Ik log nooit over actualiteiten. Het is hier altijd huis-tuin-keuken en -turn-gedoe. Lekker simpel, lekker makkelijk. Vandaag maak ik toch een uitzondering…
Begin december, vorig jaar, was ik bij Frank. Ik hielp hem een beetje uit de brand omdat hij last had van zijn rug. Boodschapjes gedaan, beetje opgeruimd en toen ik wegging, nam ik een zak huisvuil mee om in de container te gooien. Om kwart voor vier vertrok ik, liep naar de container voor het appartementencomplex, gooide het afval weg en reed naar huis.
’s Avonds thuis zat ik met Michelle te stoeien op de bank, toen we op tv iets hoorden over een moord in Amsterdam. “Sttt!”, zei ik tegen Michelle, “even luisteren…”. Tot onze verbijstering zagen we in het nieuwsbericht de flat van Frank in beeld verschijnen.
In het appartement beneden hem was die dag een meisje vermoord. De dader, haar exvriend, had zich om vier uur op het politiebureau gemeld… De rillingen liepen over mijn rug… Om kwart voor vier liep ik met mijn zak huisvuil voor zijn appartement langs….
Ik geloof niet dat ik haar ooit gezien heb. Ik geloof niet dat ik de dader ooit gezien heb. We hebben niks gezien, niks gehoord, maar het hield ons wel bezig. Het is zo’n akelig idee. Steeds als ik de straat in rijd, steeds als ik voor de lift sta, moet ik aan haar denken.
Door de foto’s in de krant, kreeg het slachtoffer een naam en een gezicht. Ze was pas twintig en heette Nadine. Ze was vrolijk en lief, ze hield van dieren en dansen en ze was van plan de wereld een beetje beter te maken. Jammer genoeg heeft ze de kans niet gekregen.
Haar ouders hebben, ter nagedachtenis aan haar, een stichting opgericht om geld in te zamelen voor goede doelen. Samen met de dansleraren van Nadine (die samen met haar dansgroep twee keer nationaal kampioen streetdance werd) hebben ze een dvd’tje uitgebracht, waar Nadine op te zien is.
Als baby, als kleuter, lachend en stralend. En, dankzij moderne technieken, nog één keer dansend met haar dansleraren. Een clipje, zoals ik ze maak over mijn dochter. Met het grote verschil dat mijn dochter er gelukkig nog is.
Noem ’t commerciële shit, noem ‘t morbide, noem ‘t sentimenteel, noem ’t emotioneel, noem ’t wat je maar wilt. Ik houd niet van rap, maar ik heb het dvd’tje gekocht. Voor een meisje dat ik niet kende. Voor een dochter, een zus, een vriendin en een danspartner die zo gemist wordt.
Vijf euro voor een goed doel; het is het minste wat ik kan doen.
Bah ik krijg kippenvel van dit verhaal Nicky
Lief dat je dat dvdtje gekocht hebt ,maar ik denk niet dat je het veel zal bekijken ……..
Bah ik krijg kippenvel van dit verhaal Nicky
Lief dat je dat dvdtje gekocht hebt ,maar ik denk niet dat je het veel zal bekijken ……..
Wat een eng idee dat jij daar net liep… voor hetzelfde geld had jij haar in de container gevonden (of erger)!
Kan het me helemaal indenken, en raar idee zoiets he.
Hoi Hoi
De koude rillers lopen over mijn rug.. en natuurlijk ga ik ook even geld over maken he.. idd dat is het minste wat je kan doen.
Erg leuk dat je even op onze log kwam snuffelen…ik moet zeggen dit is ook een heel verrassend logje.. lekkere schrijfstijl heb je
Oh yakkes, krijg daar ook kippenvel van. Het idee dat je zo dicht in de buurt was van zoiets gruwelijks. Brrr…
Ik heb een paar weken geleden dat jongere zusje op tv gezien die vertelde over de dvd en hoe ze die gemaakt hebben enzo. Mooi initiatief.
heyhey,
ik heb Nadine wel gekend.. niet heel goed, maar toch.. ik vind het lief dat je de dvd hebt gekocht..
al heb je hem niet 1x bekeken, het feit dat je de dvd hebt gekocht zegt al genoeg en steunt familie en vrienden heel erg.
ik snap dat zoiets best veel met je doet ondanks dat je haar niet kende.. het is toch een vreemd gevoel.. 😉
liefs,
Hoi Melanie,
Nog steeds kan ik niet lang haar deur lopen, zonder aan Nadine te denken.
Een tijd geleden (toen de uitspraak in de rechtbank was) kwam ik haar ouders en zus tegen. Ze hadden net zonnebloemen bij de voordeur gelegd. Ik wilde ze eigenlijk aanspreken en veel sterkte wensen, maar ik durfde niet en ben doorgelopen. Later had ik er spijt van.
Als je de verhalen over Nadine leest, blijkt steeds maar weer hoe lief en veelbelovend ze was. Haar familie en vrienden moeten haar wel enorm missen…