Categoriearchief: DIY

Vacature ingevuld.

Ooit kreeg ik rond Kerst een leuk, pluche trolletje cadeau. Hij vierde altijd gezellig Kerst hier in de woonkamer en daarna verdween hij weer met de Kerstversiering naar de berging. Maar dit jaar had-ie daar schijnbaar geen zin en stelde hij zich verdekt op. Toen de Kerstviering allang naar de berging was, trof ik meneer Trol aan, zittend op de verwarming in de woonkamer.

Snap ik, want het was een koude winter. Ik had nog even de hoop dat hij, net als de Kaboutertjes, wat klusjes in huis zou doen. Maar om nou te zeggen dat-ie een bijdrage leverde aan het huishouden… Nee. Hij zat daar maar te zitten en deed helemaal niks.

Nou wil het geval dat ik al een tijdje een vacature had openstaan voor een deurstopper. Helaas had ik nog geen leuke kandidaat gevonden. Ineens kwam het bij me op dat meneer Trol best wel in aanmerking zou kunnen komen voor deze functie. Maar dan moest-ie eerst een operatie ondergaan. Ik ging op zoek naar iets zwaars om de ingewanden van meneer Trol te verzwaren. Maar ik had niks in huis. De winkels gingen bijna dicht en ik rende een rondje dorp op zoek naar knikkers. Geen knikker te vinden. Teleurgesteld ging ik naar huis. Want als ik iets wil, moet het ook meteen.

Thuis bedacht ik me dat ik nog klei had liggen. Dus maakte ik zelf knikkers. En na een nachtje drogen, waren de knikkers klaar en kon de operatie beginnen. Ik haalde de ingewanden van meneer Trol uit zijn pluchen lijfje en verving ze door mijn zelfgemaakte knikkers. Het was een zware operatie maar Meneer Trol kwam er glansrijk door heen.

Het herstel ging zo vlot dat hij na het hechten van de wond meteen aan de slag ging als deurstopper. Met een proeftijd natuurlijk, want je weet maar nooit.  Maar ik moet zeggen; meneer Trol is erg enthousiast over zijn nieuwe functie. Daarnaast is hij erg tevreden over de arbeidsvoorwaarden. Kost en inwoning als betaling en in de secundaire arbeidsvoorwaarden staat dat hij niet meer naar de koude berging hoeft. Een dertiende maand zit er niet in. Maar we hebben afgesproken dat hij met Kerst verlof krijgt zodat hij gewoon onder de boom kan zitten met Kerst.

Maar wat meneer Trol vooral aanspreekt is de verantwoordelijkheid die zijn nieuwe functie met zich meebrengt. Want het is niet niks, hè! Die deur open houden! Maar het bevalt meneer Trol beter dan werkeloos op de verwarming zitten. Ik zie de trots in zijn ogen terwijl hij met zijn verzwaarde lijfje de deur tegen houdt. Zeker als ik hem een complimentje maak over hoe zorgvuldig hij zijn nieuwe taak uitvoert.

Kortom; al na een proeftijd van een uurtje heb ik besloten het tijdelijke contract van meneer Trol om te zetten in een contract voor onbepaalde tijd. En daarmee is de vacature voor een deurstopper vervuld.

Zand.

Ik spaar zand. Zand? Ja, zand. Het begon heel lang geleden met een beetje zand dat ik meebracht uit Spanje, toen ik daar op vakantie was met Michelle. Daar kwamen steentjes van het strand in Barcelona bij. En zand van mijn eigen strand in Heemskerk. En toen besloot ik zand te gaan sparen van alle stranden waar ik ooit geweest ben.

Maar ja, ik ben niet echt reislustig dus het schoot niet echt op. Dus schakelde ik hulp in en vroeg iedereen die op vakantie ging om een beetje zand voor me mee te brengen. Ik zette de flesjes met zand in de letterbak die mijn vader ooit voor mijn moeder maakte en ik werd steeds enthousiaster.

