Na het succes van de taart die ik maakte voor Moederdag was ik niet meer te stoppen. Cupcakes zijn helemaal uit, taarten zijn the bomb!
Dus besloot ik een taart te maken voor mijn eigen verjaardag.
Een puzzeltaart met een plaatje erop deze keer.
Even proberen of ik dat ook kon.

Het plaatje maken was een fluitje van een cent.
Ik begon ik er ruim op tijd aan, maar binnen een paar uur had ik een Garfield van rolfondant. Gelukkig blijft dat spul lang goed, dus pakte ik Garfield luchtdicht in en telde nachtjes tot mijn verjaardag.

Een paar dagen voor mijn verjaardag, ging ik naar de supermarkt om een kant-en-klare taartbodem te halen. Want dat gepruts met marsepein vind ik leuk, maar zelf taart bakken hoeft voor mij niet. En waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?

Helaas waren bij de Albert Heijn, waar ik altijd boodschappen doe, de taartbodems op. Geen paniek; bij mijn werk zit ook een Albert Heijn! Vreemd genoeg waren ook daar de taartbodems op. Lichtelijk ongerust fietste ik naar de grote XL-Albert Heijn op het Osdorpplein. Maar ook daar was het schap met taartbodems akelig leeg. Bij de Dirk hetzelfde verhaal.

De donderdag voor mijn verjaardag haalde ik taartjes bij de bakker voor mijn collega’s. Als laatste ultieme poging om op een makkelijke manier aan een taartbodem te komen, probeerde ik de bakker over te halen mij een taartbodem te verkopen. Helaas, hij trapte er niet in. Toen zat er maar één ding op: zelf bakken.

Wat taarten bakken betreft ben ik nooit verder gekomen dan cake-uit-een-pakje en appeltaart-uit-een-pakje. Ik werd een tikkie nerveus omdat er een perfecte Garfield lag te wachten op het moment dat hij op de feesttaart geplaatst zou worden.

De donderdagavond voor mijn verjaardag stond ik in de keuken met een recept voor een taartbodem. “Kan ik helpen?”, vroeg Frank. Maar ik dirigeerde hem linea recta de keuken uit. Geen pottenkijkers bij dit enorme experiment!

Ik klopte, mixte en spatelde. En bakte mijn eerste taartbodem. Die helaas niet echt wilde rijzen en dus meer op een dikke pannenkoek leek. Verwoed deed ik nog een poging.

Taartbodem 2.0 (met een ander recept) was iets hoger, maar nog niet om over naar huis te schrijven. Toch zat er niets anders op dan die maar te gebruiken voor mijn taart.

De tijd begon tenslotte te dringen, ik was bijna jarig en Garfield werd ongeduldig. Uiteindelijk viel het eindresultaat mee.
De visite vond de taart lekker en de kids namen de restjes mee naar huis.
Ik geloof dat hij wel smaakte.

Inmiddels zijn we een week verder.
En waar ik ook kom, in welke supermarkt ook, overal zie ik stápels taartbodems liggen. Te laat.

Hoewel..
Ik ga een voorraad aanleggen.
Mij foppen ze niet meer.