{"id":9388,"date":"2023-06-13T08:00:13","date_gmt":"2023-06-13T06:00:13","guid":{"rendered":"https:\/\/nicky0607.nl\/?p=9388"},"modified":"2023-06-12T22:20:25","modified_gmt":"2023-06-12T20:20:25","slug":"het-boek-van-mijn-moeder","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nicky0607.nl\/?p=9388","title":{"rendered":"Het boek van mijn moeder."},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Ze krijgt best veel bezoek, hoor. Mijn moedertje in het verzorgingstehuis. Het probleem is dat elke dag hetzelfde is voor haar en dat ze geen onderscheid meer kan maken in dagen ondanks de enorme dementieklok die in haar kamer hangt. Op haar 91ste heeft ze een beetje moeite met wie, wat en wanneer.<\/p>\n

Een bezoekje aan mijn moeder is een onderneming. 125 kilometer heen rijden, anderhalf uur in de auto. Half tien thuis weg en met een beetje mazzel om zes uur weer thuis, na twee uur in de auto. Want bij Rotterdam staat \u00e1ltijd file.<\/p>\n

Ik doe dat elke tien dagen. Met alle liefde. Maar vaker zit er echt niet in. Ze is namelijk niet mijn enige mantelzorgprojectje. Er is ook nog de liefste ex waar ik minimaal een keer per week langs ga. Ook niet naast de deur. En er is werk en huishouden. Er is ook nog leuke dingen doen met dochter en schoonzoon, met vrienden en met die ene date die een beetje is blijven plakken. En ik weet nog steeds niet hoe ik mezelf moet klonen.<\/p>\n

\u2018Wanneer kom je weer?\u2019 vraagt mijn moeder me op zondag. \u2018Volgende week woensdag, mam\u2019 antwoord ik. \u2018Dan pas?\u2019 roept ze. Dat ik de dag ervoor nog bij haar was is ze alweer vergeten. Dan doet mijn hartje een beetje pijn. Maar ik kan gewoon niet meer doen.<\/p>\n

Mijn broer bedacht een oplossing. Hij regelde een soort \u2018gastenboek\u2019. Dat het boek gemaakt is van oude borden met vertrektijden van treinen maakt het extra bijzonder omdat mijn vader zijn hele leven bij \u2018het spoor\u2019 werkte. Iedereen die op bezoek gaat, schrijft een stukje in mijn moeders gastenboek. We plakken er foto\u2019s in. En mijn broer versiert het boek met prachtige tekeningen van de vis die hij steevast mee brengt voor mijn moeder. En zelfs de medewerksters van de instelling waar mijn moeder woont, hebben er een stukje in geschreven. Zo lief!<\/p>\n

Al met al is het een prachtig boek aan het worden. Vol met tekeningen van de achterkleinkinderen, kaarten en foto\u2019s. En soms gewoon stukjes tekst. Van mensen die op bezoek waren en schrijven hoe gezellig het was. En hoeveel lol ze samen met mijn moeder gehad hebben.<\/p>\n

Het helpt voor geen meter. Wij blijven schrijven, tekenen, kleuren en plakken. En mijn moeder blijft vergeten wie wanneer op bezoek geweest is. Maar ze is zo enorm trots op haar boek dat ze het aan iedereen laat lezen. Ook al werkt het niet echt; ons Project Gastenboek is meer dan geslaagd.<\/p>\n\n\t\t