Categoriearchief: DIY

Feesttaart!

Mijn taartenbak spullen waren al maanden de kast niet meer uit geweest. Een paar keer kwam er een taarten-maak-gelegenheid voorbij maar had ik écht geen tijd om een taart te maken. En zo gingen er maanden voorbij sinds mijn laatste creatie. Tot er – heel stiekem – een verrassingsfeest georganiseerd werd voor het dertigjarig huwelijk van de zus van Frank en haar man en ik aanbood om een taart te maken.

Met de stress situaties van eerdere baksels nog vers in het geheugen, besloot ik me deze keer goed voor te bereiden. Dus zocht ik ruim van te voren een plaatje op en maakte een strakke planning. De taart moest zaterdag af zijn dus op donderdagavond moest de bodem gebakken worden. Ik serveerde nog redelijk gastvrij koffie toen dochterlief en vriend onverwachts op de stoep stonden maar keek hen daarna vakkundig de deur uit. Zo rond half twaalf ’s avonds was de taartbodem klaar.

De volgende dag nam ik een snippermiddag om me volledig te kunnen concentreren op mijn pronkstuk. Tenslotte was de taart voor mijn schoonzus en zwager. Die scheep je niet af met een misbaksel. Ik scoorde de laatste ingrediënten en was zo in gedachten verzonken dat ik pas toen ik bijna thuis was, merkte dat ik iets vergeten was. Mijn auto! Die stond nog bij de supermarkt.

Die middag knutselde ik het plaatje in elkaar. Zó geconcentreerd dat ik amper reageerde op het berichtje van dochterlief dat ze uitgenodigd is voor een sollicitatiegesprek*. Na het avondeten vulde ik de taart en bekleedde ik hem met rolfondant. Zelf was ik wel tevreden met het resultaat maar het blijft een gok. Want een stukje proeven is er niet bij natuurlijk. Zaterdag bakte ik nog wat cupcakes en om kwart over zeven ’s avonds zette ik het hele spul op de feesttafel in de woning van schoonzus en man.

Zijzelf waren door vrienden ondertussen mee uit eten genomen om ze weg te lokken van hun huis. Wij zaten zeker een kwartier lang, met twintig man, vol spanning in hun donkere woonkamer verstopt om heel hard ‘Surprise!’ te roepen toen ze eindelijk binnen kwamen. De Surprise was een echte surprise en na de eerste schrik barstte een daverend feest los. Met discomuziek, karaoke, hapjes, drankjes en een stralend bruidspaar dat volop genoot van al hun vrienden en familie om hen heen.

Na een uur leek het me beter om de taart in de koelkast te zetten. Iedereen had hem gezien, iedereen vond hem mooi, missie geslaagd. Maar aangezien bier en wijn al rijkelijk vloeiden, leek het me sterk dat er nog iemand taart zou willen eten. Maar zo rond een uur of tien kreeg er tóch iemand zin in taart en haalden we de taart weer te voorschijn. En binnen no time was-ie zo goed als op. Want wat blijkt? Mijn taarten smaken ook prima bij een pilsje!

* Lieve Mich: super dat je op gesprek mag komen! Heel veel succes. Ik ga keihard voor je duimen! x

Decadent Kerstdiner 2014.

Ik ben geen liefhebster van rood vlees. Misschien komt dat door een bijna traumatische ervaring als kind, toen ik met mijn grote zus, die slager is, ergens ging eten. “Neem maar biefstuk” zei ze “dat is lekker!”. Ik zal nooit mijn schrik vergeten toen ik een stukje van het vlees sneed en er bloed uit zag lopen. Vijfendertig jaar later eet ik nog steeds niet graag biefstuk.

Een week of wat geleden zagen we een kookprogramma voorbij komen waarin Beef Wellington gemaakt werd. “Dat is zo lekker!” zuchtte Frank “Misschien moeten we dat met Kerst eten.” Toen hij de volgende ochtend bekende dat hij die nacht over Beef Wellington gedroomd had, besloten we met Kerst inderdaad Beef Wellington te eten, ondanks mijn afkeer van rood vlees. Michelle, die wel van rood vlees houdt, waarschuwde Frank “Niet te ver doorbakken voor mama, hoor.” Om daarna geruststellend tegen mij te zeggen “We geven jou het kontje wel”.

