Goed. Ik fotografeer dus. Of nou ja, ik probeer te fotograferen. Dat maakt mij een ‘Uncle Bob’. Zo wordt – door professionele fotografen – de oom, tante, broer, buurman of wie dan ook genoemd die met een spiegelreflexcamera, en niet gehinderd door enige kennis, een evenement vast legt. En daarbij de ‘echte fotograaf’ hinderlijk in de weg loopt. Aha! Dat ben ík dus! Een Uncle Bob!

Maar goed, je moet ergens beginnen. Dan maar als Uncle Bob. Ik begon hiermee en vond het wel een goed idee is om mijn Uncle Bob-kiekjes op mijn weblog te plaatsen. Dan móet ik er dus wel op uit om foto’s te maken en hopelijk leer ik zo een beetje bij.

Laatst las ik op internet dat er ezeltjes waren bij Gasterij Kruisberg. Het leek me leuk om die te fotograferen. Dus fietste ik met mijn camera daarheen. Maar de ezeltjes liepen saai te grazen achter een hek. Ik maakte wat foto’s die leuk maar niet echt spectaculair waren. Het perfecte fotomoment diende zich pas aan toen een jongetje en een meisje op het hek klommen om de ezeltjes te voeren.

Zo’n leuk tafereeltje! De kindjes lekker onherkenbaar van achteren in beeld gebracht. Bungelende rubberlaarsjes, twee modderige spijkerbroekjes, uitgestoken handjes met gras en de ezeltjes op de achtergrond. Maar ik was net te laat. Vlak voor ik afdrukte, keek het meisje om. Ruw trok ze haar broertje van het hek. ‘Ga opzij! Die mevrouw wil een foto maken!’ Daar ging mijn foto-moment. De hele compositie naar de kl*ten.

Er kwamen drie dames te paard aan die hun paarden parkeerden. Ik liet de ezeltjes voor wat ze waren en vroeg beleefd op ik foto’s mocht maken van de paarden. Dat mocht. Maar met drie paarden, vastgebonden aan een hekje, kon ik ook niet zoveel. Ik probeerde zo’n prachtig paardenhoofd vast te leggen en nét op dat moment besloot een van de paarden haar gebit te showen. ‘Klik’ deed mijn camera. Hebbes!

Juichend bekeek ik mijn foto en ik liet ‘m vol trots zien aan de eigenaresse van het paard. Ik verwachtte dat ze ontroerd zou vragen of ik haar de foto kon mailen. Zodat zij hem af kon drukken en boven haar bed kon hangen.

Niets van dat alles. Met een schuin oog keek ze even naar het schermpje van mijn camera met daarop haar haast lachende paard Mia. Meer dan een lauw ‘Nou, leuk, zeg.’ zei ze niet. Ik was zwaar teleurgesteld. Later realiseerde ik me dat zij waarschijnlijk honderd van dat soort foto’s heeft. Maar ik niet. En ik vind hem geweldig!

Dus wat heeft Uncle Bob nu geleerd? Klik er op los! Want het perfecte foto-moment komt onverwacht en is – voor je het weet – weer voorbij. En tussen die vijfentwintig waardeloze plaatjes zit misschien net dat ene lucky shot. En de rest? Die gooi je gewoon weg. Lang leve de digitale fotografie!

Ooit, lang lang geleden, kocht ik een echte camera. Twijfelend, dubbend of ik zoveel geld uit zou geven aan iets wat je niet écht nodig hebt. Want ik heb een mobieltje waarmee ik er lustig op los klikte. Niks mis mee. Maar ik droomde al zólang van een échte camera.

‘Doe het nou gewoon!’ moedigde Vriendje-lief aan. ‘Je fotografeert zo graag! Gun dat jezelf nou eens.’ Dus die camera kwam er en om er mee om te kunnen gaan, trakteerde ik mezelf ook nog eens op een heuse fotografie-workshop. Laaiend enthousiast kwam ik thuis. Maar vrijwel meteen kwam de klad in mijn fotografie-hobby.

Iets met een gebrek aan onderwerpen. Als je het liefst op de bank zit met een boek valt er niet veel te fotograferen. En er is ook zo iets als je ongemakkelijk voelen met zo’n camera om je nek. Dus belandde mijn camera in de kast. Om daar stof te vergaren en alleen af en toe tevoorschijn te komen om de 3476-ste foto van onze kat te maken.

Tot ik, voor mijn weblog, foto’s nodig had van de dorpskerk. Ik nam mijn camera mee en merkte – tot mijn verrassing – dat ik het ongemakkelijke gevoel om met een camera rond te lopen vergat terwijl ik over de oude begraafplaats rondstruinde op zoek naar mooie beelden.

Tot ik, op de verjaardag van mijn moeder, zomaar wat kiekjes maakte van mijn achternichtje dat speelde met een ballon. En haar moeder me vervolgens appte. ‘Kun je me uit de foto’s uit familie-app sturen in de originele resolutie? Ik vind ze zo mooi!’ 

En ondertussen kijk ik, vol bewondering, naar de foto’s van Liesbeth, wiens log ik al een tijdje volg. Regelmatig plaatst ze fotografie-tips die ik van voor naar achter en van achter naar voren lees. 

Op een van de laatste mooie dagen van deze zomer, besloot ik naar het strand te fietsen. Ik pakte mijn telefoon, mijn sleutels en gaf Vriendje-lief een kus. ‘Tot straks!’ En met de deurklink al in mijn hand, hoorde ik de laatste tip van Liesbeth in mijn hoofd. ‘Neem altijd je camera mee’. Ik ging terug en nam mijn camera mee.

Een even simpele als waardevolle tip. Op het strand bleek het te wemelen van de zeemeeuwen. Wat een mazzel dat ik mijn camera bij me had! Ik klikte er op los. Kiekjes. Niks bijzonders. Mijn missie was om een vliegende zeemeeuw te fotograferen. En bij thuiskomst bleken er toch wel leuke plaatjes tussen te zitten.

Dus het begin is (weer) gemaakt. Ik neem voortaan mijn camera mee. Bedankt, Liesbeth!