Etenstijd, pannen op het fornuis, boodschappen uitpakken, bijkletsen met dochter, bijkomen van een drukke werkdag en een drukke avond in het vooruitzicht.
Spitsuur dus.
En altijd rond die tijd gaat de telefoon…
Of na het spitsuur, als je nét lekker op de bank zit, met een welverdiende kop koffie, om ongestoord het journaal te kijken.
“Hallo?”
“Goedenavond!
Je spreekt met Huppeltutje van het Honderduizendste Energiebedrijf dat belt.
Spreek ik met Nicky?”
Ik, liegend: “Nee. Die is niet thuis.”
“Oh. Wanneer kan ik haar wél bereiken?”
Ik, overtuigend: “Vanavond na elf uur.”
“Oh… Kan ik haar een keer overdag terugbellen?”
Ik, gniffelend: “Ja, hoor. Dat kan.
Zondag is ze thuis.”
– stilte –
“Tja, dat gaat niet lukken….
Dan houdt het op… Dág!”
Goh!
Wat jammer…
Soms heb ik er lol in.
Dan houd ik de dames en heren van het callcenter oeverloos aan de praat door hen vier keer te vragen het hele verhaal nóg een keer uit te leggen omdat ik het écht niet begrijp. Zelf de meest doorgewinterde telemarketeer wordt daar toch een tikkie zenuwachtig van.
Ook leuk: ‘Ik ben slecht-horend!
Hard praten alstublieft!’
Maar over het algemeen levert de eindeloze stroom telefoontjes van verzekeringsmaatschappijen, pensioensfondsen en energiebedrijven alleen maar ergernis op.
Ik heb me ingeschreven op Bel-me-niet.
Over een week of zes is het gedaan met de pret.
Geen telemarketeers meer die me bellen op de meest onmogelijke tijden.
Ik zal ze missen.
Op wie moet ik dan mijn slechte humeur botvieren?
Ja erg he, ze bellen altijd op die rotmomenten.
Weet je wat ook een leuke is.
Als ze vragen wanneer schikt het wel om te bellen.
Dan vraag ik altijd, hoelaat heeft u pauze, geheel overdonderd antwoorden ze daar dan ook nog op.
Ehhh 20:00 uur, oke bel me dan maar om 20:00 uur.
Dan hoor je ze ook niet meer.
DIe ergenis kennen we niet hier. Iedereen heeft dan eigenlijk ook alleen een mobieltje. wel wordt je doorgegooid met smsjes maar die kan ik tenminste gelijk deleten.
Tja wbt je slechte humeur, reageer je af op dit blog zou ik zeggen:-}
Helemaal mee eens … ik heb alleen erg medelijden met de mensen die als baan hebben anderen te bellen. Wordt (in Italie tenminste) ook erg slecht betaald.
Ik zou me ook direct opgeven voor ‘bel me niet’ maar geloof dat ik het dan eerst op moet gaan richten hier!
Ik denk ook wel dat die ergernis hoogt scoort.
Hier heel af en toe een telefoontje, maar ook wij zijn ingeschreven bij bel-mij-niet.
Slecht humeur…stap de vrieskou maar in hahahaha.
Lind@
Hoe herkenbaar! Ze bellen inderdaad altijd rond etenstijd! Mijn man en ik zijn een kei in het irriteren van die lui; We geven steeds de telefoon aan elkaar…. Vorige keer zei ik ook dat ik ze niet kon verstaan, toen hing ze boos op.. (Miste ik wat lol…)