Omdat ik me groen-en-geel erger aan aanbiedingen die altijd op zijn, jankende kinderen, vieze winkels, producten die ver over de datum nog in de schappen liggen, te traag personeel, dom personeel en onbeleefd personeel behoort boodschappen doen niet tot mijn favoriete bezigheid.

Dat je als klap op de vuurpijl ook nog eens een vermogen af mag rekenen voor een half karretje boodschappen, verheugt de feestvreugde ook niet echt.

In een ver en grijs verleden had ik een vaste boodschappendag.

Ik deed de wekelijkse boodschappen vroeger samen met mijn grote zus. Eén keer in de week, op onze gezamenlijke vrije dag, stortten wij ons in het boodschappengewoel. Om samen te mopperen en te klagen, gezamenlijk te zuchten omdat we wéér in de verkeerde rij stonden en vooral om lekker bij te kletsen.

Dat ze me uitlachte om mijn in Excel-opgestelde-boodschappenlijstje dat ik wekelijks uitprintte nam ik op de koop toe, omdat zij, als slager, steevast het mooiste vlees voor me uitzocht.

Toen ik verhuisde naar Amsterdam kwam er een einde aan onze wekelijkse boodschappenronde en sinds ik weer in Breda woon, is die gewoonte niet in ere hersteld.

Gewoon omdat onze vrije dagen niet synchroon lopen, omdat we het allebei druk hebben, maar vooral omdat ik nu drie trappen op moet, voordat ik bij mijn voordeur ben.

Ik zag mezelf niet drie volle boodschappentassen drie trappen op slepen en voor Albert.nl ben ik gewoon te krenterig. De tijd van een wekelijkse boodschappendag was voorbij.

De laatse jaren deed ik wat boodschapjes in mijn lunchpauze of na mijn werk. Dan kocht ik wat we die dag nodig hadden en meer niet. Maar altijd mis je iets. De boter is op, het brood is oud en je hebt altijd net niet genoeg koffie in huis.

Maar vorige week was ik in een dappere bui. Vol goede moed, sleepte ik mezelf naar de supermarkt, nadat ik van tevoren uitgebreid had nagedacht over ons menu voor de komende week.

Ik laadde mijn boodschappenkar vol (en ja, ik stond weer in de verkeerde rij), rekende af (weer de hoofdprijs maar wel een massa voetbalplaatjes!) en reed met een Ka vol boodschappen naar huis.

Daarna was het even afzien.
Met twee volle boodschappentassen, in elke hand één, mijn handtas als rugzak op mijn rug en een megapak wc-papier onder mijn arm geklemd, begon ik aan de klim.

Onderweg naar boven, terwijl mijn zware tassen tegen de traptreden bonkten en het wc-papier steeds onder mijn arm uitgleed, bedacht ik me dat dit geen slim plan was.

Maar eenmaal aan de koffie, toen de tassen uitgepakt waren, de koelkast en de voorraadkast gevuld waren, de eieren nog heel bleken te zijn en mijn hartslag weer normaal geworden was, was ik erg tevreden.

Het voelt goed om voldoende boter, brood en wc-papier in huis te hebben. En de aanblik van een tot de nok gevulde koelkast maakte me helemaal blij.

Morgen ga ik weer.
Ik vraag me alleen af wat ik nu in mijn lunchpauze moet doen.

Ik denk dat ik mijn zus ga bellen om even bij te kletsen…