Sinds ik tuinloos ben, is mijn hekel aan katten verdwenen als sneeuw voor de zon.

Ik houd kletspraatjes tegen de schuwe kat van de buurman in de hoop dat-ie aan me went. En één van mijn favoriete buurtkatten is een schattig zwart-wit katje, dat regelmatig bij ons op visite komt.

Het draagt een belletje, zodat wij ‘t al snel Bella noemden, maar ‘t beestje blijkt Ronnie te heten. Tenminste, Michelle hoorde iemand hem zo noemen. We hebben geen idee of het klopt, want we weten nog steeds niet van wie Ronnie is.

Het maakt ook niet uit. Inmiddels kent Ronnie ons en als hij ons thuis ziet komen, huppelt-ie vrolijk mee naar boven om een uurtje te knuffelen. We laten de voordeur open staan en als Ronnie er genoeg van heeft, gaat-ie gewoon weer naar huis.

Vanmiddag werd de rust ineens verstoord door een wildblaffende en -grommende hond. Toen er daarna een kind hartverscheurend begon te krijsen, keek ik uit het raam.

Ik zag een vader zijn gillende kleuter optillen en was ervan overtuigd dat het jochie gebeten was. Maar een paar meter verder op, zag ik een buurvrouw een kat op tillen.

En zwart-met-wit katje, helemaal onder het bloed. Gebeten door een ontsnapte hond.

Als een gek ben ik naar beneden gestormd, in de overtuiging dat het ‘onze’ Ronnie was.

Behulpzame buurtbewoners kwamen aandragen met handdoeken. Een buurman hield het katje vast, dat nog bewoog.

“Hebben jullie vervoer?”, vroeg ik. “Ja,” zei de man “Mijn vrouw rijdt, maar iemand moet de kat vasthouden. Kun jij?”

En voor ik het wist, zat ik voorin de auto bij een onbekende buurvrouw met een heel zielig katje op mijn schoot, onderweg naar de dierenarts.

Ik keek nog eens goed en wist bijna zeker dat het ‘onze’ Ronnie niet was. Deze had een ander halsbandje en hij leek wat kleiner. Maar écht zeker was ik er niet van.

Het maakte ook niet uit. ’t stakkertje was er heel slecht aan toe.

Terwijl we wegreden kwam het bazinnetje aanrennen, gealarmeerd door buurtgenoten. Geschrokken keek ze de auto in, zag het katje op mijn schoot en begon ontzettend te huilen.

We hadden niet eens tijd om haar mee te nemen. We zijn gewoon doorgereden, terwijl ik het arme beestje over zijn koppie aaide en tegen hem praatte.

Maar we waren de straat nog niet uit, toen het katje overleed.

We hebben het katje teruggebracht naar zijn geschrokken bazinnetje. Hier kon zelfs de beste dierenarts niets meer aan doen.

’t Bazinnetje huilde. Ze noemde een andere naam dan Ronnie en ik was er voor 99% van overtuigd dat het niet onze Ronnie was. Ook Michelle zei later dat het niet Ronnie was…

En inderdaad; nu ik de vele Ronnie-foto’s bekijk, die we al hebben, weet ik ’t zeker.

Dit was een ander katje, maar toch… ik vind het zo zielig…

En verdorie… Dat heb ik weer…

Ik storm naar buiten uit bezorgdheid om een kat die niet eens van mij is,

en uiteindelijk gaat een compleet vreemd katje bij mij op schoot dood.

En ik blijf achter met de kater…