{"id":9599,"date":"2024-01-24T21:35:52","date_gmt":"2024-01-24T20:35:52","guid":{"rendered":"https:\/\/nicky0607.nl\/?p=9599"},"modified":"2024-01-24T21:35:52","modified_gmt":"2024-01-24T20:35:52","slug":"terug-naar-st-martinus","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nicky0607.nl\/?p=9599","title":{"rendered":"Terug naar St. Martinus."},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Toen mijn moeder overleed waren mijn broer en ik het er al snel over eens: we wilden \u2018iets leuks\u2019 doen voor St. Martinus, het zorgcentrum waar mijn moeder de laatste drie jaar van haar leven woonde. Het was niet het zorgcentrum waar ze graag wilde wonen. Maar nadat ze steeds vaker zomaar omviel kwam ze via een crisisplaatsing daar terecht.<\/p>\n

Ik had net de boeken van Hugo Borst gelezen en zoveel horrorverhalen gehoord dat ik mijn hart vasthield. Maar het viel alles mee. In het dorp waar het zorgcentrum staat is niets te doen. Maar dan ook echt niets. Er zijn geen winkels, geen terrassen, er is zelfs geen pinautomaat. Er is alleen een snackbar waar we in de zomer ijsjes aten en een speeltuin waar we soms met ons moederke in de rolstoel heen wandelden.<\/p>\n

Maar het zorgcentrum zelf is fantastisch. Mijn moeder had er een prachtige kamer. Er komen meerdere keren per week vrijwilligers koken dus het eten is goed. En als mijn moeder iets niet lustte, werd er een ei voor haar gebakken. Ze had de grootste lol met de zorgmedewerkers. Regelmatig las ik in het dossier terug hoe ze tijdens de verzorging van mijn moeder met z\u2019n allen de slappe lach gekregen hadden. En als mijn moeder bang, verdrietig of ziek was, was er altijd wel iemand die gewoon even bij haar ging zitten. Om haar gerust te stellen of gewoon even haar hand vast te houden.<\/p>\n

Op een koude middag reden mijn broer en ik naar het tehuis waar we in oktober vorig jaar voor het laatst waren. We meldden ons via de intercom en vertelden wie we waren. We kregen geen vragen, de deur zwaaide meteen uitnodigend voor ons open. Mijn broer en ik stapten binnen en liepen door de eetzaal richting de trap. We zwaaiden naar de bekende gezichten van mijn moeders huisgenoten. En zij zwaaiden blij terug. De trap op naar boven, zoals we zo vaak deden. Deze keer zonder tas met schone was. Maar wel met een bos bloemen. En een envelop met inhoud.<\/p>\n

In het kantoor van de verpleging dronken we koffie met een paar medewerkers. We overhandigden de bloemen en de envelop. En uiteraard waren ze er blij mee. We kletsen bij en haalden herinneringen op. Aan het mooie feest dat mijn moeder afgelopen zomer nog vierde<\/a>. Aan hoe ze altijd maar bezig was haar kamer schoon te houden. Aan de lol die ze met mijn moeder hebben gehad. Aan hoe vrolijk onze moeder meestal was. Het was gek om daar te zitten. Twee deuren van de kamer van mijn overleden moeder vandaan.<\/p>\n

Ik had de neiging om op te staan en haar kamer in te lopen. In mijn verbeelding kon ze daar best nog zitten. In haar rolstoel. Ik zou binnen stappen en zeggen “Hoe gaat het vandaag met de liefste moeder van de hele wereld?” Ze zou verbaasd opkijken omdat ze vaak vergat wanneer ik langs zou komen. Haar verbaasde koppie, die lieve lach. Ik kon het gewoon voor me zien. En haar horen zeggen “Ik zal even koffie zetten!” Want dat bl\u00e9\u00e9f ze zeggen, terwijl ze dat al jaren niet meer kon.<\/p>\n

Maar ik bleef zitten waar ik zat en dronk mijn koffie op, in het kantoortje van de verpleging. Omdat ik weet dat er nu iemand anders in mijn moeders kamer woont. Uiteindelijk stonden mijn broer en ik op. En terwijl we handen schudden en definitief afscheid namen, zei de zorgmedewerkster “Wij missen haar ook.” Dat deed me goed.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Toen mijn moeder overleed waren mijn broer en ik het er al snel over eens: we wilden \u2018iets leuks\u2019 doen voor St. Martinus, het zorgcentrum waar mijn moeder de laatste drie jaar van haar leven woonde. Het was niet het zorgcentrum waar ze graag wilde wonen. Maar nadat ze steeds vaker zomaar omviel kwam ze […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[13,29,18],"tags":[],"class_list":["post-9599","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-me-myself-and-i","category-oma","category-terug-in-de-tijd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9599","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9599"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9599\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9601,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9599\/revisions\/9601"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9599"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9599"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9599"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}