Bij de opvoeding van een kind, hoort ook het leren om samen te spelen, samen delen. Samen werken, overleggen, samen probleem oplossen en er samen uit komen. En behalve op school, leer je dat natuurlijk ook door lid te worden van een clubje.

Maar, heel pedagogisch verantwoord, leek een zwemdiploma mij ook wel een hele geruststelling, dus werd het zwemles. Twee jaar lang sleepten wij ons naar het plaatselijk zwembad. Maar toen het felbegeerde A-diploma eenmaal behaald was, mocht Michelle eindelijk ‘ergens op’.

Enthousiast gemaakt door een vriendinnetje, werd het De Scouting. We kochten een bloesje, een sjaaltje en een petje en wekelijks leverde ik dochterlief af bij het clubhuis in de wijk.

De bedoeling ervan is mij enigszins ontgaan. Er was iets met insignes behalen, maar waarvoor en hoe is ons nooit helemaal duidelijk geworden. Waarschijnlijk waren we niet avontuurlijk genoeg voor de scouting. Hutten bouwen en worstjes roosteren boven het kampvuur waren aan mijn dochter niet besteed.

Na haar eerste Scoutingkamp fietste ik terug naar huis, met een zware tas vol natgeregende kleding aan het stuur en een krijsend kind achterop de fiets.

Ze had een verschrikkelijk weekend gehad. Een weekend in de regen, midden in een donker bos, terwijl ze de door mij zorgvuldig ingepakte reservesokken niet had kunnen vinden en dus een heel weekend met blote voetjes in haar regenlaarzen had rond gesjokt.

Eenmaal opgedroogd en opgewarmd hingen wij eensgezind haar scoutingbloesje aan de wilgen en hebben we haar lidmaatschap opgezegd.

We gingen op zoek naar een andere hobby voor dochterlief.

Tijdens een uitje naar de speeltuin, zag Michelle een meisje een kunstje doen op het duikelrek. Met grote ogen keek ze toe en zuchtte “Dat wil ik ook leren!”

En dus ging ze ‘op turnen’ op haar achtste. Na een half jaar met veel plezier duikelen en doen, vond haar juf dat Michelle ’t maar eens moest proberen bij de selectiegroep van de turnvereniging.

Ik vond het heftig en de training nogal zwaar. Maar Michelle was in haar element. Ze huilde dan ook tranen met tuiten toen ze na de proefperiode niet mocht blijven omdat ze de basistechnieken niet beheerste en te oud was (!) om die nog aan te leren.

Michelle’s wraak was verschrikkelijk. Twee weken later werd ze eerste tijdens de clubkampioenschappen en mocht ze toch bij de selectiegroep blijven!

Ze wisselde van vereniging, maar is blijven turnen.

Alles draait om turnen.
Om trainingen, wedstrijden, zorgvuldig gewassen turnpakjes en broekjes, bakjes magnesium, turnleertjes, cd’tjes met muziek en papieren met oefenstof.

Voor Michelle is turnen haar lust en haar leven, haar uitlaatklepje, haar aller-aller-liefste bezigheid.

Toch zat het niet mee. Ze heeft geen ‘turnlijf’. Ze is te lang en heeft regelmatig blessures. Toch is ze, puur op doorzettingsvermogen (en dankzij deze dame, in het filmpje dan ook veelvuldig in beeld) een heel eind gekomen. Tot een knieblessure roet in het eten gooide.

Na een jaar lang fysio, een jaar lang ‘turnen-op-halve-kracht’ en een MRI werd Michelle doorverwezen naar een andere fysiotherapeut.

Met een smile van oor tot oor kwam ze vorige week thuis na de eerste afspraak.

Doordat ze gewoon door is blijven trainen en zo haar spieren sterker heeft gemaakt, is het probleem nu grotendeels opgelost.

In periodes van rust, wanneer ze niet traint, verslappen de spieren rond Michelle’s knie en daardoor kreeg haar knieschijf de kans om uit de kom te schieten.

Het oordeel van de nieuwe therapeut was duidelijk:
Blijven trainen!

Gelukkiger kun je Michelle niet maken!

She is back in business en flick-flackt er weer op los.

En Mams kan weer aan de valium.

Die heeft tijdens het aanschouwen van al die turnactiviteiten nog steeds visioenen van rondvliegende knieschijven.

Het moet nog even wennen…