Dit hele weekend hebben we doorgebracht in diverse sporthallen als supporter.
Gelukkig doen we dat graag, want aangezien het wedstrijdseizoen volop bezig is, kunnen we onze lol op.

En elke keer opnieuw is het zenuwslopend. Er zijn nogal wat dingen die me bezighouden op de tribune…

Ten eerste: komt de turnster deze wedstrijd door zonder te vallen en zich enorm pijn te doen? Ten tweede: sleept de turnster nog een prijs in de wacht? En ten derde (ook niet geheel onbelangrijk): passen al die oefeningen wel op het geheugenkaartje van mijn fototoestel?

Dit weekend mocht ik twee keer in de spanning zitten en ik heb gemerkt dat ik ook bij andermans kinderen niet ontspannen kan kijken. Wat een rotsport eigenlijk, dat turnen!

Zaterdag zijn we eerst naar Imke gaan kijken, die de wedstrijd in moest halen die laatst helemaal in de soep liep. Aangemoedigd door haar moeder, trainster Mariette en haar schoonzus, Michelle en ik mocht Imke onder begeleiding van trainster Chantal haar oefeningen doen.

Voor het ons maakte die grapjas het nog wel even heel spannend… Bij haar brugoefening moet Imke de ‘zolendraai’ doen. (zittend op haar hurken om de lage legger heen draaien en daarna naar de hoge legger springen). Het gebeurt nog al eens dat Imke niet kan stoppen met draaien. Eén zolendraai moet, twee mag maar drie stuks mag niet. Dat kost punten, daar krijg je aftrek voor.

Met inturnen ging het prima. Imke maakte tot twee keer toe heel netjes één zolendraai. Toen ze voor punt moest, hielden wij onze adem in… Daar ging ze… Eén zolendraai…. Goed zo! Twee zolendraaien… Oeps! Wij zaten massaal te duimen op de tribune “Stoppen Imke… stoppen!” Maar nee… drie zolendraaien..
Onbegrijpelijk dat je daar aftrek voor krijgt.
Zeg nou zelf… Drie zolendraaien, da’s pas knap!
Klik hier voor Imke’s brugoefening.

In ieder geval heeft Imke prima geturnd! Het geheel paste op mijn geheugenkaartje, maar ze sleepte geen prijs in de wacht. Dat maakt mij niet uit! Ze heeft ’t prima gedaan. Mooi geturnd en niet gevallen! Wij hebben genoten. Goed gedaan, Imke!

Na afloop zijn Imke, Michelle, Chantal en ik (zoals altijd na een wedstrijd) gezellig bij McDonalds gaan eten. Na het eten konden de ‘kinderen’ (van 13, 15 en 21 jaar oud) zich niet meer beheersen. Ze zijn gaan klimmen in het speeltoestel. Gelukkig moest er ook iemand foto’s maken, dus ik hoefde niet mee te klimmen! De pret was natuurlijk van korte duur. Als snel sprak iemand van het personeel mij (als enige volwassene van het gezelschap) aan. “Euh… horen die … euh… horen zij bij u?” Waarop hij te kennen gaf dat “die grote” er toch echt uit moest… Arm kind…

Pruilend zat Chantal op het speeltoestel… “Het is niet eerlijk! Michelle is net zo lang als ik en die mag wél!”
Arm kind… ze mocht niet op het speeltoestel…

Gelukkig was er ook nog een glijbaan waar de dames uitstekend op konden turnen. Toen er daarna wat acro-kunsten vertoond werden, werd ’t het personeel te gortig. IJverig begonnen ze stoelen op hun plaats te zetten en om ons heen op te ruimen. Wij begrepen de hint en zijn naar huis vertrokken.

Imke bleef gezellig bij ons logeren en na een kort nachtje mochten we vandaag op pad om Chantal aan te moedigen tijdens de Clubwedstrijden van haar vereniging De Samensprong.

Met een paar ouders en kinderen van Bredagym én de moeder van Chantal zaten we vol spanning te kijken. Wat Chantal doet is helemaal griezelig om te zien! Maar volgens haar moeder went dat…

Tjonge, ik zat daar maar schietgebedjes op te zeggen! Ik werd nog zenuwachtiger toen een ploeggenootje van Chantal bij het inturnen voor het eerste toestel al geblesseerd raakte! Ze landde na haar sprong met gestrekte knieën en heeft haar knie overstrekt. Er werd meteen ijs op haar knie gelegd, maar nog voor de wedstrijd goed en wel begonnen was, was-ie al weer over! Zo sneu… Hopelijk valt het allemaal mee en is ze niet te lang uit de roulatie, want er staan nog een heleboel belangrijke landelijke wedstrijden op het programma voor haar! Had ik al gezegd dat turnen een rotsport is?

Gelukkig bracht Chantal het er heelhuids vanaf. Ze werd uiteraard zelfs Clubkampioen! Jammer genoeg pasten Chantal’s oefeningen niet helemaal op het geheugenkaartje van mijn fototoestel… Gelukkig had ik wel een prachtig filmpje gemaakt van het inturnen voor haar balkoefening!
Klik hier voor Chantal op balk.

Eten bij McDonalds hebben we vandaag maar achterwege gelaten. Twee keer achter elkaar is te veel van het goede. Bovendien weet ik niet of we nog binnen mogen komen daar… Zou het personeel al ontdekt hebben dat er tijdens de acro-acts wat plafondplaatjes scheef kwamen te zitten?

Om het goed te maken… Het is nu tijd voor wat reclame…