Eergisteren was ik zo moe dat ik tegelijk met Michelle naar bed ben gegaan. In zo’n geval vinden wij het wel gezellig om lekker samen in het grote bed te kruipen, zodat we nog wat kunnen kletsen en giebelen. Zo ook maandag-avond…

Gezellig saampjes in het donker zei Michelle ineens: “Mam, ik hoop wel dat het allemaal goed gaat vannacht….” “Hoezo?” reageerde ik verbaasd. Michelle grapte: “Ik heb veertig procent meer kans dat ik stik als het niet in mijn eigen bedje slaap!” Had ze gezien op een spotje van Consument en Veiligheid!

Ik moest er wel om lachen, maar toen Michelle een baby’tje was, was ik erg bang voor wiegedood. Ik ging heel vaak bij haar kijken als ze lag te slapen. Toen ze een maand of vier was, trof ik haar een keer heel stil in haar bedje aan met haar oogjes wijd open. Ik schrok me helemaal wezenloos en pakte haar meteen op! Michelle begon geschrokken te krijsen. Kind overstuur, mama overstuur! Michelle had gewoon met haar ogen open liggen slapen! Een truckje dat ze wel vaker uithaalde, maar ik had ’t nog nooit eerder gezien.

Gelukkig is Michelle inmiddels een hele dame, de risico-leeftijd voor wiegedood is ze al tien jaar voorbij! We hebben dan ook heerlijk geslapen!