blij met haar dat ik dagenlang door mijn huis stuiterde en permanent op een roze wolk zat.  \u2018s Morgensvroeg wachtte ik de kraamverzorgster op met vers gezette thee terwijl mijn baby – al fris gewassen en gevoed – tevreden in haar bedje lag. \u2019Doe eens rustig!\u2019 maande mijn familie als ik weer eens niet naar bed wilde om te rusten. \u2018Straks krijg je een terugslag\u2019. Maar ik stuiterde vrolijk verder en die terugslag kwam nooit. Ik was niet van mijn roze wolk af te rammen. Sterker nog; 27 jaar later zit ik er nog steeds b\u00f3ven op.<\/p>\n

Nieuwe exemplaren van \u2018Ouders van nu\u2019 en \u2018Kinderen\u2019 mikte ik ongelezen in de papierbak. Ik deed alles op gevoel. Ik vond een groter huis. Een baan vlak bij huis. En het opvoeden van mijn dochter ging vanzelf. Omdat ze zo\u2019n gigantisch makkelijk kind was. Zoals mijn dochter was, had ik er wel tien groot kunnen brengen. Met twee vingers in mijn neus. In mijn eentje. Van kleuter- naar lagere- naar middelbare school. Naar de universiteit. Geen enorme problemen.<\/p>\n

We boften met lieve familie om ons heen. Mijn vader, broers en zwager die nooit te beroerd waren om te klussen bij ons. Mijn moeder die ons hondje tussen de middag uit liet en mijn zus die, tot vervelens toe, op mijn kind paste terwijl ik wanhopig probeerde mijn enige serieuze relatie in die tijd bij te benen terwijl hij nog volop in zijn uitgaansfase zat.<\/p>\n

En natuurlijk was het niet altijd pais en vree. \u2018Wat ben jij consequent!\u2019 roemden vrienden. Maar de waarheid was dat ik vooral ongeduldig was. Ze moest gewoon luisteren. En bij gebrek aan \u2018Van papa mag het wel\u2019 was moeders wil altijd wet. Arm kind. En arme ik. Want hoe geweldig het ook ging, de schuldgevoelens stapelden zich op. Omdat ik volop fouten maakte.<\/p>\n

Zoals die keer dat mijn zus mijn zes-jarige midden in de nacht onder de douche schoonpoetste. Omdat ze ziek werd tijdens de zoveelste logeerpartij en zichzelf gigantisch onder had gespuugd, terwijl ik in een of andere foute kroeg hing met eerder genoemd vriendje (\u2018Maar, tante Tina! Ik wilde niet op je vloerbedekking spugen dus ik was maar plat op bed blijven liggen\u2019).<\/p>\n

Of die keer dat mijn elf-jarige dochter, in volledige party-outfit, hartverscheurend huilend op bed lag omdat ze niet naar een bepaald feestje mocht. Ik heb nog een jaar lang met tegenzin het shirtje gestreken dat ze toen droeg. Omdat het me herinnerde aan die ene gigantische ruzie. (\u2018Oeh, mam!\u2019 zegt ze nu \u2018Dat was fout volk! Ze lieten die kinderen gewoon bier drinken!\u2019).<\/p>\n

En de aller-ergste: ik sleepte dat arme kind als puber mee naar Amsterdam, weer mee terug naar Breda en w\u00e9\u00e9r mee naar Amsterdam zodat ze drie keer van middelbare school wisselde. En als klap op de vuurpijl bracht ze haar eindexamentijd grotendeels alleen door omdat ik al een baan in Amsterdam had en zij nog in Breda naar school moest. Ik had inmiddels een berg schuldgevoelens van heb ik jou daar.<\/p>\n

Maar dat arme kind heeft nooit geklaagd, nooit gezeurd. Met angst en beven wachtte ik op haar puberteit. Ooit moest dat voorbeeldige meiske toch ontsporen? Maar dat gebeurde niet. Ze dronk niet, rookte niet, kwam nooit te laat thuis en was een voorbeeldige leerlinge. Zo rond haar 24ste begon ik voorzichtig opgelucht adem te halen. Dochterlief was – al lang – financieel onafhankelijk. Had haar middelbare school en twee universitaire studies succesvol afgerond. Bovendien had ze een vaste relatie en woonde ze samen. Een hele geruststelling; mocht ze alsnog ontsporen dan was dat z\u00edjn pakkie an.<\/p>\n

Toch bleven de schuldgevoelens knagen. Tot ik 50 werd. En van mijn dochter het boekje \u2018Lieve Mama\u2019 kreeg. Helemaal vol geplakt met grappige, lieve en mooie foto\u2019s. En nog mooier; helemaal volgeschreven met verhalen over hoe zij haar jeugd beleefd heeft.<\/p>\n

Steeds opnieuw pak ik het boekje en bekijk ik de foto\u2019s. Steeds opnieuw moet ik lachen om alle grappige herinneringen die we delen. En steeds opnieuw pink ik een traantje weg om de mooie dingen die ze over mij schrijft. Want wat blijkt? Ze heeft het l\u00e9uk gehad vroeger! Ze is niets te kort gekomen. Alles kon, iedereen was altijd welkom. Dat vond ze fijn. Ok\u00e9, mijn kookkunsten waren niet je-van-het, maar ze snapt wel dat ik weinig tijd had om te (leren) koken. En ze waardeert zelfs de 4.895 tentjes die ik in haar jeugd voor haar gebouwd heb!<\/p>\n

Ergens aan de andere kant van de wereld, samen met haar Robby op reis in Vietnam, viert mijn dochter vandaag haar 27ste verjaardag. En ik ben oneindig trots op haar. En ook op mezelf. Ik moest er 50 voor worden maar ik heb het nu zwart op wit! Ik ben een leuke moeder! We hebben het geflikt samen, zij en ik. En niet in de laatste plaats omdat zij zo\u2019n geweldig leuk kind is.<\/p>\n

Lieve Michelle, gefeliciteerd met je verjaardag!
\nHet is – nog steeds – een feest om jouw moeder te zijn. ❤️<\/p>\n