Mensen die mij kennen, weten het.

Verwacht geen haute-couture bij Nicky.
Verwacht geen uitgebreide garderobe bij Nicky.

Nicky háát shoppen.

Ik haat mensenmassa’s, ik haat winkels, ik haat etalages en ik haat shoppen.

Ik vind alles wat te koop is lelijk, te fel, te flets, te groot, te klein, te saai, te wild of te duur.

En áls ik uiteindelijk iets zie wat ik betaalbaar vind (lees: onder de twintig euro*) en leuk vind, dan moet ik het passen.

En passen is ook iets waar ik een gruwelijke hekel aan heb.

Dus mocht ik uiteindelijk tóch een kledingstuk vinden dat aan mijn eisen voldoet, dan krijg ik meestal een acute paniekaanval in het pashokje, waarna het kledingstuk weer terug in de rekken belandt en ik, hevig zwetend, scheldend en briesend de winkel verlaat.

Mijn hartslag komt pas weer enigszins in een normaal ritme, als ik weer veilig thuis op mijn eigen bankje zit, met een kop koffie, ver verwijderd van winkels, shoppende mensenmassa’s en pashokjes.

Afgelopen zomer kon ik nog redelijk fatsoenlijk over straat omdat ik een keertje gezellig mee ging naar de stad met Michelle. Want voor een middagje shoppen met een ander, ben ik nog best wel te porren!

Maar dochterlief had snode plannen; ze duwde me een pashokje in en barricadeerde strategisch de uitgang terwijl ze ondertussen een heleboel kleding paraat had, die volgens haar wel aan mijn criteria kon voldoen.

En ik mocht pas weer naar buiten, nadat ik alles gepast had.

Er zat niets anders op dan toe te geven; dochterlief was onverbiddelijk!
(Oh help, I created a monster!)

Maar uiteindelijk kon ik, dankzij haar, afgelopen zomer nog een béétje fatsoenlijk gekleed voor de dag komen.

Met mijn wintervoorraad kleding is het momenteel echter dramatisch gesteld.

Normaal gesproken loop ik, geheel per ongeluk, nog wel eens tegen een stukje textiel aan dat mijn goedkeuring weg kan dragen. En op die manier sprokkelde ik meestal wel een redelijk gevulde kledingkast bij elkaar.

Maar aangezien ik het op het moment erg druk heb, loop ik alleen nog maar rond in de supermarkt, en loop ik dus ook ‘nergens tegenaan.’

In mijn kast prijken momenteel twee spijkerbroeken, twee zwarte broeken, drie truien en wat zwarte t-shirtjes, waarmee ik met een beetje goede wil drie ‘setjes’ van kan bouwen.

Ik troost mezelf met de gedachte dat het schoon is en heel. Maar hé, ik werk vier dagen…

Kortom…
Ik heb een acuut kledingprobleem.

Ik heb geen idee van wie ik mijn afkeer voor shoppen geërfd heb.
Mijn oude moedertje heeft dit probleem niet.

Zij houdt wél van shoppen en zij stort zich regelmatig, vol overgave, op 77-jarige leeftijd, tussen het winkelend publiek.

Maar bij nader inzien vindt ze haar aankoop dan vaak ‘toch te jeugdig’. En ondanks dat ze in de winkel alles past, blijkt het gekochte kledingstuk thuis vaak toch ‘te klein’.

En natúúrlijk kan ze het ruilen, hoor.
Já, ze heeft de bon nog.

Maar dan moet ze met haar oude beentjes wéér helemaal de stad in. En pfff, daar heeft ze natúúrlijk de energie niet meer voor op haar leeftijd.

“Pas jij het eens! Gewoon voor de lol!”, fleemt ze dan.

En vervolgens sta ik dan relaxed in haar riante huiskamer, op mijn gemak een kledingstuk te passen, onder het genot van een kopje koffie.

“Leuk!” roept ze dan. Gevolgd door “Het staat jou véél beter!” waarna ze me in de richting van de spiegel in de gang duwt.

En het door haar aangeschafte kledingstuk blijkt meestal, wonderlijk genoeg, précies mijn maat te zijn. En ja, meestal staat het nog leuk ook!

En dan betaal ik haar dus het aankoopbedrag terug en bespaar haar een ritje naar de stad om haar miskoop te ruilen.

Vanmorgen was het weer zover. Het ‘te kleine’ vestje dat ze gekocht had, was bij nader inzien ‘niets voor haar’ en paste mij wonderlijk genoeg precies.

Ik heb een nieuw kledingstuk in mijn kast!

En ik krijg sterk de indruk dat hier grove opzet in het spel is…

* ‘vroeger’ waren dit 44 Hollandse guldens en 7 centen!!!!