Uncle Bob (les 4).

Goed. Ik fotografeer dus. Of nou ja, ik probeer te fotograferen. Dat maakt mij een ‘Uncle Bob’. Zo wordt – door professionele fotografen – de oom, tante, broer, buurman of wie dan ook genoemd die met een spiegelreflexcamera, en niet gehinderd door enige kennis, een evenement vast legt. En daarbij de ‘echte fotograaf’ hinderlijk in de weg loopt. Aha! Dat ben ík dus! Een Uncle Bob!

Als Uncle Bob ben ik altijd op zoek naar leuke foto locaties. Een mooi plekje waar ik mijn fotografie-kunsten kan oefenen. Het liefst vlak bij huis want ik zit krap in mijn vrije tijd. Dus een locatie waar ik even snel naar toe kan fietsen, heeft mijn voorkeur. Sinds we in Heemskerk wonen, ben ik via Facebook lid geworden van een Heemskerk’s groepje. Mensen delen nieuwtjes en plaatsen foto’s die te maken hebben met ons dorp. En daar zijn ook andere Uncle Bobs bij. Die foto’s maken in de omgeving en die vervolgens op Facebook gooien.

Laatst kwam er weer zo’n Uncle Bob-foto voorbij. Gemaakt ergens in een polder of zo. ‘Ahhh’ zuchtte iemand in de reacties ‘De Noordermaatweg! Wat is het mooi daar!’ Ik googelde de locatie. 10 minuten fietsen! Kijk, daar houd ik van! Vervolgens checkte ik heel professioneel het gouden uurtje en wachtte af tot het tijd was om te vertrekken. En om mijn uitstapje wat gezelliger te maken, nam ik een thermosflesje koffie mee.

Dus daar stond ik. Op de Noordermaatweg. Zo heel bijzonder vond ik het eigenlijk niet. Een weg door de polder. Sloten. Twee windmolens. Veel fietsers. En zwanen. Langzaam liep ik heen en weer. Het werd steeds stiller om me heen. De fietsers verdwenen. De zwanen gleden rustig door het water. In de verte kwam mist opzetten. Het was niet warm die dag en terwijl ik heen en weer liep om te kijken waar ik mooie foto’s kon maken, kreeg ik het kouder en kouder.

Ik overwoog om terug naar huis te gaan. Tot ik me herinnerde dat ik koffie bij me had. Wachtend tot de zon onderging, helemaal alleen op de Noordermaatweg, dronk ik een lekker warm bakje koffie. En toen mijn koffie op was en de zon eindelijk onderging, was ik blij dat ik gebleven was.

Wat heeft Uncle Bob nu geleerd?
Fotograferen is wachten. Dus neem altijd een thermosflesje hete koffie mee.

 

12 thoughts on “Uncle Bob (les 4).

  1. Leidse Glibber

    Voor dat soort foto’s moet je inderdaad geduld hebben, maar dan krijg je ook wat moois. Ik ben ook regelmatig op zonnige dagen naar het strand gereden voor een mooie zonsondergang en net voor hij onder ging schuift er een wolkje voor. Heb je voor niets staan wachten en gereden 🙁

    Reageren
  2. Sally

    Ik ben niet zo van het wachten. Heb er ook totaal geen oog voor. Compositie-wijs dan. Ben meer een Japannertje die er heel lustig op los klikt. En dan op goed geluk een goede en mooie foto ertussen heeft zitten.

    Reageren
  3. Deborah

    Oh wauw!! De mist op de foto’s is prachtig!! En inderdaad, wachten is vaak het toverwoord. Maar geduld is niet altijd mijn sterkste kant geweest hahaha.

    Reageren
  4. Rietepietz

    Maar het heeft je wél iets opgeleverd, ze zijn prachtig. Zullen het zeker goed doen op canvas al zou ik zo gauw niet kunnen kiezen wélke het dan moet worden, mwahhh… misschien toch nummer 3.

    Reageren
  5. Villasappho

    Klein geheimpje het gouden uur kan je ook gillend gek maken. Zo’n zonnebol is prachtig maar het zo mooi op de foto krijgen is lastig. Ik had geen tijd genomen om koffie te drinken maar in de buurt verder gekeken, maar geduldig ben ik dan ook niet.

    Reageren
  6. Mrs. T.

    Ik heb ook een digitale spiegelreflex en als ik er al mee fotografeer, dan altijd op de automatische stand. Tja …
    En veel vaker nog gewoon met mijn mobiel. Slecht eigenlijk.

    Je foto’s zijn prachtig!

    Reageren
  7. Di Mario

    Dan ben ik nog eens ongeduldig ook met dat soort dingen. Maar een thermoskan zou kunnen helpen. Warm weer helpt ook. Mooie foto’s hoor.

    Love As always
    Di Mario

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.