Bij het opruimen van oude spullen kwam ik mijn laatste schoolrapport tegen.

Een paar jaar geleden liet ik nog vol trots het strookje met de uitslag van mijn Cito-toets aan Michelle zien. Ik had één punt hoger gescoord dan zij!

Maar als het op middelbare school-resultaten aankomt is ze me toch de baas. Op mijn laatste rapport prijken naast een hele boel magere zesjes en wat zevens ook nog twee vijven.

Michelle, die weet dat ik enorm slecht in wiskunde was, zei troostend “Nou! Je had toch nog een vijf voor wiskunde!” Vervolgens moest ze vreselijk lachen omdat ik voor godsdienst ook een vijf had. Dat wist ik écht niet meer. Ik ben helemaal verbaasd… Hoe kan dát nou?

Na dit bedroevende overgangsrapport van vier naar vijf VWO hield ik het al snel voor gezien. Vlak voor mijn examenjaar ben ik van school gegaan. Mijn examenvrees zorgde voor slapeloze nachten en menige proefwerkweek bracht ik hartstikke ziek door. Complete nachtmerries had ik, waarbij ik mijn ouders midden in de nacht, al slaapwandelend, wakker maakte met vragen over wiskundige problemen. Van het idee dat ik examen zou moeten doen, werd ik helemaal panisch!

Van school gegaan dus en na een baantje bij een confectiebedrijf en een supermarkt, belandde ik bij Staatsbosbeheer op kantoor. Midden in het bos werkte ik in een prachtig pand, waar later de burgemeester van Breda is gaan wonen (de bofferd). De wandeling door het bos van de bushalte naar mijn werk was al een compleet feest! Als het mooi weer was, dronken we koffie in de tuin terwijl de eekhoorntjes over het terras renden.

Ik had het prima naar mijn zin daar. Jammer genoeg werd Staatsbosbeheer gereorganiseerd en kon ik niet blijven. Op mijn laatste werkdag kreeg ik van mijn collega’s een cadeautje en een lief gedichtje.

Ik zie me nog zitten in de keuken van die prachtige villa met al die mannen om me heen! Onderweg naar huis heb ik zelfs nog een traantje weggepinkt, zo lief vond ik het!

’t Was een van mijn favoriete baantjes. Met stip op twee!

Op de eerste plaats staat de baan die ik nu heb…
Zou het komen omdat dat ook een mannenwereld is? Misschien wel… Als vrouw kun je het niet beter treffen dan alleen maar mannelijke collega’s om je heen te hebben.

Waren het in 1988 boswachters en ingenieurs, nu zijn het monteurs en truckers…. De schuine moppen en vuile praat vliegen je regelmatig om de oren en je moet vooral niet te verlegen zijn. Maar toch… het bevalt me prima.

“Mijn boys” met al hun grappen en grollen en hun stoere praat…..
Ze hebben gewoon grote monden en kleine hartjes! Stiekem zijn ze hartstikke lief!