Op donderdag haalde Michelle haar kakelverse rijbewijs op.
Ondertussen viel er weer een pak sneeuw en weigerde ik
met haar de weg op te gaan.

Vrijdagavond was de sneeuw gelukkig weer weg en maakten we een rondje.
En ik was aangenaam verrast hoe rustig en zelfverzekerd Michelle door Amsterdam reed, totaal niet onder de indruk van ingewikkelde
kruisingen en rinkelende trams.

Zondag maakten we de eerste lange rit naar Oma in Breda.
We snorden onze oude ‘auto-cd’ van Shania Twain op en zongen gezellig mee,
terwijl Mich reed alsof ze nooit anders gedaan heeft.
Invoegen, uitvoegen, inhalen, geen probleem.

De enige die het vreemd vond was Boef, die normaal gesproken
altijd bij Mich op schoot zit in de auto.

Toen een of ander onverlaat ineens opzij kwam, terwijl Mich hem inhaalde
moest ze vol op de rem om een aanrijding te voorkomen.
Maar ook dat leverde geen problemen op.
Ze verblikte of verbloosde niet eens.
Maar in een onbewaakt ogenblik schoot mijn hand omhoog
en gaf ík de wegpiraat die ons bijna ramde ‘the finger’.

Ik, die altijd zo beheerst ben in het verkeer.
Ik, die zelfs nooit toetert als iemand iets heel gevaarlijks doet.
Ik, die mijn medeweggebruikers nog geen boze blik toewerpt.
Ik stak zomaar mijn middelvinger op naar een medeweggebruiker.

Schijnbaar mag je mij bumperkleven, hinderen met onnodig links rijden,
afsnijden en er niet tussen laten met ritsen.

Maar waag het niet bij mijn dochter.
Dan word ik toch een tikkie agressief.
U bent gewaarschuwd.