Held met terugwerkende kracht.

En toen had ik ineens een afspraak in het ziekenhuis met de arts van Frank. Ik alleen. Zonder Frank. En waarom? Omdat ik uitgerekend tegen déze arts ongelooflijk uit mijn dak was gegaan over de slechte communicatie met het ziekenhuis tijdens de bijna anderhalf jaar dat we er rond lopen. Geloof me; ik ben echt niet flauw. Waar gehakt wordt vallen spaanders en waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. Maar echt, er is zoveel misgegaan. Wat precies, dat laat ik in het midden. Dat is niet van belang voor mijn verhaal.

Feit is dat ik ongelooflijk uit mijn plaat ging, na de zoveelste misser, en tegen onze favoriete dokter brieste dat ik al mijn vertrouwen in het ziekenhuis verloren had. Hij vond dat heel erg om te horen maar pakte het goed op. Uiteraard; want de artsen zijn top daar. Het is de slechte communicatie waar ik zo kwaad om was. Het resultaat was in elk geval dat ik een week later tegenover deze dokter zat, gewapend met mijn lijst met klachten. In tweevoud, want míjn administratie is wél in orde natuurlijk.

Hij is de arts die destijds Frank’s ribben en borstbeen aan elkaar knutselde omdat die, na een reanimatie van een uur (!), compleet aan gruzelementen lagen. Hij belde me, de dag van de operatie, ‘s avonds om tien uur nog op om te vertellen dat de operatie goed verlopen was. Ik was al bij Frank geweest dus ik wist dat al. Maar hij wilde het me nog even persoonlijk vertellen. Dat vond ik erg aardig.

Ik ontmoette hem pas een paar weken later. Want hij was ook de arts die de bloeding achter Frank’s borstbeen verwijderde. Ik stond op de gang te wachten tot hij klaar was. Toen kwam hij naar buiten, schudde me vrolijk de hand en zei: “Frank doet het prima!”. Hij gaf me een schouderklopje, zei “U ook trouwens!” en liep weg. Ik keek hem na en voelde me oud. Want hij leek piepjong. Met zijn lange lijf, zijn fladderende witte jas en zijn nét iets te lange haar leek hij zo weggelopen uit Medisch Centrum West.

En nu nam hij alle tijd om naar me te luisteren. Naar al mijn klachten. Naar al mijn vragen. En ik was nog dagenlang onder de indruk van ons gesprek. Want ik heb nooit begrepen waarom Frank zolang gereanimeerd is. Sterker nog; ik ging er vanuit dat dat alleen voorbehouden was aan de prinsen van deze wereld. Maar nee, dat gebeurt ook bij ‘gewone’ mensen.

Ik dacht dat deze dokter pas in beeld kwam bij de operatie aan Frank’s borstbeen. Ik hoorde nu pas dat deze dokter al vanaf het allereerste begin contact had met de ambulancebroeders. Dat ze, bij ons thuis, zo lang doorgegaan zijn met reanimeren was op zíjn advies, ondanks alle botbreuken. Omdat deze dokter ervan overtuigd was dat hij het kon fixen.

Ik begreep nu pas waarom deze dokter ooit zei dat hij Frank liever ‘met de hand’ gereanimeerd had maar dat het daarvoor te laat was. Want ik hoorde nu pas dat hij de reanimatie overgenomen heeft toen Frank in het ziekenhuis aan kwam. “Man!” zei hij “Wat was-ie er slecht aan toe! Met zijn fladderthorax! Ik dacht een paar keer ‘we gaan het niet redden’ maar het is toch gelukt!”

Ik snap nu pas waarom hij vaak zomaar even binnen liep als wij voor wondcontrole in het ziekenhuis waren, toen Frank voor een infectie aan de wond vacuumtherapie kreeg. Hij vertelde hoe trots hij is op zijn werk maar dat hij niet koste wat kost wil reanimeren met alle mogelijke slechte gevolgen van dien.

Hij vertelde hoe blij hij steeds was om Frank te zien tijdens die wondcontroles. “Dat-ie daar zit en grapjes maakt en zit te lachen! Dat vind ik geweldig! Het is uitzonderlijk dat iemand zo’n reanimatie geestelijk zó goed doorstaat. Ik heb veel gezien maar dit… Een medisch wonder!” En hij vertelde hoe moeilijk hij het vindt dat Frank nog steeds zoveel pijn heeft en dat hij – chirurgisch gezien – niks meer voor Frank kan doen en hem over moet laten aan de pijnpoli.

