Na de ellende van de afgelopen dagen begint alles weer een beetje in orde te komen.
Na diefstal van mijn mobieltje was een nieuwe simkaart zo geregeld. Hij werkte nog ook!
Via Zus en mijn moeder heb ik inmiddels de beschikking over twee oude mobieltjes die allebei een beetje werken. De ene is overduidelijk uit het jaar nul en model koelkast, de andere is een oude Nokia.
Beiden werken eigenlijk alleen als ze aangesloten zijn op de oplader. Zonder oplader kunnen ze de dagelijkse, lange telefoongesprekken met Frank niet aan!
Ineens voel ik me tien jaar teruggeslingerd in de tijd. Tijdens het bellen met Frank, wil ik naar de keuken lopen om koffie in te schenken. “Snuk” doet het draadje tussen mijn telefoon en het stopcontact. Oh ja, ik kan nu niet meer rondlopen met mijn telefoon… Ben gedwongen om zittend naast het stopcontact verder te bellen, terwijl ik verga van de dorst!
Bovendien ben ik ineens ook alleen thuis nog maar bereikbaar. Da’s lang geleden! Bij thuiskomst ga ik nu meteen checken of er iemand gebeld heeft. Je weet maar nooit wat voor leuks je misloopt op deze manier!
En keer op keer zie je me in mijn tas kijken, zoekend naar mijn mobieltje. Hij werd namelijk ook gebruikt als horloge! Ik moet flink afkicken. Even wennen om mobielloos door het leven te gaan! Raar idee; een paar jaar terug wist ik niet beter!
Gelukkig heeft dochterlief ook een mobieltje en jaag ik nu haar belminuten er doorheen!
Maar het gaat allemaal de goede kant op!
Vanmorgen waren mijn broer Kees en mijn zwager Nico op koffie-visite bij mijn moeder. Terwijl ik met Michelle (op de fiets) naar turntraining vertrok, hebben zij mijn lekke band vervangen voor het reservewiel! Lief, hoor! Bedankt, jongens! Ik vind ’t grandioos! 
Mijn helden!
Ik kan dus weer rijden! Morgen neem ik mijn autootje mee naar mijn werk, kijk mijn collega’s (alweer) lief aan en hoop dat zij me verder uit de brand helpen!
Na afloop van Michelle’s training (waarbij geen ongelukken gebeurd zijn) bleek dat onze fietsen niet gestolen waren. Mijn camera deed het gewoon en eenmaal thuis heb ik kerstboom gezet, die ook nog steeds rechtop staat. Mijn internetverbinding werkt ook nog steeds en ik begin voorzichtig te geloven dat mijn pechdagen voorbij zijn….. 
Zo te zien kom je weer in het normale leventje, en ja wat zijn we opeens gewend aan onze mobiel he.
Weet nog een leuk verhaaltje.
Jaartje geleden belde mijn vader mij in paniek op.
Zijn fax deed het niet meer en ook zijn e-mail werkte niet meer.
Hij zei,”het is een ramp ik ben totaal van de buitenwereld afgesloten niemand kan mij nog bereiken”.
Hij is pas 87, dan is het een ramp hoor als je een paar uur je fax en mail kwijt bent, tot zoonlief het weer komt herstellen. 😀 😉
Zo zie je maar hoe snel we overal aan gewend zijn. 😀
Jippieeeeeee *doet vreugdedansje*! Hihi dan ga je inderdaad overal op letten he, of het nog allemaal zo loopt, staat of bruikbaar is zoals het de bedoeling was. Na zoveel pech.
Grinnik…ja het went snel. Ik bel zelf niet veel (vandaag voor het eerst sinds een half jaar met mijn mobieltje gebeld. Een minuutje geleuf ik ghehehe maar dat komt meer omdat ik een hekel aan bellen heb) maar ik hoor inderdaad van anderen dat de gsm zowat vergroeid is met hun hand 😉 Dus dat het even afzien is voor je begrijp ik heel goed 😉
Mobieltje of niet wij staan altijd voor jou klaar we zullen je altijd helpen en zorgen dat je overal veilig naartoe kunt rijden ehehehe….
goede tip: als michelle aan het turnen is kun je haar mobieltje gebruiken hahaha…. vind ze vast niet erg. Na alle pech van afgelopen week heb je wel iets extras verdient. enne nie te veel wijn drinken…….
😉 😛
…..en dan is er koffie……….
van mobieltje op naar de volgende uitvinding waar we vervolgens niet meer zonder kunnen … ben benieuwd wat hat zal worden
Gelukkig zijn je pech dagen weer over 😉 en heb je overal fantastische hulp voor 😛
Uhhhhhh nieuw mobieltje op je verlanglijstje voor de kerst mischien 😉
Groetjes ylone 😛
Vervelend is dat he….als je zo verknocht bent aan je mobieltje. Ik heb dat eerlijk gezegd niet zo….ben niet zo’n beller.
Ik bel niet zo vaak mobiel maar ik vind het altijd wel een lekker veilig idee dat ik altijd om hulp kan bellen wanneer ik bv autopech heb of iets dergelijks.
Ook belangrijk is, dat waar ik ook ben mijn kinderen me altijd kunnen te bereiken.
Noem jij het maar pechdagen met al die behulpzame mannen om je heen! Ik heb beneden ook mijn oude mobiel standaard op de oplader zitten.. stel je voor dat ik daar nog eens op gebeld wordt [grin]