Vooral toen een vriend, die als expat in Nederland woont, in het Engels zei hoe mooi hij het vond. ‘It’s something from your past and it’s a memory of all the places you went to. And of all the places your friends were thinking of you’

Vooral die laatste zin vond ik mooi. Een aandenken aan alle plaatsen waar mijn vrienden aan mij gedacht hebben. Zelf dacht hij aan mij in Egypte en bracht een beetje zand mee. En er werd vaak aan mij gedacht, overal ter wereld. In Malaga in Spanje, in Thailand, in Coxhaven in Duitsland. Op Fuerteventura en Curaçao. Zelfs in Gambia dacht er iemand aan mij. Samen met de flesjes zand die ik zelf mee bracht, prijken ze in mijn letterbak. Die mijn vader voor mijn moeder maakte.

Daar ben ik weer!

Joehoe! Ik was even een beetje druk maar; kijk! Hier ben ik weer. Dat ik er even niet was, had geen specifieke reden. Ik was gewoon een beetje druk. Mijn hele agenda stond vol! Met leuke dingen, hoor. Niks naars. Wat dan meteen een leuk bruggetje is.

Want weten jullie wat er ook weer is? Mijn nieuwe agenda voor 2025! Al jaren gebruik ik de agenda’s van A-Journal. Geen affiliate linkjes hier maar ik ben zó enthousiast over de agenda van A-Journal dat ik het móet delen. Want hij heeft alles wat ik wil. 

Hoe ziet-ie er uit?
Die van mij is mintgroen. Maar je hebt ze in allerlei leuke kleurtjes. De agenda is 16 x 21.5 cm en hij weegt 378 gram. Hij heeft een harde kaft en een elastiekje om hem te sluiten. Er zit een lintje aan als bladwijzer waar ik zelf altijd een bedeltje of een kraaltje aan knoop. Gewoon voor de leuk. En achterin zit een vakje waar je bonnetjes of postzegels of zo kunt bewaren. Of – in mijn geval – een geodriehoek.

 

Hoe is de week-indeling?
Een week is verdeeld over twee pagina’s waarbij de weekenden iets minder ruimte hebben om dingen te noteren. Verder staat er bij elke week een vakje waar je je prioriteiten in kunt vullen. Ik schrijf daar altijd mijn to do-list op. En er is ruimte om te noteren wie je nog moet bellen of mailen. (Dit vakje is meestal leeg bij mij. Beetje jammer want ik moet nog heel veel mensen mailen.) En daarnaast is er nog ruimte voor notities. Natuurlijk kan dat een prachtige, liefdevolle gedachte zijn. Of een mooie spreuk. Of een gedichtje. Maar soms luchtte het ook enorm op om met dikke, zwarte pen in mijn agenda te krassen ‘Wat een kl*te-week was dit, zeg!’ en dan lekker de bladzijde om te slaan.

Wat heeft-ie voor extra’s?
Elke maand is er een nieuw begin! Elke maand begint met twee bladzijdes waarop je van alles kunt noteren. Dingen die je moet betalen, of juist wat je nog moet ontvangen. Waar je dankbaar voor bent, wat je wilt gaan doen. Je doelen en hoe je ze wilt bereiken. En zelfs een woord van de maand! Elk jaar neem ik me voor gebruik te maken van deze bladzijdes. Dat lukt in januari. In februari soms ook nog maar daarna houdt het op. Maar hé! Die bladzijdes zíjn er. Je kunt ze gebruiken. Of niet.

Is er nog meer? 
Ja! Er is meer! Er is veel meer! Deze agenda heeft lijstjes. Ontelbare lijstjes! Niet voor niets staat op de omslag die om de agenda zit als je hem koopt ‘One can never be to organised, right?’ En voor mij klopt dat. Ik ben dol op lijstjes. Er is een lijstje met maten. Een lijstje voor cadeau-ideetjes. Lijstjes waar je boeken, muziek, recepten en reisjes kunt noteren. Je kunt je persoonlijke ontwikkeling noteren. Wat je wilt verbeteren, wat je wilt proberen of waar je mee wilt stoppen. Lijstjes voor je reizen, je weekendjes weg, wat je at in restaurants en zelfs – voor wie wil – een bladzijde om je ‘groene’ doelen bij te houden. En lege lijstjes. Die je zelf in kunt vullen met wat dan ook. Omdat je nooit te veel lijstjes kunt hebben.

