{"id":8194,"date":"2021-04-18T23:52:49","date_gmt":"2021-04-18T21:52:49","guid":{"rendered":"http:\/\/nicky0607.nl\/?p=8194"},"modified":"2022-06-17T11:43:35","modified_gmt":"2022-06-17T09:43:35","slug":"deceptie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nicky0607.nl\/?p=8194","title":{"rendered":"Deceptie."},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Toen ik elf was, waren mijn ouders 25 jaar getrouwd. Mijn oudere broers en zussen werkten allemaal al en hebben destijds een tijd lang gespaard om cadeau’s voor mijn ouders te kopen. Ik was pas elf dus ik kon niet mee sparen. Ik hoefde alleen mijn mond maar te houden. En dat deed ik. <\/span><\/p>\n

Toen de grote dag aanbrak, had iemand – buiten mijn moeder om – geregeld dat ik niet naar school hoefde. Braaf volgde ik de instructies van mijn grote zussen; net doen alsof ik naar school ging want mijn vader en moeder wisten van niets. Dus ik vertrok naar school.  <\/span>M\u00e9t een mandarijn voor in de pauze. Om de hoek wachtte mijn broers en zussen me op om met zijn allen terug te rijden naar huis. Tevreden at ik in de auto mijn mandarijn op. Beretrots op mijn acteerprestatie.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>We belden aan. Mijn moeder deed open. Mijn vader lag nog in bed. Ze waren totaal verrast! Door een rekenfoutje hadden mijn broers en zussen een jaar extra kunnen sparen dus ze pakten flink uit. <\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>Er stond een vrachtwagen in de straat waar mijn broers en zwagers de cadeaus uitlaadden. Een drie-in-een stereo-installatie, een nieuwe kleurentelevisie en een compleet nieuwe inrichting voor de slaapkamer. Een nieuw bed, nachtkastjes, een kaptafel en twee linnenkasten. <\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>Uiteraard werd alles voor mijn ouders ge\u00efnstalleerd en in elkaar gezet. En zelfs aan eten was gedacht. Via de ouders van mijn schoonzus, die een restaurant hadden, werden er salades en broodjes gebracht. En uiteraard dekten we de tafel met het <\/span>zondagse servies. Dat lelijke<\/a>, met die roze rozen. Kortom; het was een geslaagd feest. Zeer geslaagd.<\/span><\/p>\n

Veertig jaar later ruimden we mijn moeders huis leeg omdat ze verhuisde naar een zorgcentrum. De tv en de stereo waren allang vervangen maar de meubels in de slaapkamer stonden er nog. We maakten iemand blij met het bed en de kaptafel maar de linnenkasten bleven over. Die werden uiteindelijk gesloopt en afgevoerd. Toen mijn broer en ik de planken van de kasten in de container gooiden, trok ik in een opwelling een sleutel uit de deur van de linnenkast en stopte die in mijn zak. Als herinnering. En hoe of wat; dat zou ik ooit nog wel eens verzinnen.<\/span><\/p>\n

Mijn moeder kreeg bij de sleutel van haar kamer in het zorgcentrum een keycord. Handig. Zonder meer. Maar mijn moeder vond het niks. \u2018Ik ga niet met mijn sleutel om mijn nek lopen\u2019 zei ze. En ze sloopte het keycord eraf. \u2018Ik moet een sleutelhanger hebben\u2019 mopperde ze. Ik kreeg een geweldig idee en ging aan de slag. Ik zaagde de baard van de sleutel van de linnenkast en boorde een gaatje in het gedeelte dat overbleef. En zo werd de sleutel van de linnenkast een sleutelhanger. Voor mijn moeder.<\/span><\/p>\n

En eindelijk was het moment daar dat ik haar de sleutelhanger kon overhandigen. Zelf was ik z\u00f3 enthousiast over mijn creatie dat ik al een week door mijn huis gestuiterd had. Blij stopte ik de sleutelhanger in mijn moeders hand. \u2018Zie je wat dat is?\u2019 vroeg ik, haast springend voor haar neus. En mijn moeder herkende een klavertje vier. \u2018Ja, maar… zie je w\u00e1t voor klavertje vier het is?\u2019 drong ik aan. Het zei haar helemaal niets. \u2018Het is het klavertje vier van de sleutel van je linnenkast!\u2019 gilde ik.<\/span><\/p>\n

Verbaasd keek mijn moeder naar de sleutelhanger in haar hand. \u2018Van de sleutel van mijn linnenkast?\u2019 vroeg ze voorzichtig. \u2018Ja!\u2019 jubelde ik. Mijn moeder keek nog eens goed naar de sleutelhanger. \u2018Oh?\u2019 zei ze. Om vervolgens verbaasd te vragen \u2018Zat daar een klavertje vier op?\u2019 <\/span><\/p>\n

Veertig jaar heeft ze haar linnenkast open en dicht gedaan. Met de sleutel. Veertig jaar lang. Elke dag. Maar ze heeft nooit gezien dat er een klavertje vier op de sleutel zat. Goed. Mijn oog voor detail heb ik duidelijk niet van mijn moeder. <\/span>Nou, ja. Ze heeft een sleutelhanger nu. Daar gaat het om.<\/span><\/p>\n\n\t\t