Nou leek het me nogal een uitdaging om hier in Slotervaart een kilo ossenhaas aan één stuk op de kop te tikken. Maar aangezien ik sinds kort in Hilversum werk, besloot ik daar een slagerij binnen te lopen. Grote kans dat ze in het Gooi stukken ossenhaas van een kilo in overvloed hadden. “Ja, hoor” zei de slager “dat hebben we. Wel prijzig, mevrouw. € 5,60 per ons”. Ik slikte eens en besloot mijn chefkok thuis toch maar even te bellen om te overleggen. Want dit werd wel een erg duur hoofdgerechtje.

Frank zuchtte eens toen hij de prijs hoorde. “Dat dacht ik wel”. Maar we wisten argumenten genoeg te verzinnen om elkaar ervan te overtuigen dat het toch Beef Wellington moest worden. “Ach, het is Kerst”, “Ach, voor één keertje” en “Ach, met zijn vieren uit eten gaan is duurder”. En zo rekende ik blozend € 56 euro af voor een stuk vlees, me pijnlijk bewust van het feit dat de halve wereldbevolking omkomt van honger en dorst.

Tweede Kerstdag doken Frank en ik de keuken in, vastberaden om ons dure vlees niet te verpesten. Maar het recept was best simpel, al was het een rotklus om een kilo champignons schoon te maken. Gelukkig nam Frank die taak op zich terwijl ik gezellig kliederde met boter, bloem en ijswater om het deeg te maken. Al met al waren we wel even bezig en hielden we onze adem in toen we, onder toeziend oog van Michelle en Robby, de Beef Wellington uiteindelijk aansneden.

Hij zag er perfect uit. Mooi rood van binnen, precies zoals het hoort. En hij smaakte ook perfect. Dat kon zelfs ik proeven. Maar een echte liefhebster ben ik nog steeds niet. Ik kreeg het kontje en terwijl Frank, Michelle en Robby nog een portie opschepten, schoof ik mijn half opgegeten portie op Frank’s bord. Maar de Beef Wellington ging op. Helemaal. Een hele kilo ossenhaas. Op.

Lege borden op tafel, tevreden gezichten om me heen. Iedereen had heerlijk gegeten. Ons Kerstdiner was geslaagd! En als iedereen lekker heeft gegeten, ben ik ook tevreden. Maar volgend jaar? Volgend jaar mag ik kiezen wat we eten!
Ik verheug me er nu al op.
Lekker! Pasta!

Kerststress 2013.

De week voor Kerst haakte ik tegen de klippen van de hel omhoog om mijn überschattige rendier op tijd af te krijgen. En tussendoor prutste ik ook nog een mini-draakje voor mijn achterneefje in elkaar.

Ik zette onze mini-kerstboom die dit jaar wat extra zorg nodig had. Hij kwam enigszins verkreukeld uit zijn plastic tas. Even schudden was dit keer niet genoeg om hem weer in model te krijgen dus haalde ik alle mini-balletjes, -lichtjes en -slingertjes er uit en tuigde ons boompje opnieuw op.

Ik schreef Kerstkaarten en Frank en ik hebben besloten geen nieuwe vrienden meer te maken. Onze familie- en vriendenkring is precies toereikend voor de velletjes Kerstzegels. Zolang er niemand gaat scheiden of op zichzelf gaat wonen, houden we geen halve velletjes Kerstzegels over. Efficiënt, zeg!

Ik ging met dochterlief shoppen voor een nieuwe Kerst-outfit en vond een broek en een trui die voelen alsof je een pyjama draagt. Het wordt een comfortabele Kerst! Ik scoorde nog wat cadeautjes voor het thuisfront waarvan de computerkabel voor Frank toch wel het meest romantische cadeau ever was. Met pijn in mijn pinpas gingen we weer naar huis.

We worstelden ons door de Kerstdrukte in de supermarkt en konden zowaar alles vinden wat we nodig hebben. Zo bijzonder is dat niet omdat we lekker ouderwets gaan gourmetten. Lekker simpel, geen gedoe. Maar aangezien dat echt jaren geleden is, moest ik toch even diep nadenken over mijn boodschappenlijst.

Daarna begon ik nog snel een konijntje-op-bestelling te haken en maakte ik Kerstcupcakes om mee te nemen naar mijn moeder.

