Al een paar dagen bevind ik me in de ontkenningsfase… Dat sommige collega’s snipperdagen opgenomen hebben in het kader van de voorbereidingen negeer ik gewoon. Als ik in de winkel feestartikelen zie liggen, kijk ik de andere kant op. En bij het eerste de beste ‘hoempa-pa-pa-deuntje’ zoek ik resoluut een andere radiozender op.
Toen ik vandaag mijn woonplaats in kwam rijden, kon ik het niet langer ontkennen….
Komende week woon ik weer in Giegeldonk.
Zucht…
Het is weer zover. Het is weer Carnaval…
Hoewel ik geboren en getogen ben in Brabant, heb ik in de loop der jaren een ware Carnavals-allergie ontwikkeld.
Als klein meisje vond ik het leuk. Niet het hossen en zeker niet de muziek, maar de verkleedpartijen spraken mij wel aan. Met dat verschil dat ik niet verkleed was als prinses of zigeunerinnetje, maar het in mijn droomwereld ook écht was!
Hoe ouder ik werd, hoe meer het hele Carnavalsgebeuren me tegen ging staan. Op de middelbare school, tijdens de Carnavalsfeesten, keek ik vol afgrijzen naar de ramen in het jeugdhonk waar de condens van af droop, door honderden hossende, dansende en vooral walmende pubers..
Later trok ik met een groepje vrienden en vriendinnen wel eens de binnenstad in. Tegen mijn zin verkleed probeerde ik vrolijk mee te doen. Dat lukte niet echt. Ik ergerde me groen en geel aan de muziek en probeerde wanhopig een gesprek te voeren met de mensen om me heen. Dat mislukte door de grote hoeveelheid decibellen in de cafés en de grote hoeveelheden alcohol in de bezoekers.
Meer dan eens heb ik mijn drankje aan de bar angstvallig met een viltje afgedekt als bescherming tegen iemand naast me, die onder invloed van twintig pilsjes de laatste carnavalskraker meeblerde. Dat zijn gelal de nodige spetters speeksel teweeg bracht ontging hem volledig…
Ja, ik ben veeleisend als ik uit ga. Ik wil mijn drankje ergens weg kunnen zetten, ik wil een gesprek kunnen voeren en ik wil vooral een beetje ruimte om me heen.
Bovendien schijnt met Carnaval ineens alles te mogen. Mensen die je normaal gesproken straal voorbij lopen, vinden het ineens nodig je met drie natte kussen welkom te heten in het feestgedruis. Als je niet snel genoeg je hoofd wegdraait, heb je een kleffe zoen op je mond te pakken van iemand die je amper kent! Als het eindelijk tijd is om naar huis te gaan, volgt steevast de zoektocht naar je jas. Die ligt nooit waar je hem achter gelaten hebt. Met een beetje mazzel vind je hem vertrapt, nat en verkreukeld terug in een plas bier. Meestal is-ie gewoon verdwenen… Met de Carnavalsmuziek mee. Daar sta je dan, warm en bezweet, dampend te wachten op een taxi in de kou…
Voor Michelle heb ik mijn ergernis vorig jaar nog aan de kant gezet. Zeer schijnheilig verkleed als non ben ik samen met haar naar de optocht gaan kijken. Na een uur had ik het alweer helemaal gehad… Michelle keek samen met mijn vrienden naar de optocht terwijl ik weggekropen zat in een stil hoekje van een leeg café
Ik geef het op. Carnaval is niets voor mij…
Voor mij zit er maar één ding op.. Ik kruip vrijdag na mijn werk in bed en kom er woensdag pas weer uit. Want één voordeel heeft Carnaval wel… Ik ben lekker een paar dagen vrij!
Maar gelukkig: smaken verschillen!
Dus voor iedereen die wél gaat Carnavallen:
allemaal heel veel plezier toegewenst!
Zoals ik al eerder zei, ik ben echt benieuwd hoe ik het vind.
Alleen enige ellende ik herken zoveel in je log van dingen die ik ook niet zie zitten. 😀
Zoals ik al eerder zei, ik ben echt benieuwd hoe ik het vind.
Alleen enige ellende ik herken zoveel in je log van dingen die ik ook niet zie zitten. 😀
Laat ik nu net als jij hetzelfde denken over Carnaval, alleen de extra dag vrij vind ik natuurlijk wel lekker.
Laat ik nu net als jij hetzelfde denken over Carnaval, alleen de extra dag vrij vind ik natuurlijk wel lekker.
Zo herkenbaar… ik heb carnaval gevierd tot m’n 22e / 23e ongeveer maar toen had ik het wel gehad ook.
Ik heb nog wel een goeie herinnering aan carnaval… ik heb er mijn man leren kennen. 😉 😀
Zo herkenbaar… ik heb carnaval gevierd tot m’n 22e / 23e ongeveer maar toen had ik het wel gehad ook.
Ik heb nog wel een goeie herinnering aan carnaval… ik heb er mijn man leren kennen. 😉 😀
Ieeeh alleen al bij het lezen van je log krijg ik de kriebels.
Walgelijk vind ik dat. Wanneer je niet het hele jaar door vriendelijk kunt zijn laat het dan ook met carnaval!
Vroeger als puber ben ik eens meegeweest naar Maastricht om carnaval te vieren met mijn vader. Zijn maatje had afgezegd en hij wilde zo graag. Het was de laatste dag en het “Mooswief” werd verbrand. Dat is een jaarlijks terugkerend ritueel. Dan is het ook echt over met het feestvieren. Nou joh…ik heb nog nooit zoiets debiels gezien…al die huilende volwassenen! Echt alsof ikweetnietwat verteld was.
Ik hoef dus niet meer, geef mijn portie maar aan Fikkie (arm beest)
Ieeeh alleen al bij het lezen van je log krijg ik de kriebels.
Walgelijk vind ik dat. Wanneer je niet het hele jaar door vriendelijk kunt zijn laat het dan ook met carnaval!
Vroeger als puber ben ik eens meegeweest naar Maastricht om carnaval te vieren met mijn vader. Zijn maatje had afgezegd en hij wilde zo graag. Het was de laatste dag en het “Mooswief” werd verbrand. Dat is een jaarlijks terugkerend ritueel. Dan is het ook echt over met het feestvieren. Nou joh…ik heb nog nooit zoiets debiels gezien…al die huilende volwassenen! Echt alsof ikweetnietwat verteld was.
Ik hoef dus niet meer, geef mijn portie maar aan Fikkie (arm beest)
Brrrrrrrr heel herkenbaar wat schijft over carnaval neeeeee ik laat ook mijn beurt voorbij gaan 😕
Maar wel fijn dat het je extra vrije dagen opleverd 😉 geniet er maar van 😛
Groetjes Ylone 😀
een vrije dag? Daar wist ik niets van. Hier in Italie hadden we ‘vette donderdag’, met blijkbaar optocht oid, want toen ik boodschappen ging doen vond ik overal rotzooi, volgespoten personenauto’s en opgewonden verklede kinderen…
Geen idee wat er verder allemaal gebeurt hier.