Autorijden en ik.. het zal nooit de ideale combinatie worden… Als puber heb ik nooit uitgekeken naar het moment waarop ik brommer mocht rijden. Misschien heeft dat te maken met het ongeluk dat ik kreeg bij een vriendje achterop? Ik moest niets hebben van brommers en alles wat daarmee te maken had…

Ik wachtte af tot ik 18 was. Autorijlessen wilde ik namelijk wel! Via een schoonmaakbaantje in jawel… een sexshop werkte ik mijn rijbewijs bij elkaar. Gewapend met rubberen handschoenen sopte ik de videocabines, stofte ik vibrators af en dweilde ik de sexbioscoop (dit logje levert vast een record aantal kijkers op!).

De opbrengst… 40 Nederlandse guldens die meteen omgezet werden in één rijles.

Ik heb ’t niet getroffen.. Mijn eerste rij-instucteur ging er vanuit dat ik het een en ander van autorijden wist… Fout! Ik wist helemaal niks… Op mijn achtiende verjaardag had ik mijn eerste autorijles… “Pfoe…warm in de zon” zuchtte de rij-instructeur terwijl ik voor het eerst achter het stuur zat en hij formuliertjes invulde. “Ga maar even in de schaduw staan…” Op mijn vraag “hoe” antwoordde hij “koppeling in”. Mijn vraag daarop was “Wat is de koppeling?”. Ik wist écht van niets…

Tussen hem en mij is het nooit meer goed gekomen… Hij was nogal hyperactief en presteerde het om het grootste gedeelte van mijn autorijlessen achterstevoren op de bijrijdersstoel door te brengen op zoek naar “lekkere meiden”. Nog afgezien van het feit dat ik meteen de eerste les moest optrekken, schakelen, gas geven, remmen en richting aangeven tegelijk, presteerde hij het regelmatig om geheel onverwachts op de claxon te rammen wanneer hij eindelijk een “lekkere meid” ontdekte. Compleet gestoord werd ik van hem!

De eerste les werd ik meteen een 80-kilometer-weg met tegenliggers opgejaagd terwijl mijn instructeur hyper op zijn stoel zat te springen. Daar is het trauma begonnen. En het is nooit meer helemaal goed gekomen.

Mijn eerste rij-instructeur raakte overspannen (en is jaren later omgekomen bij een eenzijdig auto-ongeluk, …). De tijdelijke rij-instructeur die ik daarna kreeg was een oudere man, die bijna aan zijn pensioen toe was. Zijn relaxte manier van doen was voor mij een verademing. Heerlijk die lessen. Daarna kreeg ik een weer een nieuwe rij-instructeur (met wéér een ander merk auto!) met wie ik het prima kon vinden.

Zijn autorijlessen waren meer therapeutische sessies waarbij ik al mijn puberleed van me af praatte terwijl me leerde hoe je moest file parkeren! Door mijn faalangst was examen doen natuurlijk ook een compleet drama! Maar aangezien mijn rij-instructeur wist dat ik wel kon rijden en gigantisch voor me in de bres sprong, haalde ik het felbegeerde roze papiertje…

Gewapende met dat roze papiertje kwam van autorijden niet veel terecht… Ik had zelf geen auto maar reed wel eens in de auto’s van vriendjes…
Alweer drama natuurlijk!… Zo’n meneer naast je, die nog meer commentaar op je rijstijl heeft, dan je examinator! Voor mij genoeg om een hartgrondige hekel aan auto rijden te krijgen….

Toen mijn vader overleed, ‘erfde’ ik zijn auto. Al mijn broers en zussen waren voorzien van auto, behalve ik. Bovendien kon ik dan mooi mijn moeder naar haar afspraken rijden. De auto moest óf naar mij… óf naar de sloop en dat wilden we natuurlijk ook niet … Zo werd ik de eigenaar van een stokoud Opel Kadetje met handchoke…

Tranen met tuiten heb ik gehuild in dat ding die eerste winter… Nadat ik eerst aan de binnen – én de buitenkant het ijs van de ruiten gekrabt had, viel het ding bij elk stoplicht stil omdat ik niet met de choke overweg kon. In gedachten hoorde ik mijn overleden vader vloeken, die net zo’n hekel had aan autorijden als ik… Tjonge.. wat heb ik vaak zitten janken achter het stuur!

