En dus nam ik die zaterdag plaats op de tribune om naar de minimale turnverrichtingen van dochterlief te kijken. Na een half jaar in de lappenmand, traint ze nog niet echt voluit en draait ze halve oefeningen, dus veel verwachtten we er niet van.

Michelle’s groepje begon op sprong. Ik begon een beetje met mijn camera te prutsen want Michelle zou niet mee doen aan sprong. Ik kon nog wel even relaxen. Vanuit mijn ooghoek zag ik Michelle echter in druk overleg met trainster Chantal. Er werd druk gepraat, gebaren gemaakt, gewikt en gewogen. Vervolgens werd de trampoline voor de pegasus gezet en werd me duidelijk dat Michelle ging springen.

Weliswaar met trampoline in plaats van plank, maar toch… Ik had al visioenen van knieschijven die alle kanten op schoten en hield mijn autosleutels paraat om meteen naar de eerste hulp te kunnen rijden.

Gelukkig was dat niet nodig. Michelle sprong en Chantal stond klaar om haar te vangen mocht er iets mis gaan. Erg spannend voor Chantal ook; als Michelle viel moest ze haar meteen vangen, maar als Michelle niet zou vallen, mocht Chantal haar absoluut niet aanraken. Dat zou aftrek van punten betekenen.

Maar er ging niets mis; mooie landing en alle botten bleven zitten waar ze hoorden. Moeders zuchtte eens diep en wiste het angstzweet van haar voorhoofd. Gelukkig vond Michelle één keer springen voldoende (normaal mag een turnster twee keer en telt het hoogste resultaat). Ik weet niet of ik een tweede sprong psychisch aan had gekund.

Bij de rest van de toestellen kon ik wat meer ontspannen. Bij balk zat ik alleen maar te duimen dat Michelle bij het van de balk vallen niet op haar verkeerde been zou landen. Maar ze viel gewoon helemaal niet van de balk! Probleem opgelost. Ik hield mijn adem in bij haar afsprong, maar ook die ging goed.

Brug ging ook prima. Met weer Chantal als achterban bij de afsprong, mocht Michelle’s eigenwijze knieschijf rare dingen gaan doen. Maar ook hier verliep alles perfect. Geen zolendraai (Michelle kan nog niet diep hurken) maar wel de befaamde ‘kip’ en een hoeksalto af.

Vervolgens door naar de Michelle’s nieuwe vloeroefening. Tja, er hoort een arabier-flick-flack in te zitten waar Michelle vorig seizoen zo hard voor getraind heeft. Jammer genoeg is dat nu nog een beetje te veel van het goede. Daarom is Michelle’s oefening (op een nieuw muziekje) eigenlijk niet meer dan wat choreografie met wat radslagjes en een arabier.

Bovendien raakte Michelle tijdens haar oefening ook nog een compleet de draad kwijt! Ze gooide wat pasjes door elkaar en kwam helemaal in de knoei qua timing. Eigenlijk wilde ze het opgeven en de vloer aflopen, tot ze naar Chantal keek, die haar nog snel aangaf welke pasjes ze moest maken. Mich maakte haar oefening toch maar af.

Grote hilariteit toen Michelle’s score op het scorebord verscheen: een 8.40! De hoogste score!

Bij de puntentelling bleek Michelle verrassend op een vijfde plaats te staan! Beetje jammer dat alleen de eerste vier doorgaan naar de finale. Misschien maakt Michelle nog een kansje omdat van een van de finalisten al bekend is dat ze niet naar de finale kan. We duimen… Verder heeft ze maar liefst drie toestelfinales in de wacht gesleept! Ze was 1e op vloer, 2e op balk en 3e op brug! ’t Mooie is dat de toestelfinales pas in april zijn. Volop tijd nog om te trainen en om haar beenspieren te versterken bij fysio.

Misschien toch een zolendraai en een arabier-flick-flack in april?

Het moge duidelijk zijn dat Michelle helemaal happy was met het behaalde resultaat. We waren het er allebei wel over eens dat het ook een beetje mazzel was… Het niveau van de concurrentie was deze keer bedroevend laag. Maar ach, het mag ook wel eens meezitten, niet waar?

Een ego-boost voor Michelle en bovendien krijgt ze zo weer een beetje vertrouwen in haar eigen knieschijven!

Michelle verkeerde in elk geval de rest van de dag in ‘feestmodus’ en bleef slapen bij een teamgenootje, terwijl ik heen en weer racete om bij de patient te gaan kijken.

Het logeerpartijtje van Michelle resulteerde in een hele gezellige avond en een nachtrust van twee-en-een half uur. Moge duidelijk zijn dat Michelle er op de onderlinge wedstrijd, de volgende dag, dan ook niks van bakte! Ze deed niet mee met sprong en eindigde daardoor als laatste in haar niveau.

’t Kon haar niet schelen. Michelle’s turnweekend kon niet meer stuk. Vooral niet omdat ze na al dat turnen nu niet eens last van haar knie heeft. Eindelijk! We gaan de goede kant op!