Vorige week woensdag moest ’t vrouwtje onverwachts werken. Zoals gewoonlijk kwam Oma langs om mij een plasje te laten doen. Deze keer deed ze mij m’n riempje om en gingen we zelfs naar buiten! Ik huppelde vrolijk mee, tot we bij een bekend huis kwamen…
Ik weet heel goed wie daar woont… Daar woont Anita, dat honden-haar-knip-mevrouwtje… En ik vind ’t werkelijk vreselijk om geknipt te worden. Ik heb me nog geprobeerd te verzetten. Al mijn pootjes schrap gezet, maar het mocht niet baten.
Hoewel Oma aardig begint te ‘krimpen’ kan ze mij nog steeds de baas. Ik had geen schijn van kans en werd zonder pardon bij Anita afgeleverd. Ik zie er nu dus niet uit… Zoals gewoonlijk is mijn mooie, lange vacht weer veel te kort geknipt! Ik lijk wel een poedel!
Ik baal er stevig van en durf bijna niet over straat! De oplossing die ’t vrouwtje en ’t kindje daarop verzonnen hadden, vond ik nou ook niet echt een verbetering. Mintgroen is niet echt mijn kleur! Ik heb tenslotte, hier in de buurt een naam hoog te houden als stoere Maltezer Leeuw! 
Geen (korte) haar op mijn hoofd die er aan denkt om zó de straat op te gaan! Voorlopig blijf ik binnen!
En zo erg is binnenblijven op het moment niet! ’t Vrouwtje is nog steeds een beetje ziek, dus ik hou haar lekker gezelschap. We hebben volop tijd om lekker op de bank te knuffelen. Vooral ‘stereo-kriebels’ vind ik geweldig en dat laat ik duidelijk merken ook!
Klik op de foto voor een knorrende Toby!
Als hond ben ik me bewust van de gevaren van deze tijd. Ik kijk regelmatig naar het journaal, dus ik weet er alles van. Te weinig blauw op straat, toenemende criminaliteit.
Hééé!… Hoor ik daar de ijcoman? Even mijn portomonnai pakken…