Morgen is ’t precies zes weken geleden dat Michelle’s knieschijf spontaan van zijn plaats sprong… Zes weken met een spalk rondgehobbeld… zes weken geen sportklas, geen badminton, geen zwempartijtjes en overal naar toe gebracht moeten worden.

Het zit er bijna op. Donderdag moeten we naar de orthopeed. Ik ben erg benieuwd wat we te horen krijgen. Therapie? Of gewoon meteen weer alles doen? Gelukkig heeft Michelle geen pijn gehad en inmiddels is ze weer behoorlijk ‘op de been’. Ze is vandaag naar turntraining geweest en heeft ontzettend veel gewoon mee kunnen doen! Ze was helemaal door ’t dolle heen! Fijn dat het allemaal zo voorspoedig verloopt. Nog een paar dagen met die vreselijke spalk rondlopen en hopelijk zijn we er dan vanaf…

We boften nog dat Michelle geen echt gips hoefde; dan was het allemaal nog vervelender geweest. Gisteren zei Michelle dat het toch een beetje jammer was dat ze geen écht gips had: dan had iedereen er wat op kunnen schrijven… In plaats daarvan hebben we lekker haar knie volgeschreven. Jammer genoeg is dat niet blijvend (tatoeëren leek me wat te drastisch)!

Dus gaan we dit logje als gips gebruiken! Als je iets op Michelle’s ‘gips’ wilt schrijven; ga gerust je gang en plaats een reactie! Ik zal ’t goede voorbeeld geven….