Is er dan nóg meer?
Ja, natuurlijk is er nóg meer! Ik ben niet voor niets al jaren fan van deze agenda. Ken je dat? Dat je in oktober een tandartsafspraak maakt voor het volgende jaar? Waar laat je die? Nou, die noteer je op de bladzijdes met afspraken voor het volgende jaar. En dan zijn er achterin de agenda ook nog een heleboel lege notitiebladen. Daar kun je gewoon schrijven wat je wilt. Je gedachten, je herinneringen of misschien wel je blog ideetjes!

Deze agenda is dé reden dat ik nog steeds geen digitale agenda heb. Omdat ik hem ook een beetje als dagboek gebruik en opschrijf waar ik geweest ben en met wie. Omdat ik er bonnetjes of wikkels van snoepjes in vast niet als aandenken. Omdat ik – zodra de nieuwe agenda er is – als de eerste de beste puber dolblij mijn nieuwe agenda begin te versieren met stickertjes en arceerstiften en me voorneem om hem dit jaar écht, écht netjes te houden, wat nooit een heel jaar lukt. Daar kan geen digitale agenda aan tippen!

De A-Journal agenda’s zijn HIER te koop. Of gewoon bij de boekhandel. Ik vind ‘m duur maar hij is het waard. Het stickerboekje is van Action. 

Kunstwerkje.

Het is een waar kunstwerkje. Simpel in zijn eenvoud. Een houten raamwerk dat mijn vader ooit maakte voor mijn moeder. Het paste precies in de la van mijn moeders toilettafel en ze kon door de vakjes al haar – voornamelijk nep – juwelen keurig opbergen. Nu gaan we naar IKEA of Action voor zoiets. Maar IKEA en Action bestonden toen nog niet. Dat was niet erg. Mijn moeder had geen IKEA nodig; die had mijn vader.

Mijn vader overleed in 1993. En toen mijn moeder in 2021 verhuisde naar een zorginstelling ruimden mijn broer en ik haar huis leeg. De meubels van de slaapkamer die ze van ons cadeau kregen voor hun 25-jarige huwelijk konden niet mee en moesten weg. Ik haalde de lades van de toilettafel leeg. De nep-juwelen van mijn moeder borg ik op in een sieradendoos en ik stond besluiteloos met het houten raamwerk in mijn handen. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen het weg te doen. Ik gooide het in mijn auto en borg het thuis op in een la om er heel lang niet meer aan te denken. Tot ik het laatst weer tegen kwam en het rond en rond draaide in mijn handen en van alle kanten bekeek.

Het is een waar kunststukje. Ik zie voor me hoe mijn vader in zijn schuurtje aan het klussen is. Zijn emaïle boerenbont-beker met koud geworden koffie naast hem. Een sjekkie smeulend in de asbak. De radio die zachtjes muziek van StuBru speelt. Ik zie voor me hoe hij zorgvuldig uitsparingen in de latjes zaagt zodat het raamwerk precies in elkaar past. Hoe hij alle latjes zorgvuldig glad schuurde want wat hij ook knutselde voor ons: er zaten nooit splinters aan. Ik zie voor me hoe hij zorgvuldig de latjes aan elkaar spijkerde met spijkertjes die – op maat gesorteerd – in oranje bakjes aan zijn werkbank hingen. Wel raar dat hij het prijsstickertje van Gamma liet zitten.

In gedachten zie ik mijn vader de schuur uit komen en over het tuinpad naar het huis lopen. Het raamwerk losjes slingerend in zijn grote hand. Ik zie hoe hij de keuken binnenloopt en zegt ‘Kijk eens, Jopie*, wat ik voor je gemaakt heb!’ En ik zie hoe mijn moeder naar boven loopt, op de grond gaat zitten voor haar toilettafel en zorgvuldig haar glimmertjes verdeelt over de vakjes.

Mijn ouders leven inmiddels allebei niet meer. En ik kon het nog steeds niet over mijn hart verkrijgen om het knutselwerkje dat mijn vader maakte voor mijn moeder weg te doen. Maar wat ik er dan wel mee moest? Ik heb geen lade waar het in past. En ik heb ook niet genoeg juwelen om de vakjes te vullen. Maar ineens wist ik het! Met zo’n handige spuitbus maakte ik het raamwerk zwart. En nu hangt het aan de muur. Als letterbak. Dat hadden ze mooi gevonden, die twee!

*mijn moeder heette Joke. Maar mijn vader noemde haar altijd liefdevol Jopie.