Toen Nicky nog een klein Nicky’tje was, was ze aan het spelen in de woonkamer. En hé? Wat zag ze daar nou op de grond liggen? Een spin! Niet het insect maar een ‘spin’ om spullen vast te maken aan de bagagedrager van je fiets. Van die elastieken banden met haken aan de uiteinden. En als je twee en een half jaar bent, is dat heel interessant speelgoed.

Kleine Nicky probeerde de spin op te pakken maar een van de haken zat vast aan de vloerbedekking. Nicky rukte, Nicky trok. Want ze moest en zou die spin hebben. En toen schoot de spin los. En een van de haken schoot precies in Nicky’s oog. Ploink! Zo onder haar bovenste ooglid.

Zo ging het destijds. Daar stond ik, als kleine dreumes, krijsend in de kamer met die haak onder mijn ooglid. Een van mijn oudere zussen, toen een jaar of elf, die ook in de kamer was, begon te gillen. Vooral omdat ik – in een poging die haak uit mijn oog te krijgen – aan de spin stond te trekken. Mijn moeder zat toevallig nét op het toilet. Ze hoorde het tumult uitbreken en stond op het punt om naar de kamer te rennen om te kijken wat er nu weer aan de hand was. Tot ze mijn vader hoorde zeggen ‘Oh jee!’ Ze besloot te blijven zitten waar ze zat. Want als mijn onverstoorbare vader, onze rots in de branding ‘Oh jee!’ zei dan móest er zich een ramp voltrokken hebben.

In principe was dat ook zo. Mijn grote zus stond te gillen. Mijn moeder zat verstijfd van angst op het toilet. En ik bleef maar aan die spin rukken. Maar mijn vader bleef kalm. Hij schreeuwde niet, hij vloekte niet. Hij zei alleen ‘Oh jee!’, greep me vast en legde me op mijn rug op de grond. Toen ging hij bovenop me zitten zodat ik niet meer kon tegen stribbelen en haalde eigenhandig de haak uit mijn oog.

Ik hield er, wonder boven wonder, helemaal niets aan over. Ik kan me er ook helemaal niets van herinneren dus echt traumatisch zal het voor mij niet geweest zijn. Misschien wel voor mijn zus, die nog vaak voordeed hoe ik aan die spin trok zodat mijn ooglid heen en weer ging. Mijn moeder had er van angst vast een paar grijze haren bij. En mijn vader zal misschien een nachtje slecht geslapen hebben. Maar dat was het wel.

Ik vond het altijd wel een mooi verhaal. Zo typisch mijn vader. Altijd kalm, altijd rustig en altijd stand by als het nodig was. Later heb ik hem nog wel eens gevraagd waarom hij deed wat hij deed. ‘Ach’ zei mijn vader ‘Wat had ik dan moeten doen? We hadden geen telefoon. Geen auto. Ik had je achterop de fiets naar het ziekenhuis kunnen brengen maar ik dacht dat je dan je oog kwijt zou zijn’.

Ik snap het wel. Mijn vader had niet echt een keuze. Je gaat niet rustig je dochter naar buren een paar huizen verderop sturen om een ambulance te bellen terwijl je jongste dochter probeert haar oogbol uit haar hoofd te trekken. Maar je moet het toch maar even doen. Zo kalm, zo rustig. Maar zo was-ie. De held!