Uiteindelijk leerde ik omgaan met dat oude bakkie. ‘Bobbie’ zoals mijn vader hem al noemde werd mijn grote vriend en het deed pijn toen hij écht op was en we afscheid van hem moesten nemen… De ‘gulden-voor-het-winkelwagentje’ die mijn vader in Bobbie bewaarde zit nu nog steeds in het fotolijstje bij de foto van mijn vader!

Vier jaar geleden heb ik een andere auto gekocht,onze Suusje … Mijn zus en zwager hadden een leuke auto voor me gezien bij hun garage, maar toen ik ging kijken viel mijn oog op Suusje en ik was meteen verkocht.. Een witte Suzuki Swift. Oud, maar goed onderhouden.. Een prima karretje… Mijn eerste eigen auto. Niemand die kon klagen als ik iets niet goed deed; tenslotte was het mijn eigen auto! Heerlijk! Autorijden was nog steeds niet mijn hobby, maar we gingen van A naar B in ons eigen Suusje!

De turnwedstrijden van Michelle waren eigenlijk de enige gelegenheid waarop Suusje buiten de stadsgrenzen kwam, totdat Frank in the picture kwam… Ineens kwamen we veel vaker buiten de stadsgrenzen…

Toen Michelle en ik een keer bepakt en gezakt met Suusje onderweg waren naar het station om de trein te pakken naar Amsterdam, heb ik de stoute schoenen aangetrokken… Een simpel rekensommetje wees uit dat we compleet gestoord waren om de trein te pakken. Tenslotte is openbaar vervoer ondanks de krankzinnige benzineprijzen nog steeds onbetaalbaar!

We namen de gok en vertrokken met ons Suusje naar Amsterdam. Een hele overwinning voor mij. Ik met mijn autofobie, zomaar de snelweg op. Honderd-en-elf kilometers in ons oude Suusje.. Het was even zoeken, maar nadat Frank me drie keer telefonisch binnengeloodst heeft, weet ik de weg. Ik weet inmiddels zó goed de weg, dat ik precies weet wanneer ik van baan moet wisselen op de snelweg om makkelijker in te kunnen voegen of af te kunnen slaan.

Frank is natuurlijk ten alle tijden bereid om hier heen te komen, maar ik ga gewoon graag naar Amsterdam. ’t Is een geweldige stad, waar ik gewoon een zwak voor heb. Fantastisch om de A10 op te rijden en al die bizarre, verlichte gebouwen te zien. Als provinciaaltje kijk ik nog steeds mijn ogen uit!

Bovendien is het lekker om gewoon even weg te zijn. Een bezoekje aan Frank staat (zoals vaste lezers weten) gelijk aan gigantisch in de watten gelegd worden! Daar heb ik graag 111 kilometer snelweg voor over!

De afgelopen weken waren wat kilometers betreft krankzinnig. De woensdag na kerst ben ik (omdat Michelle een paar dagen weg was) ’s avonds naar Frank gereden. De volgende dag weer terug gereden om vrijdags een dagje te werken en Michelle te verwelkomen die weer thuis kwam. De zaterdag daarop ben ik samen met Michelle weer naar Amsterdam gereden om Oud en Nieuw te vieren. ’s Zondags zijn we via een omweg
weer naar huis gereden.

Deze week was het weer prijs! Michelle ging logeren bij vriendinnetje Bianca, dus ik ben wéér in de auto gesprongen om naar Amsterdam te rijden. Vanmorgen ben ik weer teruggereden. Ik heb mijn persoonlijk record verbeterd; om half elf in Amsterdam vertrokken en om acht over half twaalf was ik weer thuis!

Ik ben beretrots! Op mezelf omdat ik het zomaar durf om heen en weer naar Amsterdam te crossen en op mijn oude trouwe Suusje, die me steeds die 222 kilometers heen er weer brengt…

Enne.. mocht je op de A2 rijden van Breda naar Amsterdam of terug… en je ergeren aan die witte Suzuki Swift die probeert een vrachtwagen in te halen met 110 kilometer per uur…

It’s me! Sorry, mijn Suusje gaat gewoon niet sneller!