Beste Sint,

Als klein kind geloofde ik dat U zou komen,
En zong over die maan die scheen door de bomen.

Ik herinner me hoe ik water klaar zette voor Uw paard.
En me af vroeg ‘hoe eet U netjes met zo’n baard?

Ik piekerde over pieten op het dak van ons huis,
Want een schoorsteen, die hadden wij niet thuis.

Toch kwam het elk jaar steeds weer goed,
En bezorgde U mij pepernoten en speelgoed.

Ik genoot volop van december, elk jaar weer,
En keek gespannen uit naar Uw komst, keer op keer.

Ik was zo lief als ik maar kon zijn, een schattig kind
Alleen maar om U te plezieren, lieve Sint.

Tot iemand mijn feestmaand wreed verstoorde
En ik de gruwelijke waarheid hoorde.

‘Sint bestaat niet echt, het is niet waar.
Pa en ma kopen de cadeautjes aan het eind van het jaar.’

De teleurstelling was enorm groot,
En ik, ongelovige, belandde in de goot.

Ik zong nooit meer van die mooie liedjes,
En geloofde niet meer in Uw Zwarte Pietjes.

Bovendien was ik ongehoorzaam tot en met
En ging ik vaak veel te laat naar bed.

Ik vloekte ook wel eens een enkele keer.
En zette nooit meer lekkers voor Uw paardje neer.

December was sindsdien niet hetzelfde meer.
Alleen maar donker, koud en veel slecht weer.

Zo gingen de jaren ongemerkt voorbij,
De kille decembermaanden maakten me niet blij.

In december daalde steevast een depressie neer.
Wanneer ik besefte ‘Sint, die komt nooit meer’.

Ik merkte dat ik iets miste in mijn leven.
En zocht iets wat me wat warmte kon geven.

Toen het dal niet dieper kon,
Was het toch de twijfel die won.

Het kon toch niet écht een leugen zijn?
December was vroeger altijd zo fijn!

En zo komt het, lieve Sint
Dat ik nu mijn weg naar U weer vind!

Mijn geloof in U is weer teruggekomen.
Vanavond zing ik weer van die maan en die bomen!

Ik heb uiteindelijk het licht gezien,
En hoop dat u mij wilt vergeven, misschien.

Voor leven als een ongelovig mensenkind.
Ik heb er spijt van, lieve Sint.

Ik wil U laten weten dat ik inmiddels weer geloof
En van harte beterschap beloof.

En voor mijn jaren van ongehoorzaamheid, lieve Sint
Is er maar één straf die ik echt gepast vind.

Mijn schaamte is ongelooflijk groot,
Maar ik zal mee naar Spanje moeten op Uw boot.

Stuur uw Pieten morgenavond over mijn dak,
En laat ze mij meenemen in hun zak.

Onder de Spaanse zon zal ik boete moeten doen,
Voor het niet zetten van mijn schoen.

Maar ik zal mijn straf heel dapper dragen,
En jullie zullen mij niet horen klagen.

Ik pak alvast mijn koffer met bikini en zonnebrand.
Goh, wat zal ik afzien ik op het Spaanse strand!

Want terwijl mijn vrienden in ’t koude Holland rillen,
brandt de Spaanse zon straks op mijn billen.

Hopelijk staat de rosé al koud,
Dan proosten we op ’n vriendschap van goud!

Wat zullen we genieten, lieve Sint!
Want U bent mijn nieuwe aller-beste vrind.

Tot snel,

Liefs,
Nicky