Mijn haar moet nodig geknipt worden. En aangezien Amsterdam bedolven ligt onder een dikke laag sneeuw, verwacht ik dat de locale kapsalon een hoop afzeggingen heeft. Dat klopt. Als ik die zaterdag bel, kan ik vrijwel meteen langs komen.

Dus ploeter ik door de sneeuw naar de kapsalon, al een jaar of veertig gevestigd in hetzelfde pand. Ze voeren nog steeds een ouderwetse Hollandse naam en er liggen kerstballen in de etalage. Maar schijn bedriegt; sinds ruim een jaar is de kapsalon overgenomen door een Turkse jongen.

Wij vroegen ons nog af of het wel zou werken. Een Turkse jongen in een zaak die veertig jaar lang alle Amsterdamse vrouwen uit de buurt van watergolf voorzag. Zouden ze nog wel komen, nu de zaak in Turkse handen is? Maar de zaak loopt goed, wij zijn tevreden over hun service dus als er haren geknipt moeten worden, gaan we daarheen.

Vriendelijk word ik welkom geheten, mijn jas wordt opgehangen en ik neem plaats bij de wasbak, waar mijn haar vakkundig gewassen wordt. Ondertussen zit een meisje onder de droogkap te bellen met de vaste telefoon van de kapsalon. Het zusje van de eigenaar? Naast haar zit een meisje met krulspelden in haar haar koekjes te eten en thee te drinken. Ze kletsen in een taal die ik niet versta.

De radio staat aan en de laatste Turkse hits klinken door de zaak. De kapster die mijn haar gaat knippen, is nog bezig met een klant, die zich op mysterieuze wijze in het kantoortje ophoudt.

De kapster komt een handspiegel halen en verdwijnt weer in het kantoortje. Even later komt ze weer tevoorschijn met een oudere vrouw met een hoofddoek. Hoe het resultaat van de knipbeurt is, zullen we nooit te zien krijgen. Voor ze vertrekt deelt de vrouw met de hoofddoek Turks snoepgoed uit.

Als ik plaats neem in de kapperstoel zwaait de eigenaar naar me. Met zijn hippe mutsje, sjaal en spijkerbroek doet-ie me denken aan Alain Clark. In de spiegel zie ik hem haren knippen en ondertussen vrienden omhelzen die om de haverklap de zaak binnenlopen voor een praatje.

De kapster die mijn haar knipt, vraagt naar mijn Kerstplannen en ik vertel haar over het bezoek dat ik ga brengen aan mijn familie. 'Dat hebben wij al gehad', zegt ze 'Schapenfeest, Offerfeest. Is precies hetzelfde.' Maar Eerste Kerstdag heeft ze ook feest. Ze heeft afgesproken met collega's. Iedereen neemt wat te eten mee, ze gaan het gezellig maken.

Tevreden over mijn nieuwe kapsel reken in tenslotte af. We wensen elkaar fijne feestdagen en als ik buiten stap, moet ik even wennen. Ik kreeg een beetje vakantiegevoel van mijn bezoekje aan de kapper, maar nu is het 'back to reality'.
Terug in mijn eigen witte wereld.