Een groot tankstation aan de A2.
Het is druk, heel erg druk. Ik sluit aan bij een van de pompen en wacht rustig op mijn beurt.

Naast me staat een man te tanken. Terwijl de minuten voorbij tikken en ik nog steeds geduldig wacht, zie ik hem steeds mijn kant op kijken. Zijn blik gaat van de auto voor me, naar de mijne en weer terug.

Als hij klaar is met tanken, gebaart-ie naar me, dat de bestuurder in de auto voor me zit te bellen. Ik zit inmiddels al een tijdje te wachten, en besluit beleefd te vragen of de automobilist voor me al afgerekend heeft.

Ik moet twee keer op het raam van de auto tikken voor ik aandacht heb getrokken van de opgedirkte dame achter het stuur, die druk in haar mobieltje praat. “Heeft u al afgerekend?” vraag ik beleefd, maar ik krijg een nietszeggend gewuif als antwoord en ze belt rustig verder.

Ik stap weer in mijn auto en kijk of er ergens anders nóg een pomp vrij is. Maar alle andere pompen zijn bezet en achter de meeste auto’s staat de volgende alweer te wachten.

En dus wacht ik weer, ervan overtuigd dat de passagier van de dame voor me, binnen aan het afrekenen is. Elke klant die buiten komt, bekijk ik en ik probeer in te schatten wie er bij haar hoort.

Een leuk spelletje, maar toch is het vervelend.
Ik sta al zeker tien minuten te wachten.

Dan gaat het portier van de auto voor me open.
De vrouw stapt uit en begint op haar gemak te tanken.

Jammer dat ik een Ford Ka rijd en geen gierwagen.
Dan had ik wel geweten wat ik met mijn lading zou doen.