Inmiddels is het Kerstavond. De Kerstboom staat en mijn rendier zit gezellig op de kast. Het bestelde konijntje is bijna klaar. Het draakje voor mijn achterneefje ligt klaar om mee te nemen naar mijn familie in Breda. Evenals mijn Kerst-cupcakes. Mijn Kerst-outfit hangt gewassen en gestreken in de kast (dank je wel, Frank! I love you!), mijn pumps staan glimmend klaar en de koelkast staat vol met lekkere happen.

Ik ben er klaar voor!
Er staat nog één ding op mijn to do-list voor Kerst:
Mijn weblog-vriendjes fijne Kerstdagen wensen.

Dus bij deze:
Allemaal hele fijne Kerstdagen toegewenst!
Geniet ervan!

Een konijn, varkentjes en een krans.

Onlangs was mijn schoonzusje Netty jarig. Ze nodigde me uit om dat te vieren samen met haar en haar beste vriendinnen. Vorig jaar vierde ze haar verjaardagsfeest met een heuse knutselworkshop bij een mevrouw op zolder ergens in dorp in Noord-Holland. Inclusief high tea! Het was ontzettend leuk en we hebben vreselijk veel lol gehad. En oh ja, we maakten ook allemaal een prachtig kerststuk.

Dit jaar kon Netty de bewuste dame met knutselzolder nergens meer vinden. Schijnbaar is ze gestopt met haar workshops. Heel vreemd. We hebben ons toch keurig gedragen! Geen materialen gejat, niet met eten gegooid en braaf geknutseld. Oké, achter haar rug om plozen we de her en der uitgestalde knutselwerkjes uit om ze later zelf na te kunnen maken maar verder waren we echt heel lief. Maar goed, dit jaar dus geen workshop op zolder.

Netty zat er niet mee en besloot, heel stoer, haar eigen workshop te geven. Inclusief lunch, hapjes en drankjes. Als knutselproject zouden we een kerstkrans maken van boterhamzakjes met lichtjes erin. We hadden tenslotte tijdens de workshop van vorig jaar al gekeken hoe zo’n ding nou precies in elkaar zat.

Noemde Frank het verjaardagsfeest van zijn zus van vorig nog ‘De Opvliegerparty’, dit jaar kreeg het feest de charmante naam ‘De Tena Lady-party’. Dat mocht de pret niet drukken, ik stortte me vol overgave op de voorbereidingen. En met het debacle van de Barbie-taarten nog in mijn achterhoofd, had ik dit keer een strakke planning.

Ruim een week voor de grote dag regelden we een mooi cadeautje. En aangezien Netty mijn haakwerkjes zo leuk vindt, haalde ik in het weekend voor het feest mijn katoen te voorschijn en haakte ik een allerliefst konijntje. Op maandag was het konijntje klaar en op dinsdag haakte ik nog een vrolijke roos voor op haar koppie.

Ooit stuurde Netty me een recept van een ‘Varkentjes-in-de-modder-taart’. Die wilde ik maken voor haar! Op woensdag zocht ik receptjes bij elkaar, maakte ik zorgvuldig een boodschappenlijstje en kocht ik alles wat ik nodig had. Donderdag bakte ik heel rustig een heuse sachertorte en boetseerde ik wat varkentjes. Alles onder controle! Vrijdag vulde ik de taart met monchou-bavarois en abrikozenjam, versierde de taart en zette de varkentjes in hun modderbad. Heel relaxed, geen centje pijn.

Zaterdag vertrok in met mijn cadeautje, konijntje en varkentjes naar Netty’s feestje. Mijn cadeautjes waren een groot succes. De verjaardagslunch die Netty gaf ook. Heerlijke wraps met kip, ham en zalm die Netty samen met Ingrid had gemaakt. Tijdens de knutselworkshop daarna hebben we zo gelachen dat het bijna alsnog een echte Tena Lady-party werd.

Ondertussen fröbelde iedereen een prachtige kerstkrans met lichtjes in elkaar. En we borrelden nog even gezellig na met wederom heerlijke hapjes. Wat een geslaagde middag!

En zie je wel? Ik kan het best! Met een beetje kundig timemanagement komt het allemaal prima voor elkaar. Mocht ik ooit werkeloos worden dan kan ik altijd nog die webshop beginnen. Met taarten en gehaakte knuffeltjes.

Ook Netty kan moeiteloos een carrièreswitch maken. Ze kan namelijk heel goed knutselworkshops geven. Deze was alvast een groot succes!
Dank je wel, Netty!
Mag ik volgend jaar weer op je feestje komen?