De jeugdsoos waar Michelle regelmatig heen gaat had vanmiddag een uitje op het programma staan. Ze gingen laserschieten. Michelle wilde natuurlijk graag mee. Een hele onderneming met die spalk om haar been. Maar mevrouw had het helemaal uitgedacht… Achterop de fiets bij Rowena daar naartoe, eenmaal daar zou ze wel zien of ze echt mee kon doen. Dilemma voor mama dus… Ik besloot haar toch maar te laten gaan. Geld, mobiele telefoon en een hoop waarschuwingen mee (niet van de fiets springen, uitkijken, enz.);aan alles gedacht. Toen ze wegging zei ze nog: “Als het niet lukt achter op de fiets, dan dumpen ze me wel ergens. Dan zoek ik een straatnaam op en dan bel ik je zodat je me kunt komen halen.” Tjees, dat was een geruststellende gedachte… Mama bleef achter met angstig kloppend hartje! Gelukkig is alles goed gegaan. Michelle heeft ’t leuk gehad vanmiddag. Ze kon gelukkig gewoon meedoen met laserschieten! Achter op de fiets was geen succes dus ze is leidster van het cluppie in de auto mee terug gereden. Zo zie je maar: alles went! Zelfs die idioot onhandige spalk!