Emancipatie anno 2009.

Photobucket

Op mijn gemak rijd ik ’s avonds naar huis, als ik naast me iemand hoor toeteren.

Tot mijn grote verbazing is het een politiebusje. Ik kijk naar de agenten die geïnteresseerd terugkijken en check meteen de belangrijkste punten.

Snelheid: ok.
Gordel: aan.
Rijbewijs: heb ik bij me.
Een beetje nerveus rijd ik verder terwijl het busje naast me blijft rijden.

Even later wordt er wéér getoeterd door het politiebusje. Ik kijk weer, maar meneer agent kijkt gewoon terug en doet geen moeite om mij iets duidelijk te maken.

Ik begin me af te vragen of er misschien weer een sliert haar uit mijn uitlaat komt.

Pas als we naast elkaar voor een stoplicht staan, draait hij zijn raampje naar beneden.

“Mevrouw!”, roept hij beleefd, “Uw rechter-achterlicht doet het niet! Laat het even maken als u zo meteen thuis komt!”

Meneer Agent is er schijnbaar rotsvast van overtuigd dat ik thuis een liefhebbende echtgenoot heb zitten die mijn lampje wel even zal maken.

Thuis verwissel ik helemaal zelf vakkundig het kapotte achterlichtje.

Het was de linker, trouwens…

8 gedachten over “Emancipatie anno 2009.

  1. Leidse Glibber

    Ach sommige agente weten niet het verschil tussen links en rechts blijkt maar weer.
    Wees blij dat het je achterlicht was en niet je voorlicht.
    Bij de meeste voorlichten heb je zelfs aan een liefhebbende echtgenoot niets meer tegenwoordig en zal je toch een (misschien ook wel liefhebbende) monteur moeten zoeken.

  2. Leidse Glibber

    Of topic, zie nu pas je andere reacties.
    Je had gewoon toen je wegging uit Amsterdam in Leiden moeten gaan wonen, dan had je niet bij van Gansewinkel hoeven te solliciteren en nu een leuke baan gehad bij Cintas met een heel aardige accountmanger hahahaahahaha

  3. Astrid

    Niet erg slim van die agenten om lekker naar je te toeteren en vervolgens niet gebaren dat er wat loos is. Maar ach… je zou het niet zeggen maar het zijn ook gewoon mensen.

Reacties zijn gesloten.