De notitie ‘rijbewijs verlengen!!!’ prijkte al weken op de kalender. Maar ik, kampioen uitstellen, kreeg het weer voor elkaar om er nét te laat mee te zijn. En ik wist het, zodat ik zenuwachtig achter het stuur zat, met mijn verlopen rijbewijs. De laatste dagen onderweg naar mijn werk, ben ik zelfs omgereden om politiecontroles te omzeilen.

Vorige week maandag (toen ik nog werkte en een vrije middag had!) besloot ik eindelijk actie te ondernemen. Vol goede moed ging ik op pad om mijn roze papiertje te laten verlengen. Of liever gezegd; om te ruilen voor een plastic kaartje.

Er was een tikkie haast bij, want het Gemeentehuis sluit al om twee uur. ‘t Leek me daarom wel handig om ‘even’ naar ’t naastgelegen dorp Prinsenbeek te rijden.

Sinds Prinsenbeek (tot hun grote verdriet) geannexeerd is door Breda, kunnen wij Bredanaars namelijk ook in dit lieflijke dorpje terecht voor onze burgerzaken. Dus Googlede ik een fotograaf in ‘t durp en zocht ik uit waar het Gemeentehuis zit.

En zo stond ik op een zonnige maandagmiddag in een Godverlaten Dorpsstraat (of Kerkstraat of Hoofdstraat of whatever!) in Prinsenbeek te staren naar het bordje op de deur van de fotograaf. “Op maandag gesloten”. Fijn.

Gelukkig trof ik een eenzame passant, die ontkennend antwoordde op de vraag of er in het dorp nóg een fotograaf was. “Nee, ik ben vorige keer zelf ook maar naar Breda gegaan”, zuchtte ze, terwijl ze berustend haar schouders ophaalde.

Inmiddels was het 13.00 uur.
Ik sprong in mijn auto, racete het dorp uit en reed zo snel als ik durfde (let op: zonder geldig rijbewijs!) naar het Gemeentehuis in het centrum van Breda.

Ik parkeerde mijn auto op het parkeerterrein en greep automatisch naar mijn mobieltje om mijn Parkmobile te activeren. Maar die vlieger gaat (nog ) niet op in Breda. En ik had natuurlijk geen saldo op mijn chipknip en geen contant geld bij me.

Een zoektocht onder de autostoelen leverde twintig cent op en in mijn jaszak vond ik nog eens tien cent. Ik gooide mijn volledige kapitaal van dertig cent in de parkeerautomaat en mocht 15 minuten parkeren. Het was 13.15 uur.

Ik begon te rennen. Terug naar de auto. Bonnetje achter de vooruit. Toen naar de foto-bus die altijd, heel handig, voor het Gemeentehuis staat. Gelukkig was er niemand voor me, dus ik plofte meteen op het krukje voor de fotograaf. “Vlug! Foto’s voor een nieuw rijbewijs!” hijgde ik.

Rustig legde de fotograaf zijn boek neer, veegde mijn haren uit mijn gezicht, zodat mijn voorhoofd en mijn oren zichtbaar waren (oh, gruwel!) en waarschuwde me dat ik, volgens de nieuwe foto-norm, niet mocht lachen. Ik verzekerde hem dat hij dáár niet over in hoefde te zitten.

De kleurenpasfoto’s waren een groot succes! Leuk! Ik die met een verwilderde blik in de camera kijkt, met mijn pony ergens op mijn achterhoofd en mijn flaporen goed zichtbaar in beeld gebracht. En dat prijkt dus de komende tien jaar op mijn rijbewijs!

Om 13.20 uur rende ik het Gemeentehuis binnen en om 13.35 uur was ik terug bij mijn auto, nog steeds zonder geldig rijbewijs, maar ik had in elk geval geen parkeerbon.

Vandaag heb ik in alle rust mijn nieuwe creditcard-formaat rijbewijs opgehaald en het resultaat valt eigenlijk nog mee.

Mijn flaporen vallen volledig in het niet, omdat de aandacht afgeleid wordt door mijn gigantische voorhoofd en de krampachtige grijns die ik trek in een poging niet ál te chagrijnig te kijken.

En gelukkig is de foto op mijn rijbewijs zwart-wit.
De felrode stess-vlekken in mijn nek zie je niet eens.