{"id":8357,"date":"2021-07-11T23:45:05","date_gmt":"2021-07-11T21:45:05","guid":{"rendered":"http:\/\/nicky0607.nl\/?p=8357"},"modified":"2022-06-17T15:16:15","modified_gmt":"2022-06-17T13:16:15","slug":"een-maand-zonder-kater","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nicky0607.nl\/?p=8357","title":{"rendered":"Een maand zonder kater."},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Inmiddels zijn we een maand zonder kater<\/a>. Zonder die rooie, bedoel ik. Want een kater van alcohol heb ik voor het laatst in 2008<\/a> gehad. En die kater was sneller voorbij dan het gemis van onze rode kater. Want wat missen we onze Spike! \u2018Het is toch je kindje\u2019 schreef iemand heel lief op mijn Facebook-pagina. Nou, nee. Niet echt. Ik heb me huilend om mijn kat wel eens afgevraagd hoe mensen dat doen die een kind verliezen. Want het is en blijft \u2018maar\u2019 een kat natuurlijk. Maar missen doen we hem zeker en dat zal nog wel een hele tijd zo blijven. Dank jullie wel voor alle lieve reacties, hier en op Facebook! Die deden me goed, hoor. 😘<\/p>\n

Maar naast het gemis van de gezelligheid, de aanhankelijk, het gekroel en de kopjes die ik kreeg, heeft een huishouden zonder huisdieren ook voordelen. Eerlijk is eerlijk. Als eerste viel het me op dat ik tijd over heb. Ongelooflijk hoeveel tijd je eigenlijk kwijt bent aan een kat die je niet eens uit hoeft te laten!<\/p>\n

Een extra rondje stofzuigen is niet meer nodig. Af en toe kom ik nog een incidentele kattenhaar tegen. Die pak ik tussen duim en wijsvinger op, ik zucht eens \u2018Ach, mijn lieve Spike-jongetje\u2019 en gooi de kattenhaar weg. Overigens kan dat stofzuigen nu op elk gewenst moment. Vanwege Spike\u2019s angst voor de stofzuiger<\/a>, sloeg ik de kamer waar hij op dat moment was over om die later te stofzuigen, als meneer op een ander plekje was gaan liggen. Nu kan ik in \u00e9\u00e9n keer het hele huis stofzuigen.<\/p>\n

Het is nog steeds gek om thuis te komen uit mijn werk zonder dat mijn vriendje me komt begroeten. Maar het is wel relaxed dat ik gewoon kan beginnen met koken zonder eerst een grote drol uit de kattenbak te scheppen en kattenvoer met medicatie te serveren. En het is eerlijk gezegd wel handig dat ik gewoon kan koken zonder veertig keer bijna te struikelen over Spike die zijn dankbaarheid voor zijn avondeten toonde door mijn benen kopjes te geven. Bij voorkeur n\u00e9t op het moment dat ik met een pan kokende aardappels naar het aanrecht liep om hem af te gieten.<\/p>\n

Ik sluip nog steeds iedere dag onze studeerkamer binnen. Heel zachtjes om Spike niet wakker te maken, die daar meestal lag te slapen in de doos onder mijn bureau. Er is nog steeds een \u2018au\u2019-momentje als ik zie dat Spike niet onder mijn bureau ligt. Daarentegen kan ik op mijn thuiswerkdagen eindelijk mijn voeten fatsoenlijk kwijt.<\/p>\n

De nachten zijn rustiger en langer. Ik slaap op links. Maar dat werd niet gewaardeerd door Spike, die luid miauwend achter mijn rug ging zitten, mopperend dat ik om moest draaien. Voor de lieve vrede deed ik dat omdat ik wist dat Spike, na een tijdje tevreden bij me liggen, toch vertrok naar zijn eigen bed. Dan draaide ik me weer om op links om te gaan slapen. Het gebeurde regelmatig dat meneer zich na een kwartier toch weer meldde. \u2018Miauw! Draai eens om! Ik wil weer bij jou!\u2019 En we slapen uit nu. Zonder luid miauwende kater die om zeven uur \u2018s morgens vond dat wij wel lang genoeg geslapen hadden. En zelf vervolgens de hele middag ging liggen pitten.<\/p>\n

Maar het grootste voordeel is het balkon. Aan een drukke straat, met overburen, had ik altijd het idee dat ik in een etalage zat. En daar houd ik niet van. Aardig hoor, van die overburen die zwaaien. Maar voor mij hoeft dat niet. Maar ja, het balkon was Spike\u2019s favoriete plekje en hij keek graag buiten. Uren kon-ie zitten kijken naar alles wat voorbij wandelde, fietste en reed dus het balkon dichtmaken was geen optie.<\/p>\n

Maar Spike is er niet meer. Dus kocht ik wat vrolijke strandmatjes en bevestigde die tegen de balustrade tegen de inkijk. Om het feest compleet te maken, gooi ik de kussens van de tuinbank meestal op de grond en kruip ik lekker in mijn hoekje. Het lijkt nu net of ik een tuintje heb! Niemand die me ziet! Deze zomer kan ik in mijn blote kont op het balkon zitten! Ik d\u00f3e het niet. Maar weten dat het k\u00e1n is fijn. Dat verzacht het gemis toch een beetje.<\/p>\n\n\t\t