’t Kindje is weg. Ze is gisteren vertrokken. ’t Vrouwtje bracht haar weg en ze namen een heleboel spullen mee. Zelfs de deken van het kindje ging mee, dus ik dacht al wel dat ze vannacht niet thuis zou komen.

Voor de zekerheid ben ik gisteren bij elke auto die ik in de straat hoorde toch maar naar de voordeur gelopen. Je weet nooit… Misschien had ’t kindje zich bedacht en kwam ze toch naar huis. Maar nee, hoor! Ze was weg en ze bleef weg.

Ik heb nog even bij het vrouwtje op de bank gelegen, maar dat hield ik niet lang vol. Ik wilde toch steeds even bij de voordeur kijken of het kindje er al aan kwam. Uiteindelijk heb ik het opgegeven en ben ik bij mijn beer in de mand gekropen. Helemaal alleen…

Ik hoop dat ’t kindje snel weer thuis komt… Tot die tijd droom ik van de fietstochtjes die we afgelopen week gemaakt hebben. Kindje en ik samen op de fiets. Ik in het mandje, lekker warm onder een dekentje. We zijn bij al haar vriendinnen op bezoek geweest en ik heb met allerlei hondjes gespeeld. Dat was gezellig!

Wacht eens… Ik hoor weer een auto in de straat! Even kijken…
Misschien is dat ’t kindje wel….