Het viel hier reuze mee. Terwijl heel Nederland bedolven werd onder een dik pak sneeuw, haalde mijn dorp de krant omdat er niks lag. Niks is overdreven want er lag wel degelijk sneeuw. Een heel klein laagje. En in mijn ogen is sneeuw sneeuw. Of er nou een meter ligt of een centimeter. En ik háát sneeuw.
Ik herinner met het park in de winter in mijn kindertijd. Hoe we met de slee van de heuvel gingen. Ik kom nog uit de tijd van de strenge winters dus ik kan me herinneren hoe we een fort bouwden van hele grote sneeuwballen. En ik ben oud genoeg om me de winter van 1979 te herinneren, toen ik schaatste in onze achtertuin omdat het zo enorm geijzeld had.
Ik herinner me hoe ik schaatste op de vijver in het park. Hoe ik haast verdwaald was in het park, dat ik kende als mijn broekzak, omdat het zo hard sneeuwde. Toen ik thuis kwam had ik een hele witte wang, waar ik van mijn moeder een handdoek tegenaan moest houden. Ondanks dat ging ik de volgende dag opnieuw naar buiten. Want sneeuw was leuk!
Ergens is dat veranderd. Ik werd volwassen en ik vond sneeuw niet leuk meer. Sneeuw staat voor mij gelijk aan ongemak. Ik durf niet te fietsen als er sneeuw ligt. En autorijden in de sneeuw is ook niet mijn hobby. De treinen rijden niet of nauwelijks. En als er sneeuw ligt, is het koud. En behalve aan sneeuw, heb ik ook enorme hekel aan kou.
Ik heb me er dapper doorheen geslagen. Ik kwam niet verder dan de supermarkt om de hoek. Verder bleef ik binnen. Bij de verwarming. Ik werkte een dagje extra thuis en toen ik een dagje naar mijn werk ging, accepteerde ik gelaten dat het treinverkeer één grote chaos was. Treinen die uitvielen waardoor het perron vol stond met wachtende mensen. Die zich vervolgens met z’n allen in twee kleine coupeetjes probeerden te persen. Ik zag mensen elkaar bijna vertrappen om in de trein te komen en besloot te wachten op de volgende trein. Dat duurde nog ruim een half uur dus ik kwam verkleumd thuis.
Maar toen… toen ging het dooien. En vandaag moest ik weer naar kantoor. De treinen reden. En tussen de middag maakte ik mijn lunchwandeling. En ineens zag ik het! Zo’n ronde schijf, hoog in de lucht. Hij gaf licht! En ik voelde gewoon wat warmte op mijn gezicht. Ik moest even denken hoe dat natuurlijkverschijnsel ook alweer heette maar ineens wist ik het weer! De zon! Ik zag de zon! Wat was ik blij haar te zien! En niet alleen de temperatuur is gestegen. Met mijn humeur gaat het ook weer de goede kant op. Nu maar hopen op een vroege lente.
Ik vond de sneeuw best mooi, maar na een dag of twee was ik er wel echt klaar mee. Wat het voor mij leuk maakte, was dat ons hondje echt helemaal blij werd van de sneeuw. Dat was super aandoenlijk om te zien. Maar zelfs zij was er op een gegeven moment klaar mee 😛
Toen ik gisteren de zon weer zag, deed dat ook goed voor mijn humeur moet ik zeggen. Erg fijn, dat verschijnsel. Ik hoop dat ze zich weer vaker laat zien!
Die zon is welkom, anytime!
Wonderlijk hoe dat kan veranderen inderdaad. Ik vind sneeuw heel leuk en mooi, maar herken ook zeker dat het lastig en hinderlijk kan zijn en het dagelijks leven kan belemmeren. Anderzijds vind ik dat ook wel een uitnodiging om het rustiger aan te doen en je te realiseren dat het leven niet zo maakbaar is als wij als mens soms lijken te denken.
Ik vind dat sneeuw en zon best samen kunnen gaan. Kijk maar in de Alpen.
Ach het heeft allemaal z’n leuke kantjes hoor, maar ja, als je er door moet kán sneeuw lastig zijn door de ongemakken die het meebrengt. Ik heb er stiekem wel van genoten,,,,ssttt, doe maar net of je het niet hoort.
Jaaaaa de lente komt er aan. Het is ook al langer licht in de avond he?!
Sneeuw moet op de berg in Oostenrijk. Niet in onze straten haha.
Ik vind sneeuw prachtig, maar wel in het weekend en als ik de deur niet uithoef, waarbij het dan op zondagavond warm water moet regenen, zodat maandagmorgen alles weer verdwenen is.
Hier lag echt een enorm pak en het was overal heel erg mooi!
Maar ik ben ook heel blij dat het weer weg is.
Ik hoorde de meld al fluiten toen de sneeuw er nog lag een moest aan je denken, lente mag de sneeuw was leuk maar genoeg.
Hahaha, heerlijk blog!
Er is een reden waarom ik in t buitenland woon… die zon
Al moet ik eerlijk zeggen dat deze winter wel heel nat is.
Van lente kunnen we nog niet echt spreken, maar het is wel heel fijn dat de zon zich weer vaker laat zien!
Ik ben ook niet zo van de sneeuw. Ik vind het echt heel mooi, maar al dat ongemak dat er inderdaad bij komt kijken, bah!