Samen namen we mijn lijst met klachten door. Al lezend, hoorde ik hem af en toe diep zuchten. En uiteindelijk gaf hij me het advies de hele lijst gewoon zó in te sturen*. Waardoor ik bevestigd kreeg dat ik me niet aanstelde, dat onze klachten inderdaad reële klachten waren en geen gezeur van mijn kant.

Uiteindelijk hebben we nog even gezellig gebabbeld. Hij vertelde over zijn werk en wilde ook nog even weten hoe het nu met Frank gaat. Ik vertelde dat het -afgezien van de pijn – best goed gaat. Ik vertelde hoe blij we zijn dat Frank er nog is en ik vertelde hoe vreselijk veel lol Frank kan hebben om hele kleine dingen. We hebben elkaar hartelijk de hand geschud bij het afscheid. En hij vertelde me nogmaals hoe blij hij is om te horen dat Frank lol heeft in het leven.

Eén dokter. Eén dokter heeft destijds een besluit genomen dat Frank’s leven gered heeft. Sterker nog; hij neemt iedere dag dat soort beslissingen. Daar heb ik diep respect voor. Ik keek hem na toen hij wegliep. Met zijn lange lijf, zijn fladderende witte jas en zijn nét iets te lange haren. Met terugwerkende kracht is hij mijn held.

* mijn lijst met klachten is inmiddels keurig in behandeling genomen door het ziekenhuis.

9 gedachten over “Held met terugwerkende kracht.

  1. Leidse Glibber

    Pfffff even stil van, wat een geweldig mens die dokter. Je vertelde laatst al over je ‘problemen’ met het VU. Gelukkig gaat het over de communicatie en niet de artsen. Wij hebben gelukkig niet die problemen met het VU en ook een geweldige arts, die ook destijds zei dat ze arts is geworden om mensen te helpen en niet om doktertje te spelen. Frank heeft duidelijk echt geluk gehad en behalve een engeltje naast hem er ook een op zijn schouder als ik het zo lees.
    OT: dank voor je kaart , Hill stuurt je morgen een mail.

    Reageren
  2. Saskia

    Mooi zijn zulke mensen he<3
    Mooi dat dit gesprek dan is geweest en dat je klachten nu serieus worden genomen (dat je dat gevoel hebt)

    Soms maakt 1 persoon het verschil in iemands leven. Dat vond ik al en dit bevestigd het maar weer eens.

    Reageren
  3. Sally

    Pfff wat heftig dat hele traject wat Frank allemaal heeft meegemaakt en ondergaan. En wat fijn dat he zo’n eerlijke en gedreven arts hebt getroffen. Fijn dat jullie klachten serieus genomen worden. Sterkte.

    Reageren
  4. Mrs. T.

    Wat een mooi blog is dit. En wat goed dat je het gesprek aanging want dat is zoveel beter dan maar negativiteit rondspuien. Ik vind dat er zo vaak geklaagd wordt over de zorg en vind dat erg jammer en niet altijd terecht. Het is jammer, maar ook daar worden fouten gemaakt en als het net jou treft, zo’n fout, dan heb je inderdaad soms een heel, heel groot probleem. Maar is dat een reden om alles maar zonder meer af te serveren? Nee toch?
    Wat boften jullie met deze arts. Echt heel fijn.

    Reageren
  5. Deborah

    Wat een mooi blog! Knap dat je dit gesprek bent aangegaan. Je krijgt een ander beeld op bepaalde situaties en keuzes. En wederzijds respect. Wij zijn, na het overlijden van mijn vader, ook in gesprek gegaan met de chirurg. Overigens pas na een half jaar of zo. Dat gaf voor mij een ander beeld. Ik vond het erg fijn in ieder geval. Hopelijk worden de klachten serieus genomen en gekeken of er iets aan gedaan kan worden.

    Reageren
  6. Sandra de Koning - vd Pol

    Poeh…je verhaal raakt me en is op een heel ander vlak herkenbaar.
    Wat fijn dat het zo goed voor jou en jullie heeft uitgepakt en zo fijn
    dat het bespreekbaar mocht zijn, dat je serieus genomen bent.
    En ik ben vooral blij dat het met jullie samen goed gaat na
    alles wat jullie hebben doorstaan… Veel liefs!

    Reageren
  7. Willemijn

    Wow wat een held inderdaad!!
    Super om te lezen dat er zulke goede artsen zijn en het verbaast me niets. Helaas gat het bijna altijd over de slechteren en door ons daar op te concentreren, zien we al die duizenden gedreven en goede mensen minder!!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.