{"id":7477,"date":"2020-05-04T23:43:37","date_gmt":"2020-05-04T21:43:37","guid":{"rendered":"http:\/\/nicky0607.nl\/?p=7477"},"modified":"2020-05-05T01:54:20","modified_gmt":"2020-05-04T23:54:20","slug":"uncle-bob-op-stap-een-zee-van-staal","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nicky0607.nl\/?p=7477","title":{"rendered":"Uncle Bob op stap – Een zee van staal."},"content":{"rendered":"
\"\"<\/a>

Silhouette van de hoogovens<\/p><\/div>\n

Al een hele tijd lagen er foto’s op de digitale plank om een logje over te schrijven. Al vanaf januari. Vandaag moest het er maar eens van komen. Ik bekeek de foto’s nog eens. Gemaakt in januari 2020. Op zo’n saaie koude januari-dag waar ik altijd zo’n hekel aan heb. De kerstlichtjes opgeborgen, de kerstboom weer in de doos. De natuur nog diep in slaap. In het donker naar mijn werk. Januari is steevast de maand waarin ik reikhalzend uitkijk naar de lente.<\/p>\n

En nu is het lente. En terwijl ik kijk naar de foto’s die ik maakte in januari, bedenk ik me dat het op een zaterdag was en dat ik de hele week op kantoor had gezeten. Gezellig met mijn collega’s. En dat ik, toen ik thuis kwam na het maken van deze foto’s, boodschappen ben gaan doen.  Dat ik, zonder er over na te denken, gewoon de supermarkt binnen liep. En dat we de volgende dag met z’n allen op bezoek gingen bij mijn oude moedertje, die ik een dikke knuffel gaf en drie zoenen op haar gerimpelde wangetjes. Gek dat de wereld zo koud en kaal leek toen. We hadden nog geen idee hoe koud en kil en vooral raar de lente zou worden.<\/p>\n

Maar goed, Uncle Bob ging op stap, dus. Toen, in januari. Toen alles nog ‘normaal’ was. Ik ging naar ‘Een zee van staal’, een beeldenpark onder de rook van Tata Steel, (de voormalige hoogovens) in Wijk aan Zee. Want in 1999 werd Wijk aan Zee uitgeroepen tot Cultureel dorp van Europa. En elf beeldhouders uit elf Europese landen kregen de opdracht een beeldenpark te maken. Sommigen waren schijnbaar niet te houden want er staan veertien stalen beelden. Zomaar in de duinen.<\/p>\n

Nou ja, niet z\u00f3maar natuurlijk. Het materiaal en de werkruimte voor de kunstenaars werd ter beschikking gesteld door Tata Steel. Het is dus logisch dat de beelden in de duinen staan, in de achtertuin van Tata Steel. Ik heb niet zoveel met kunst. Dus ik zeg niet dat ik regelmatig de beeldentuin bezoek omdat het allemaal zo prachtig is. Maar het h\u00e1d wel wat. Die enorme stalen constructies in de duinen. Met de staalindustrie als achtergrond. Er was zon, er waren wolken, en er was helaas ook regen. En ik kan je vertellen dat geen van de beelden een mogelijkheid tot uitgebreid schuilen bood. Maar toch heb ik me wel vermaakt.<\/p>\n

Mijn favoriet is ‘White Rhythm’ van de Engelsman Robert S. Erskine. Schijnbaar stelt het de drukte van de stad voor, met zebrapaden en wapperende jassen van mensen die haastig oversteken. Gek genoeg zag ik er juist een van mijn geliefde Schotse Hooglanders in, rustig grazend boven op een duin. <\/p>\n

Ook favoriet is ‘Thalassa apo atsali’ van de Griek Apostolos Fanakidis<\/span>. Het stelt water voor dat tegen de kust klotst. Het zonlicht op de zinken plaatjes lijkt op de spiegeling van de zon op het water. En het kunstwerk maakt muziek, als de zinken plaatjes bewegen in de wind.<\/p>\n

En ‘Au del\u00e0 des Vagues’? Ach, die was gewoon mooi met die strakblauwe lucht erboven.<\/p>\n

En terugkijkend kan ik n\u00f3g een conclusie trekken. De beeldentuin in Wijk aan Zee is het perfecte Corona-uitje. Gratis, geen lange rijen en anderhalve meter afstand houden is er g\u00e9\u00e9n probleem. Dus mocht je ooit in de buurt zijn; neem een kijkje. Best leuk om een keer te zien!<\/p>\n\n\t\t