Broem, broem..

Mijn autootje rijdt weer! Maandag heb ik ‘m naar de garage gebracht, waar bleek dat mijn band helemaal niet lek was. Waarschijnlijk is er gewoon een vandaaltje aan het werk geweest. Wat een bofferd ben ik toch!

Kon ik dinsdagavond mooi met de auto naar Frank! Maar eerst heb ik nog een feestelijke maaltijd gemaakt voor Michelle en oma. Kerstmacaroni!Als je goed kijkt, zie je kerstboompjes en sterretjes(en macaronisaus).

Na het eten ben ik naar Frank vertrokken. Die had bij aankomst een grote verrassing voor me. Ik was net binnen toen hij zei “Wat hoor ik nou?”. Ik riep meteen “Da’s vast mijn mobiel; ik heb er ééntje geleend en ik herken het belsignaal niet!” en begon ijverig in mijn tas te rommelen. “Nee”, zei Frank “Je mobieltje ligt onder dat kussen.” Ik tilde verbaasd een kussen van de bank en daar lag een mobieltje! Een vervroegd Kerstcadeau van Frank omdat hij het een akelig idee vond dat ik onderweg geen betrouwbaar mobieltje bij me had.Joepie de poepie! Ik ben er zó ontzettend blij mee! Dank je wel, Frank! Dank je wel!
Dank je wel! Wat een bofferd ben ik toch!

Vandaag heb ik de dag grotendeels in de auto doorgebracht. Eerst de rit van Amsterdam naar huis, Michelle opgehaald en meteen doorgereden naar de tandarts aan de andere kant van de stad. Daarna samen met Zus boodschappen gedaan en weer naar huis gereden.

Een kop koffie gedronken, weer in de auto om Michelle naar turnles te brengen, ook weer aan de andere kant van de stad. Terug naar huis, even wat gegeten, weer in de auto om Michelle op te halen en wat medeturnstertjes thuis te brengen….

Ik heb zes keer het zelfde ritje gemaakt, in totaal (met het ritje Amsterdam-Breda erbij)
160 kilometer gereden vandaag! Toen ik net linksaf ging naar de keuken, keek ik in mijn achteruitkijkspiegel en wilde ik richting aangeven!Maar nu staat ons autootje voor de deur. We hoeven niet meer weg vandaag! Wat een bofferd ben ik toch…