Op mijn vorige logje kwam een reactie van Buurman, die vond dat groene terrastegels in mijn tuintje niet kunnen… Ik wilde er eigenlijk een reactie op geven maar heb besloten er maar een nieuw logje van te maken. Een logje over hulpeloze vrouwtjes…

Wij hebben hier een echt meidenhuishouden, maar we redden ons heel aardig. Ook op klusgebied. Van mijn aardige zwager heb ik allerlei gereedschap gekregen. Ik ben zelfs in het bezit van een stoere Kinzo-boormachine waarmee ik (helemaal zelf) gaten boor in de hardste betonnen muren! Uiteraard ben ik best trots op het feit dat ik behoorlijk handig ben, maar soms kan ik ’t toch niet laten om het hulpeloze vrouwtje uit te hangen…

Toen we jaren geleden in dit huisje kwamen wonen, stond er nog geen schutting aan het einde van mijn tuin. Achter mijn tuin ligt een tegelpaadje en daarachter een flink begroeide dijk. Ik had een aanvraag ingediend bij de woningbouwvereniging voor een nieuwe schutting, maar ik was natuurlijk weer flink ongeduldig. Regelmatig zag ik timmermannen in de buurt nieuwe schuttingen plaatsen, maar ik was nog steeds niet aan de beurt.

Uiteindelijk zag ik die stoere mannen met hun al even stoere terreinwagen weer hun aanhanger met planken in onze straat parkeren. Ik stapte op de opper-timmerman af. “Goh, wat gewéldig dat jullie mijn schutting komen zetten!” lachte ik blij. “Welk nummer, poppie?”, antwoordde opper-timmerman. Ik gaf mijn huisnummer op en opper-timmerman begon driftig in zijn boekje te bladeren. “Nee, jouw huisnummer staat nog niet eens in het boek; het gaat nog wel even duren voor we jouw schutting komen zetten.” vertelde hij.

Jakkes, nog langer wachten… Daar had ik effe geen zin in! “Knipper, knipper,” deden mijn wimpers en ik zette grote, verschrikte ogen op. “Oh, maar het wordt al vroeger donker ’s avonds en ik woon alleen met mijn dochtertje en ik ben bang ’s avonds, het is zóóó donker daar!” riep ik uit. Opper-timmerman keek me aan en bromde: “Komt goed, vrouwke, wij zetten jouw schuttinkie wel even.” En inderdaad, binnen no time knutselden vier stoere timmermannen mijn schutting in elkaar. Geweldig toch?

Het moraal van het verhaal: als je niet genoeg spierkracht hebt, moet je je charmes in de strijd gooien!

Dus Buurman: ik weet écht niet hoe ik mijn terrastegeltjes schoon moet krijgen.. ik ben daar gewoon niet sterk genoeg voor… knipper, knipper…

PS: uiteraard heb ik net gedaan of ik maar één recht heb (het aanrecht) en die timmermannen van liters koffie voorzien!