Toen ik verhuisde van Huize Zo Lek als een Mandje naar mijn huidige appartement had ik een mazzeltje. Ik mocht de natte vloer laten liggen en ik mocht het gekleurde behang op de muren laten zitten. Ik veegde de boel aan, leverde mijn sleutels in en realiseerde me toen pas dat het kinderklompje van dochterlief nog op het balkon hing. Met een bloemetje erin. Op zich was dat niet zo’n punt; er zouden vast werkmannen van de verhuurder komen om de vloer eruit te halen. Dus ik hield in de gaten of ik geluiden hoorde in het huis naast me zodat ik mijn klompje op kon halen. Maar alles bleef stil. Bijna een half jaar lang.
En toen hing er ineens een Te koop-bord aan het balkon. Wat? Hadden ze nou dat appartement inclusief natte vloer zó in de verkoop gegooid? Ik checkte Funda en verhip… Daar stond-ie. Huize Zo lek als een Mandje. Te koop voor € 425.000,-. Dat lijkt flink, maar het valt best mee. Afgelopen tijd zijn er twee appartementen verkocht hier in de straat die veel kleiner zijn maar voor meer geld te koop stonden. Maar toch vond ik het vreemd. Er was niet geklust in mijn oude huis en ik vermoed dat de lekkage waarvoor ik gevlucht ben nog steeds niet opgelost is. Het was gek om mijn oude huis op de foto’s te zien. En wat deed dat flesje parfum op het planchetje in de badkamer?
Ik wandelde het makelaarskantoor binnen en legde uit dat mijn klompje daar nog op het balkon hing en dat ik het graag terug wilde. De dame van het makelaarskantoor vertelde dat er die middag en bezichtiging zou zijn en dat ze de makelaar de opdracht zou geven het klompje bij me af te geven. Die middag stond er een jonge makelaar bij me aan de deur. Het klompje had hij niet kunnen vinden. Snap ik, het hing achter de balkondeur. Dus liep ik achter hem aan, gewapend met een schroevendraaier, op weg naar mijn oude huis om het klompje zelf van de muur te schroeven. Ik wapperde stiekem mijn hand voor mijn gezicht en vroeg me af of de makelaar, strak in pak, in zijn aftershave was gevallen. Want jeetje, wat rook hij!
Bij binnenkomst waren alle deuren in de hal dicht. De makelaar loodste me via de slaapkamer direct het balkon op waar ik het klompje van de muur schroefde. ‘Hoe is het met de lekkage?’ vroeg ik. De makelaar begon een beetje te hakkelen. Ja, er was wel wat lekkage geweest maar hij wist eigenlijk niet waar die lekkage nou precies begonnen was, mompelde hij. Ik antwoorde ‘Nou, dat kan ik je precies vertellen’, gooide de deur naar mijn oude woonkamer open en liep naar binnen. Een enorme stank kwam me tegemoet. Een lekkage, een natte vloer en vijf maanden niet stoken en alle deuren en ramen dicht bleek geen fijne combi.
Ik banjerde door naar het washok, met de makelaar in mijn kielzog. Toen ik de deur naar het washok open wilde maken, riep hij ‘Nee, nee! Laat die deur maar dicht! Daar stinkt het nog meer!’. Poe, dat was een understatement, merkte ik toen ik toch de deur toch opentrok. Ik wees waar de lekkage begonnen was, wees tot hoe ver het water gekomen was onder de laminaat door en liep weer terug naar de hal. Daar wilde ik de badkamerdeur open doen om te laten zien dat de badkamer opnieuw betegeld was. Maar de badkamerdeur kon amper meer open omdat het laminaat in de hal helemaal omhoog gekomen was. Ik liep nog even mijn oude werkkamer in, waar het kapotte laminaat nog steeds lag, maar ik vermoed dat het de makelaar inmiddels helemaal duidelijk was.
