Ooit, lang lang geleden, kocht ik een echte camera. Twijfelend, dubbend of ik zoveel geld uit zou geven aan iets wat je niet \u00e9cht nodig hebt. Want ik heb een mobieltje waarmee ik er lustig op los klikte. Niks mis mee. Maar ik droomde al z\u00f3lang van een \u00e9chte camera.<\/p>\n
\u2018Doe het nou gewoon!\u2019 moedigde Vriendje-lief aan. \u2018Je fotografeert zo graag! Gun dat jezelf nou eens.\u2019 Dus die camera kwam er en om er mee om te kunnen gaan, trakteerde ik mezelf ook nog eens op een heuse fotografie-workshop. Laaiend enthousiast kwam ik thuis. Maar vrijwel meteen kwam de klad in mijn fotografie-hobby.<\/p>\n
Iets met een gebrek aan onderwerpen. Als je het liefst op de bank zit met een boek valt er niet veel te fotograferen. En er is ook zo iets als je ongemakkelijk voelen met zo\u2019n camera om je nek. Dus belandde mijn camera in de kast. Om daar stof te vergaren en alleen af en toe tevoorschijn te komen om de 3476-ste foto van onze kat te maken.<\/p>\n
Tot ik, voor mijn weblog, foto\u2019s nodig had van de dorpskerk. Ik nam mijn camera mee en merkte – tot mijn verrassing – dat ik het ongemakkelijke gevoel om met een camera rond te lopen vergat terwijl ik over de oude begraafplaats rondstruinde op zoek naar mooie beelden.<\/p>\n
Tot ik, op de verjaardag van mijn moeder, zomaar wat kiekjes maakte van mijn achternichtje dat speelde met een ballon. En haar moeder me vervolgens appte. \u2018Kun je me uit de foto\u2019s uit familie-app sturen in de originele resolutie? Ik vind ze zo mooi!\u2019 <\/span><\/p>\n