Frank reageerde verbaasd toen hij hoorde dat ik nog nooit in het casino geweest was. Hoogste tijd, vond hij, om daar verandering in te brengen.

“Positief denken”, schoot het door mijn hoofd en ik opperde zijn rugzak me te nemen om na afloop het gewonnen geld makkelijk te kunnen vervoeren. Frank was iets minder positief; de rugzak bleef thuis.

Nadat we onze legitimatie-bewijzen hadden laten zien, en zij gecheckt hadden of wij geen casino-verbod hadden, mochten we naar binnen.

Frank pinde en gaf mij galant een gedeelte van zijn geld. Hij wisselde zijn geld in voor fiches en wachtte tot ik mijn geld gewisseld had. Maar ik stopte het biljet snel in mijn tas. “We maken eerst dat van jou op!” zei ik, waarop Frank me een stapeltje van zijn fiches gaf.

We wandelden door het Casino,
ik met de fiches stijf in mijn hand geklemd.

Eerste indruk: hoogpolig tapijt, rood natuurlijk.
Veel lichtjes, veel speelkasten en veel Chinezen.

Frank besloot een gokje te wagen bij de Amerikaanse roulette. Hij zette wat fiches in, en het balletje begon te rollen. Maar de cijfers die Frank gekozen had, vielen niet en de croupier veegde onze fiches vlot zijn kant op.

“Zet maar in, Nicky!” spoorde Frank aan, maar op een of andere manier wilden mijn vingers de fiches niet loslaten.

Met verbijstering zag ik een Chinese meneer een biljet van vijfhonderd euro op tafel gooien. Hij wisselde alles in, legde zijn fiches neer en was tien seconden later vijfhonderd euro armer.

Vijfhonderd euro! Daar moet ik een week voor werken!
En dan lieg ik nog ook!

Voorzichtig noemde ik wat nummers waar Frank vervolgens zijn fiches op in zette. Maar ook dat bracht geen geluk.
Als mascotte kwam ik niet echt tot mijn recht.

Dapper probeerde ik het zelf met één fiche op het vakje ‘even’. Leek me een behoorlijke kans, dat daar iets op zou vallen. De croupier keek op, zei iets tegen Frank, waarop Frank er nog drie fiches bij gooide. Minimale inzet: twintig euro. En hopla, twee tellen later viel het balletje op ‘oneven’ en waren we twintig euro kwijt.

En toen Frank’s fiches op waren, moest ik de mijne loslaten.
Met een diepe zucht zette ik in.

Ik probeerde hoge nummers,lage nummers en met mijn laatste fiche zelfs de leeftijd van Michelle, maar helaas, we wonnen niks. We gooiden nog wat kleingeld in een gok-automaat en besloten het daarna voor gezien te houden.

Het was heel leuk, maar ’t werd wel duidelijk dat ik nooit een echte gokker zal ik worden. Zelfs niet met het geld van een ander.

De rest van de avond maakten we een lange wandeling door de stad. En toen we pijn in onze voeten kregen, stopten we bij ons buurtkroegje, waar we bij kletsten met vrienden.

Na afloop betaalde ik heel stoer de rekening
én de taxi naar huis.

Tenslotte zat Frank’s overgebleven Casino-geld
nog steeds in mijn tas.