‘Hoe ging de bezichtiging?’ vroeg ik hem brutaal. ‘Ehhhhm… Iedereen vindt de ruimte wel heel mooi…’ antwoordde hij aarzelend. Ja, dat zal best. Maar er is geen hond die een huis wil kopen waarmee, gezien de stank die er hangt, overduidelijk iets niet in orde is. Ineens snapte ik het flesje parfum dat op de foto’s in de badkamer had gestaan. Ineens snapte ik waarom de makelaar zo enorm naar parfum rook. Maar geloof me… een complete tankwagen vol parfum had de geur in mijn oude huis niet kunnen verdoezelen. En ik vind het echt schokkend dat het huis zó in de verkoop gegooid werd. In de omschrijving op Funda stond niets over een lekkage. Alleen dat het een woning met potentie was. Nou en of.
Twee dagen later stond het huis niet meer op Funda. Ook niet als verkocht. Hij is gewoon verdwenen van internet. Het Te Koop-bord hangt nog wel aan het balkon. Maar ik verwacht niet dat ik snel nieuwe buren krijg. Maar hé! Ik heb wel mijn klompje terug.
Een hoop geld voor een huis vol problemen en stank. En mensen die het kopen denken ik laat er wel even naar kijken en zitten vervolgens met de problemen. Ik heb het in mijn studio gehad, kreeg steeds een boze buurman aan de deur omdat hij lekkage had maar dat bleek uiteindelijk van mijn benedenburen te komen. En die badkamer grensde helemaal niet aan die muur.
Ik hoop dat degene die het huis koopt verzekerd is, maar jij hebt je klompje terug.
Het is niet opnieuw in de verkoop gegaan. Maar er gebeurt ook niks. Ben benieuwd…
Wow, wat bijzonder! Jij nóg blijer dat je daar niet meer woont!
Dat ben ik sowieso wel 😉
Bizar! En dat die klomp nog niet gebroken was..? Mijn slof breekt hier zelfs van.
Mazzel, he? 😉
Bij een bezichtiging is dit toch het eerste wat opvalt. Dat huis raken ze aan de straatstenen niet kwijt, tot de lekkage en gevolgen ervan opgelost zijn.
Het positieve is dat jij in iedergeval je klompje terughebt, hangt nu vast op jouw balkon
Nog niet. Maar ik heb ‘m in elk geval weer terug.
Veel geld voor een huis waar zeker nog een ton tegenaan gegooid moet worden om het op te knappen. Bizar.
Maar jij hebt je klompje terug, en dat is wat telt.
Als ze ooit kunnen vinden waar het lek zit…
Wat een domme zet van die makelaar, zó verkoopt dat huis toch niet! Maar gelukkig lieten ze de zooi de zooi, het zou erger zijn wanneer ze de boel provisorisch schoonmaken en opknappen en dán in de verkoop zetten. Ik vrees dat dát nu het plan is. Dan stinkt de koper erin. Gelukkig kun jij dan de nieuwe koper inlichten want die kan dan verhaal halen wegens verborgen gebreken, En jij kunt bewijzen dat ze ervan af wisten.
Ja, precies. Ik vraag me af of de makelaar het werd. Het werd van de website gehaald nadat ik mijn verhaal gedaan had.
Wat een bijzonder verhaal. En wat moet jij blij zijn dat je daar weg bent. Wat een ellende zeg. Maar heel raar dat dat huis ineens te koop staat ook. De kosten waren vast te hoog om het op te knappen…
Alles wat leeg komt hier, wordt verkocht. Dat was bekend. Maar meestal wordt alles ‘leeg’ opgeleverd.
Dat is toch ook te bizar voor woorden eigenlijk… Blij dat jij daar niet meer woont en nu je ‘lek-vrije’ stulpje hebt.
Ja, ben er nog steeds heel blij mee!
Jeetje, dat ze dat zomaar in de verkoop gooiden in die toestand. Het klinkt echt verschrikkelijk Nicky.
Niet te doen, die stank daarbinnen.
Gelukkig ben jij daar weg.
Echt bizar dat ze het gewoon in deze staat in der verkoop durfden te zetten.
Ja, joh. Dat verkoopt voor geen meter.
Jemig, wat bijzonder dat ze het zo te koop gezet hebben!