Wij zaten in auto’s zonder veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag.
Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood en cadmium.
Bovenaan de trap was geen hekje; wie te ver ging kukelde naar beneden.
Flessen met gevaarlijke stoffen en alle apotheekflessen konden we gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen.
Poorten en deuren gingen gewoon dicht en als je er
met je vingers tussen zat, waren ze weg.
Op de fiets zat je achterop met je gat op de bagagedrager
terwijl je je vasthield aan de zadelveren voor je.
Een helm hadden ze nog niet eens op de bromfiets, laat staan op de fiets.

Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles.
Brood stond stijf van de conserveringsmiddelen;
na twee weken was een Bums nog net zo vers als in de winkel.
Kleur- en smaakstoffen moeten ook toen al bestaan hebben;
zo rood, groen of geel als de limonade toen was, zie je ze nu echt niet meer.
Een kauwgum legde je ’s avonds op je nachtkastje
en stak je ’s morgens weer in je mond.

Schoenen waren meestal al ingedragen door een broer, zus, neef of zo
en ook je fiets was altijd te groot of te klein.
We gingen ’s morgens weg van huis en kwamen terug als de straatverlichting aan was. Niemand wist waar we waren en we hadden geen mobieltje bij ons.
Als we naar een vriendje gingen, liepen we daar gewoon naar toe.
Je hoefde geen afspraak te maken en er ging ook geen volwassene met je mee.

We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van.
We hadden geen Playstation, Nintendo, X-box, 64 televisiezenders, videofilms, dvd’s, surround sound, eigen televisies, computer of Internet. Wij hadden vrienden!
De televisiezender begon om 18.00 uur.
Dan kwam er een uurtje wat leuks voor de kinderen en
oh wee, als je daarna op durfde te staan om op een knopje
van een andere zender te duwen (die zaten nog aan het toestel vast!).
Pa bepaalde wat en hoe lang je daarna nog mocht kijken.

We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen,
er werd niemand voor de rechter gesleept.
Dat waren gewoon ‘ongelukken’ en soms kreeg je er ook nog een extra pak slaag voor.
Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onderaan de berg
dat we de rem vergeten waren.
Er werd gevoetbald op straat en alleen wie goed genoeg was,
mocht mee doen.
Wie niet goed genoeg was, moest maar blijven kijken
en leren omgaan met teleurstellingen.
Wij smeerden onze boterhammen zelf, met een grote-mensen-mes
en als je ze vergeten was, kon je op school niets kopen.
Als je de korst niet op at, had je een beetje meer honger de rest van de dag.

Wij gingen met de fiets naar school, helemaal zelf, ook in de winter.

Als je problemen veroorzaakt had, waren je ouders het eens met de politie.
Ze kwamen wel om je te halen maar niet om je eruit te lullen. Onze daden hadden consequenties.
Dat was duidelijk en je kon je er niet voor verstoppen.
Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid.
We hebben moeten leren er mee om te gaan.
Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij risico durven nemen en instaan voor de gevolgen.