Voor Michelle’s vierde verjaardag leek een hondje me wel een leuk cadeau! Tenslotte koop je voor je kind wat je zelf óók leuk vindt! Mijn voorkeur ging uit naar de categorie ‘grote’ hond maar aangezien wij vrij klein behuisd zijn en Michelle nog maar twee turven hoog was, leek een mini-hondje me beter. Toen ik ook nog hoorde dat Maltezer Leeuwtjes niet verharen was de keuze snel gemaakt; een Malthezer moest het worden! Een pup was voor ons niet te betalen, dus ging ik op zoek naar een ’tweedehands-hondje’.
Ik had er al diversen bekeken, maar DE hond zat er niet bij. Tot mijn schoonzusje Gerda me belde dat er een briefje in de dierenwinkel bij haar in de buurt hing van iemand die een goed tehuis zocht voor zijn Malthezer Leeuwtje.

Ik ben gaan kijken en was meteen verkocht! Het beestje dat daar rond liep was pas twee jaar oud en ontzettend lief en vrolijk. De eigenaar wilde gaan fokken met een ander ras en daarom moest de Malthezer weg. Hij luisterde naar de (enigzins vreemde) naam Tober.

Eind juli 1996 regelde ik oppas en ging ik Tober halen. Michelle (toen bijna vier) wist van niets en bleef thuis bij nichtje Linda. Dit om de verrassing nóg groter te maken! Ik zie me nog thuiskomen; Tober dribbelde enthousiast naar binnen en ik vertelde Michelle dat Tober bij ons kwam wonen. Michelle sprak de onvergetelijke woorden “Ik had liever een poes! Maar ja….”

Michelle was op dat moment volkomen in de ban van de film “The never ending story” met daarin de vliegende hond/draak Tobias. ’t Lag dus voor de hand dat Tober Tobias werd.Tobias werd al snel Toby en ondanks het feit dat Michelle liever een poes wilde, werd onze Toby haar grote vriend!

Toby bleek, behalve onzettend lief, ook een enorme zenuwpees te zijn. Regelmatig worden we gillend gek van zijn gepiep en zijn zenuwachtig gedoe!

Maar toch… het is een schat van een beest! En waar Michelle is, is Toby. Tegen de tijd dat Michelle uit school komt, ligt Toby in de gang op haar te wachten. ’s Avonds ligt hij bij haar op bed en ’s nachts slaapt hij op een kleedje midden in haar kamer. Onafscheidelijk zijn ze inmiddels! Vandaag is het dierendag! Wij hebben niets bijzonder gedaan vandaag! Tenslotte heeft Toby iedere dag dierendag! Lekker lui liggend in zijn mandje kijkt hij toe hoe wij ’s morgens rennen en vliegen om op tijd op ons werk en op school te komen.

Tussen de middag laat oma hem uit, waarna ze hem steevast een hondenkoekje geeft.

En als we eenmaal thuis zijn, is Toby altijd bij ons in de buurt. Beetje knuffelen op de bank, beetje schooien tijdens het eten, beetje spelen, beetje luieren, altijd een bak brokken en een bak water binnen hand (poot)bereik en regelmatig een koekje!

Geen beter leven dan een honde-leven, zeker in Toby’s geval. Je kunt wel stellen dat Toby iedere dag dierendag heeft!Michelle is inmiddels dertien en Toby elf, maar ze zijn nog steeds onafscheidelijk!