Frank heeft al een paar keer geprobeerd een etentje te regelen bij een van zijn favoriete restaurantjes in Amsterdam. Maar zoals bij zoveel goede restaurants moet je ruim van te voren reserveren en meestal zijn we daar te laat mee. Afgelopen weekend is het gelukt. Dankzij een paar gasten die afgebeld hadden, konden Frank, Michelle en ik eindelijk terecht bij ‘In het vierde baarsje’ in Amsterdam. Terwijl we in de bar zaten te wachten tot onze tafel vrij was, ging het personeel rond met een schaal met haring. Nou zijn Michelle en ik geen visliefhebsters. Vissticks en kibbeling is voor ons het maximum aan viscomsumptie. Frank overtuigde ons om toch echt een stukje haring te proberen. Hij wist namelijk dat de haring gekocht wordt bij het viskraampje waar hij als klein jongetje ook al haring at. De beste van Amsterdam! Aangezien de haring al versneden was in kleine brokjes en dus amper herkenbaar was als dood visje, durfden Michelle en ik wel een hapje te wagen. Ik moet eerlijk zeggen dat deze haring inderdaad beter smaakte dan de haring die ik eerder geproefd heb, maar dooie vis blijft dooie vis, dus echt enthousiast waren we niet…

Al snel werden we naar onze tafel gebracht. De ober die onze bestelling opnam, begroette Frank allerhartelijkst en Frank vertelde hem dat zijn gasten uit Brabant kwamen en daar ook niets aan konden doen. Ober Henk schudde meewarig zijn hoofd en meldde Michelle dat er nog genoeg plaats was. Als we geen zin hadden om met Frank te eten, konden we een tafeltje apart krijgen! De toon voor de avond was gezet. We besloten Frank nog een kansje te geven en zijn toch maar blijven zitten. Michelle keek argwanend naar de hapjes die op tafel stonden. Schaaltjes met olijven, gamba’s, alikruiken en kwarteleitjes. Met de herinnering aan het zeewier dat Frank haar liet proeven nog vers in het geheugen, durfde ze eigenlijk niet zo goed iets te nemen. Uiteindelijk heeft ze toch een kwarteleitje gegeten. De alikruiken die Frank wel at, gingen ons te ver. We hebben ze fijn gelaten voor wat ze waren.

Als voorgerecht kozen Michelle en ik voor de veilige optie; ham met meloen. Heerlijk! Lekker vers fruit erbij… We hebben gesmuld! Frank had slakken gekozen… En natuurlijk wilden wij heel stoer wel een stukje proeven. Frank wurmde een slak uit zijn huisje waarna ik hem doormidden sneed (jak!) en Michelle en ik allebei een hapje probeerden.. Michelle was verbaasd.. Het smaakte meer naar knoflook dan naar iets anders. Het smaakte eigenlijk gewoon naar champions in knoflooksaus. "Waarom zou je dan slakken kiezen?" vroeg ze zich verbaasd af… Ik was ook niet echt gecharmeerd van de slakken. Verbeelde ik het me of voelde ik op het stukje slak in mijn mond echt de ribbeltjes die ik vaak zie bij de slakken in onze tuin?

Ondertussen reed er op straat een ambulance voorbij met luid loeiende sirenes… Ober Henk, die net onze drankjes bijvulde boog zich naar ons over en fluisterde "Da’s een van onze klanten van vanmiddag…" Vol vertrouwen wachtten wij op het hoofdgerecht… Onze hoofdgerechten (ossenhaas met Stroganoff-saus) werden aan tafel klaargemaakt. Ober Henk gooide alle ingrediënten die voorhanden waren in de pan en maakte er een heerlijk gerecht van. En het flamberen is zo leuk om te zien! Het smaakte overigens voortreffelijk!

Tijdens het eten hebben we aan ober Henk gevraagd of Michelle de keuken van het restaurant mocht zien. Van Frank wisten we dat de keuken ontzettend klein was. Onvoorstelbaar dat zo’n goed restaurant kan draaien met een keuken van een paar vierkante meter! Vandaar natuurlijk dat ze je hoofdgerecht aan tafel bereiden; in de keuken is amper plaats! Ondanks de drukte mocht Michelle inderdaad een kijkje nemen… Ongerust vroeg ik ober Henk of hij wel goed op Michelle wilde passen… Hij beloofde zijn best te doen en haar een plattegrond mee te geven… "We zijn nog steeds twee gasten kwijt van de vorige rondleiding’ grapte hij. En inderdaad… De keuken is verbazingwekkend klein. En toch spelen ze het klaar om een volledig restaurant van een perfect diner te voorzien. Geweldig!

We hebben heerlijk gegeten en zijn met volle buikjes vertrokken. Terwijl wij onze jassen aantrokken, stond ober Henk alweer midden in het restaurant een nieuw gerecht te flamberen. Op het moment suprème stapte er net nieuwe gasten het pand binnen. Door de openstaande deur blies de harde wind de vlammen richting de klanten. De meneer die bijna de volle laag kreeg, verblikte of verbloosde niet. "Doe je volgende de andere kant?" vroeg hij aan ober Henk terwijl hij zijn kapsel weer in model bracht… Onvervalste Amsterdamse humor! Wat een prachtstad is het toch! Mocht je in de buurt zijn, probeer dan zeker een keer te gaan eten In het Vierde Baarsje. Een echte aanrader! Heerlijk eten en fantastische bediening!