Al sinds ik op mijn zestiende mijn eerste salaris ontving, doe ik zaken met DE bank.
Die bank die ‘vroeger’als motto had dat ze met je meedachten.
Maar tijden veranderen en mijn bank denkt niet meer met me mee…

Als computerwizzkid (ahum) regel ik mijn bankzaken uiteraard via Internet. Ik heb indertijd een flitsend apparaatje ontvangen (de zogenaamde e.dentifier) en alles verliep eigenlijk naar wens.

Tot een paar maanden geleden mijn apparaatje begon te haperen. Ik kreeg het er een beetje warm van. Je zult je rekeningen niet kunnen betalen omdat je e.dentifier weigert! Dan moet je weer ouderwets acceptgiro’s in gaan vullen. Pfoe, hoe ging dat ook al weer?Omdat ik toch boodschappen moest doen, besloot ik die dag naar een filiaal van DE Bank te gaan om een nieuw apparaatje te halen. Mooi niet, dus! Die dingen moesten besteld worden en dat kon even duren…

Gelukkig dacht DE Bank toch met mij mee; tot mijn nieuwe apparaatje binnen was, kon ik bij het desbetreffende filiaal internetbankieren met hun eigen e.identifier! Da’s lekker handig, zeg! Waarom bankieren mensen via Internet? Omdat je op ieder willekeurig moment je bankzaken kunt regelen, nietwaar! Maar ik kon dus gezellig bij de bank zelf gaan Internet-bankieren.

Toch fijn dat ik op woensdag altijd vrij ben, anders had ’t me weer een snipperdag gekost! Ik heb uiteindelijk morrend mijn niet-meer-zo-flitsende apparaatje weer mee naar huis genomen. Hij viel wel eens uit, maar na een paar pogingen lukte het me toch steeds om mijn rekeningen te betalen.
Twee weken terug had ik weer een aanvaring met mijn bank. Michelle had een spaarrekening bij diezelfde bank. Vlak na haar verjaardag had ze al haar opgehaalde verjaardagscenten op haar spaarrekening gestort. Ze wilde het geld bewaren tot ze wist wat ze ervoor wilde kopen.

Dat werd dus de Nintendo DS met een hondenspelletje. Kind huppelde (met legitimatiebewijs) vrolijk naar een bankfiliaal bij ons in de buurt. Jammer genoeg kon ze haar geld niet meekrijgen, zoals je hier kunt lezen.

De volgende dag was ik vrij, dus vertrokken we samen naar de bank. Met een moeder erbij (die zich bovendien ook nog kon legitimeren), moest het toch lukken om Michelle’s centjes van de bank te halen!Vrolijk stonden we aan de balie. “Kan ik u helpen?”, vroeg de Juffrouw achter het loket. Ik deelde vriendelijk mede dat dochterlief € 150 op wilde nemen van haar spaarrekening en gaf onze legitimatiebewijzen. Juffrouw achter het loket, tikte wat op de computer en vertelde ons dat we geen geld op konden nemen van die rekening.
Pardon?

Nee, dat kon niet. Het betrof namelijk een ‘Florijn’rekening. Dat is een spaarrekening waarbij over het gespaarde bedrag een bonus wordt gegeven als het kind vijftien wordt. Heel fijn natuurlijk, maar ik wist heel zeker dat we in het verleden wel vaker geld van die rekening hadden gehaald. Hoe was het mogelijk dat dat ineens niet meer kon? Daar had Juffrouw achter het loket ook geen antwoord op. Feit bleef dat zelfs ik Michelle’s geld niet op kon nemen. “Kan ik u verder nog ergens meer van dienst zijn?”, vroeg de juffrouw achter het loket beleefd. Waarop ik antwoordde: “Ja, ik wil graag een rekening opheffen…”

Ik mocht meteen plaats nemen aan een apart tafeltje en al snel kwam een dame in hip mantelpak ons vragen of we iets wilden drinken. Nee, wij wilden geen koffie, wij wilden een rekening opheffen. Even later nam ‘mantelpakje’ plaats bij ons. Ze tikte wat op haar computertje en vroeg me hoeveel geld we op wilden nemen. “Alles, ik wil de rekening opheffen.” antwoordde ik weer. Maar nee, dat was niet nodig. De blokkering zou opgeheven worden en dan kon ik gewoon geld opnemen. Ik was echter niet meer over te halen. Ik bleef erbij dat ik de rekening op wilde heffen. “Nu doen we al zolang zaken met elkaar…” smeekte de dame in mantelpak nog, maar ik was boos! Kom, zeg! Hier met dat geld! Uiteindelijk hebben we het geld naar een andere bank gebracht. Nieuwe rekening geopend, twee bioscoopbonnen en twee voetbal-kaartjes ontvangen. Michelle blij, mama blij.

Gisteren weigerde mijn e.dentifier weer. “Battery warning” knipperde het ding “Contact your bank”. Oh nee, niet weer!

Dus vandaag maar weer richting bankfiliaal. Ik was al helemaal klaar om een gigantische rel te schoppen en desnoods ook mijn rekeningen bij DE Bank op te heffen. “Goedemorgen”, zei de juffrouw achter het loket “Waarmee kan ik u van dienst zijn?” Ik vertelde haar over mijn bankapparaatje met zijn lege batterijen. “Momentje”, zei Juffrouw, “ik pak even een nieuwe voor u.”

Verdikkeme… daar stond ik dan. Ik was er al helemaal klaar voor om een enorme rel te schoppen. Had mijn kofferbak al leeggemaakt om in geval van nood mijn kapitaal naar een andere bank te brengen. Niets van dat alles, met een nieuwe e.dentifier in mijn kofferbak ben ik naar huis vertrokken. Hij werkt als een speer. Toch jammer.. ik was wel in de mood voor een flinke discussie!