Na vier dagen kuchen op de bank, zakte de koorts.
Mooi op tijd, want mijn Globetrottertje had haar volgende ticket al klaar liggen.

Vandaag werd ze op een vakantiepark in Italië verwacht om een beetje lol te maken met Chantal, maar ook om alvast ingewerkt te worden. Want vanaf 23 augustus gaat ze aan het werk daar!

Leuk, leerzaam en spannend!
In haar eentje met het vliegtuig naar Italië!

Madam had er niet zoveel moeite mee, die stort zich zonder blikken of blozen gewoon in het volgende avontuur.

Mama moest even slikken…
Met het vliegtuig? Drie-en-een-halve-week weg?
Man, man, dat groot worden gaat nu ineens wel heel erg snel!

En zo stonden we vandaag op Eindhoven Airport.
Met een te zware koffer.

Mich dumpte een rok, een broek en een handdoek, stopte wat spullen uit haar koffer bij haar handbagage en klaar was ze. Ik zwaaide haar uit toen ze door de gate ging.

Daarna nam ik strategisch plaats op het panoramadek om te kijken hoe haar vliegtuig vertrok. Vergezeld door wat andere kijkers zag ik haar vliegtuig arriveren. De koffers werden gelost, de passagiers stapten uit. En de lucht betrok.

Terwijl de nieuwe koffers ingeladen werden, begon het te regenen. De meeste toeschouwers hielden het snel voor gezien. Maar ik bleef staan, veegde de regeldruppels van mijn gezicht en maakte foto’s terwijl Michelle aan boord ging. Vrij zinloos, bleek later! Het goot inmiddels; er viel weinig meer te zien.

Naast me stond nog één andere moeder, hardnekkig de regen te trotseren. “Het is de eerste keer dat ze vliegt”, zei ze zenuwachtig tegen me, “ik blijf hier staan!”.

Beneden ons namen nog wat late passagiers alle tijd om aan boord van het toestel te gaan. Ik regende natter en natter, maar hield dapper stand. Op eenzame hoogte, samen met die andere dwaze moeder.

Het was al te laat om naar binnen te gaan; natter dan dit konden we toch niet worden. Dus stonden we daar, met z’n tweetjes op het verlaten panoramadek.

Toen eindelijk de laatste passagier in het vliegtuig verdween, vroeg ze me aarzelend “Waar gaat deze vlucht eigenlijk naar toe?” “Milaan.”, antwoordde ik. En met een verschrikte blik en hartgrondig vloekend rende ze weg.

Ik zal nooit weten wat er mis is gegaan.
Zwaaide zij naar de verkeerde vlucht?
Of zat haar kind in het verkeerde vliegtuig?

Uiteindelijk vertrok het vliegtuig.
Daar ging Mich!

In de stromende regen, met slecht zicht reed ik van Eindhoven naar Breda, me onderweg afdrogend met de handdoek die Michelle achtergelaten had.

We arriveerden gelijktijdig op onze plaats van bestemming. Terwijl ik thuis de sleutel in het slot stak,
kreeg ik een sms-je.

“Hoi mam. Ben er! Wacht nu op tas. Spreek je snel xx”

Pffff!
So far, so good!
Nog maar 24 nachtjes…