Morgen mag ik weer… Of liever gezegd; moet ik weer… Morgen moet ik de stad in om nieuwe kleren te kopen… Jarenlang hing mijn kast vol met oude zooi, die ik toch keer op keer weer aantrok. De andere optie was immers de stad in om te gaan winkelen. En als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel aan winkelen! Ik ga nog liever naar de tandarts…

Mijn lievelingsschoenen zijn versleten, als het regent krijg ik natte voeten. Mijn favoriete broek, die ene die het aller-aller-lekkerste zit, kan eigenlijk ook niet meer. En in mijn kledingkast kun je rondjes fietsen (op een heel klein fietsje), zo weinig hangt er in! In een sadistische bui heb ik een tijdje geleden al mijn oude troep weggegooid. “Dan móet ik wel nieuwe kleren gaan kopen” bedacht ik me. Ik heb er spijt van als haren op mijn hoofd, want nu moet ik inderdaad de stad in…

Ik hoop snel een paar winkels in te kunnen lopen en wat dingen uit een rek te kunnen plukken. Even passen, afrekenen en snel weer naar huis. Eventueel wil ik nog wel een tussenstop maken om een kop koffie te drinken tussen de schoenenzaak en de kledingzaak in, maar aangezien ik in een recordtempo wil shoppen, moet de winkeltijd te overbruggen zijn zonder koffiepauze.

Ik vrees dat het anders zal gaan.
Hordes mensen in de stad, die gezellig winkel-in en winkel-uit slenteren. Sommigen van hen kuieren op hun gemakje rond met hun fiets aan de hand. En daar probeer ik dan met zeven kilometer per uur tussendoor te slalommen. Mijn goede humeur zal waarschijnlijk al snel wat minder worden…

Zigzaggend door de stad, schiet ik af en toe een winkel in. Ik sjees langs de rekken, de inhoud daarvan waarschijnlijk al op kleur afkeurend. Ik probeer behulpzame verkoopsters met een boze blik te bezweren ‘blijf uit mijn buurt of ik schiet!’. Als ik uiteindelijk wel iets zie in de goede kleur, zal waarschijnlijk uitgerekend mijn maat uitverkocht zijn. Als de kleur bevalt en de maat bevalt, schrik ik me waarschijnlijk helemaal rot van het prijskaartje. Of ik veel geld heb of weinig maakt me niets uit; ik weiger in een bloesje van honderd euro rond te gaan lopen! De humeurmeter zakt weer een paar graden…

Stel dat ik iets naar mijn zin vind, dan begint de pas-ellende. Met z’n allen in de rij voor de pashokjes. Eindelijk aan de beurt wurm ik me in zo’n hokje met een gordijntje dat bij de minste beweging opzij waait, zodat het complete winkelende publiek zich kan vergapen aan mijn half-blote ikke… Haastig wordt het nieuwe kledingstuk gekeurd… Het is het natuurlijk net weer niet, maar ja.. ik zal toch iéts moeten kopen. Mijn humeur bevindt zich inmiddels waarschijnlijk rond het vriespunt. Op naar de kassa, snel afrekenen… Zoals altijd kies ik de verkeerde rij en sta ik daar te wachten en te wachten terwijl ik maar één ding wil… WEG!

Dan nog schoenen op de kop zien te tikken.. Nee, ik wil niet zo’n hakje.. Nee, ik wil geen bandje hier en een kwastje daar. Ik gewoon schoenen die lekker zitten. Als ik uiteindelijk een paar gevonden heb dat me bevalt en moet passen, probeer ik er niet aan te denken hoeveel mensen deze schoen nog meer gepast hebben. “Kom op, Nicky” spreek ik mezelf streng toe “Stel je niet aan; je hoofd hoeft er niet in.. alleen je voet maar…” Gruwel, gruwel… Met een beetje mazzel heb ik na drie keer passen misschien gevonden wat ik zocht. Weer een rij bij de kassa en weer wachten… Mijn humeur laat inmiddels het vuur in de hel bevriezen…

Als stimulans voor mezelf en als pleister op de wonde heb ik mezelf een nieuwe handtas beloofd. Als ik klaar ben met shoppen, mag ik mezelf trakteren op een nieuwe handtas. Wat handtassen vind ik wel leuk! Helemaal gelukkig kan ik worden van een nieuwe tas. Heerlijk thuis de papieren vulling eruit halen, mijn oude tas leeg kieperen en mijn nieuwe tas inrichten. Zalig! Mijn mobiele telefoon kan ik de eerste dagen niet terugvinden in zo’n vreemde tas, maar dat went snel. Een nieuwe tas… daar stijgt mijn humeur met stukken van!

Ik hoop alleen dat ik het red om ook nog een nieuwe tas te kopen… Stel je voor dat ik een heleboel kleren en schoenen koop…. Als ik dan behangen met plastictasjes die in mijn vingers snijden door de stad loop, wil ik waarschijnlijk nog maar één ding… Naar huis…
Laat die tas maar zitten! Dat komt een andere keer wel weer…