Aangezien ik al jaren bij ’t vrouwtje en ’t kindje woon, heb ik mijn eigen wachtwoord gevraagd om ook eens een berichtje te kunnen schrijven op deze weblog (Gilmoregirls… tssss, wat een afgang voor een reu zoals ik).

Al volwaardig lid van het gezin vind ik dat ik daar recht op heb! Gelukkig is dat geregeld, want wat me nu toch weer gebeurde… Over het algemeen heb ik ’t prima naar mijn zin hier. Ik bewaak het huis als er verder niemand thuis is, ik slaap een beetje, speel een beetje, kijk een beetje buiten en kuier een beetje in de tuin. Prima leventje…

Maar eens in de zoveel tijd ben ik de klos… Ga ik lekker kroelen met het vrouwtje; begint ze te snuiven. “Snif, snif…” En dan komt ’t… “Toby! Je ruikt naar HOND!” Ja, duhu! Ik weet al wat er komen gaat en probeer nog weg te lopen, maar ze krijgen me altijd weer te pakken!

Zonder pardon word ik in de badkuip gezet, nat gemaakt en ingezeept. Als ’t vrouwtje of het kindje in bad liggen, ga ik wel eens kijken. Zij schijnen badderen helemaal geweldig te vinden, wat ik onbegrijpelijk vind! Maar in die badkuip ben ik compleet weerloos, dus laat ik het maar over me heen komen. Inzepen, uitspoelen en dan mag ik er gelukkig weer uit.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het afdrogen dan toch wel weer lollig vind. En daarna komt het leuke gedeelte van de beproeving! Vrouwtje fohnt me lekker droog. Dat vind ik ontzettend lekker! En tja, geef toe, na zo’n wasbeurt zie ik er weer uit om door een ringetje te halen. Morgen ga ik lekker de hele dag voor het raam bij de voordeur liggen. Beetje showen met mijn mooie, witte vachtje….en jeetje, wat ruik ik lekker…